วันที่ พฤหัสบดี สิงหาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

แม่น้ำเงา เงาสะท้อนซ่อนรอยโศก


แม่น้ำเงา เงาสะท้อนซ่อนรอยโศก
เหมือนซ่อนโลกแปลกใหม่ในความฝัน
เคยรอนแรมเร่ร่อนย้อนตะวัน
เพียรบุกบั่นเข้ามาเพราะว่า...."รัก"

เห็นแรงระทึกที่สะท้อนอยู่ภายในอก แทบทุกครั้งที่กลับมาที่นี่ ไม่เคยลดน้อยลง
หากจะนับ คงเป็นหนที่ยี่สิบ หากไม่ได้ตั้งใจนับ ฉันคงมาที่นี่แทบทุกลมหายใจ


"แม่น้ำเงา" แม่น้ำแห่งความฝัน

ที่นี่จึงเป็นเหมือนที่ชุบวิญญาณอันอ่อนล้าของฉัน
ยามว้าวุ่นกับปัญหาของผู้คนจนเต็มล้นสมอง

ครั้งนั้น...ที่จำได้ดี
เราออกเดินเท้าตั้งแต่ หมู่บ้านแรก  เพราะฝนตกหนัก ต้นไม้ล้มขวางทาง
จี๊บคันที่เขียนว่า "ลูกไม้ป่า" จอดสนิทนิ่งรอเราที่บ้านแม่หลุย

ออกเดินเท้า ในเวลาบ่ายๆ เราไปไกลได้ถึงบ้านอุมโละ ค่ำมืดจนมองไม่เห็นทาง
ฉันรีบสาวเท้าตามพี่ชาย ขาแทบหลุดออกมาเดินเองอย่างอัตโนมัติ

เข้าเขตหมู่บ้าน  ทุกอย่างเงียบสงัดจนน่าสงสัย
ชั่วครู่ มีเงาวูบวาบจากริมถนน เสียงบางอย่างดัง "กริ๊ก" ชวนขนลุก
เสียงร้องถามเป็นภาษาปะกาเกอญอ
พี่ชาย จึงบอกว่า "นี่คือณชาป่า มาจากเชียงใหม่"

ชายฉกรรจ์สามสี่คนออกมาจากเงามืด รีบบอกให้เราเข้าหมู่บ้าน
เดินต่อมานิดเดียว ถึงบ้านผู้เฒ่าที่รู้จัก พี่ชาย ต้องร้องเรียก ทุกอย่างยังเงียบกริบ
เขาจึงตัดสินใจ เอาไฟฉายส่องหน้า แล้วบอกว่า "นี่ผมเองนะ ขอพักค้างคืนด้วยหน่อย"

เจ้าของบ้านเปิดประตูมารับ แล้วรีบปิดประตูอย่างผิดปกติ
บือก๊ะ..ยกสำรับกับข้าวมาให้กิน บอกว่าให้รีบนอน อย่าเพิ่งคุยกัน

ในความมืด ฉันรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของหมู่บ้าน
คล้ายๆ ร้างไร้ผู้คน แม้แต่หมาก็ยังปิดปาก

รุ่งเช้า เราอำลาเจ้าบ้านผู้อารีย์
พี่ชายบอกว่า...
"ชาวบ้านกลัวโจรป่ามาปล้น จึงต้องตั้งเวรยามรักษาความปลอดภัย บางครอบครัวก็ไปนอนในป่า

"เรายังต้องเดินอีกหนึ่งวันเต็มๆ จึงจะถึงบ้าน"ออลอทะ"

.......
การเดินทางเข้าแม่น้ำเงา....ห่างจากเชียงใหม่ ราวๆ 200 กิโลเมตร
ห่างจาก แม่สะเรียง ราวๆ 50 กิโลเมตร เลี้ยวซ้ายมาทาง อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก
อยู่ในเขต อำเภอสบเมย ผ่านตัวอำเภอมาอีกประมาณ 20 กิโลเมตร (ทางภูเขา ตลอดสาย)
ก่อนถึงสะพานข้ามแม่น้ำเงา ที่ไหลลงไปบรรจบแม่น้ำเมย แล้วออกสาละวิน
มีป้ายบอกว่า "อุทยานน้ำเงา"  ระยะถึงที่ทำการประมาณ ไม่เกิน 10 กิโลเมตร
แต่เข้าถนนลาดซีเมนต์ สามารถเข้าไปถึงบ้านกูแปทะ ได้แล้ว ระยะทางประมาณ 50-60 กม.

ถ้าไปไกลกว่านั้นก็ต้องเดินเท้า จนถึงหมู่บ้าน ออลอทะ อีกประมาณ สี่ชั่วโมง

เมื่อก่อนมีเรือหางยาว วิ่งทวนน้ำ ไปถึงต้นน้ำ ปัจจุบันชาวบ้านมีรถโดยสารวันละหนึ่งเที่ยว มาตลาดสบเมย กลับเข้าหมู่บ้านประมาณเวลาเที่ยง

เอารถไปเอง ต้องเคยชินกับถนนภูเขาที่แคบ...โค้ง หุบเหว สูงชัน

บริเวณอุทยาน สามารถตั้งแคมป์ได้ มาถึงที่นี่ได้ ก็หรูแล้ว

ทุ่งนา ห่างจากอุทยาน เข้าสู่หมู่บ้าน ยังไม่ไกลนัก

สาวน้อยในชุดเชวา บ้านออลอทะ (ถ่ายไว้หลายปีแล้ว)

แม่น้ำเงาในอดีต สมัยที่ยังมีเรือวิ่ง และล่องแพลงมา จากต้นน้ำ หมู่บ้าน "แม่แฮโกร" ซึ่งต้องใช้เวลาถึงสองวัน ต้องนอนค้างในหมู่บ้านกลางทาง

บ้านออกลอทะ ที่ปราศจากชิ้นส่วนของผลิตภัณฑ์จากโลกทุนนิยม

.......

ตั้งใจจะลงรูปให้มากกว่านี้ค่ะ แต่ย่อรูปไว้ไม่เล็กพอ จึงลงให้ดูได้เท่านี้
ขอบคุณที่ติดตาม...

โดย กู่

 

กลับไปที่ www.oknation.net