วันที่ พฤหัสบดี สิงหาคม 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ลำ นำ อี ส า น สั ญ จ ร บทนำ


 
- - ลำ นำ อี ส า น สั ญ จ ร - -
 
แพรห่อฝัน




 

ณ แดนดินถิ่นอีสานกันดารแห้ง

คนบ่แล้ง น้ำใจไหลท่วมฟ้า

ดอกจานร่วงสะแบงหล่นคูณโรยรา

ประหนึ่งว่าคนอีสานลาบ้านดอน

 

ฝนจากลาทิ้งทุ่งนาข่มอาลัย

ข้าวเฉาตายก่ายกองดินไอกลิ่นร้อน

ชุ่มเลยผ่านชื่นเคยฮักมาจากจร

กี่วิงวอนบ่ออนชอนในทุกข์ยาก

 

หนาวลมหนาวพัดซังข้าวเรียวเหลืองซีด

พัดชีวิตต้องจากไปไกลถิ่นรัก

คราวจำเป็นเห็นชีวิตต้องคิดมาก

แบกความฝันลาถิ่นฮักหนักอาวรณ์

 

สะพายกระเป๋าเข้าสู่กรุงมุ่งหางาน

เป็นเด็กเสริฟเด็กล้างจาน งานเหนื่อยร้อน

ขับแท๊กซี่เป็นเด็กปั้มเป็นกรรมกร

มีรายได้ไม่แน่นอนต้องถอนใจ

 

เฮาโชคดีมีสายเลือดเป็นนักสู้

ถึงเฮารู้ว่าลำบากยังถากไถ

สู้ด้วยแรงสู้ด้วยฮักสู้ด้วยใจ

ถึงบางคราวนั่งร้องไห้กอดอดทน

 

ทนต่องานทนต่อการถูกกดขี่

ทนต่อทุกวิถีที่ถูกปล้น

แม้ขาดใครมาเหลียวแลในทุกข์ทน

ส่งน้ำใจให้ทุกชนบ่แบ่งข้าง

 

บ่เกี่ยงงานบ่คัดคร้านต่อหน้าที่

เป็นคนดีเป็นที่หมายของนายจ้าง

เป็นคนซื่อเว้าซื่อซื่อบ่แอบอ้าง

มีม่วนซื่นสะอื้นบ้างบนทางใจ

 

กี่ลมหนาวที่เฮาจากทุ่งอีสาน

กี่ดอกจานที่ร่วงหล่นทนหล่นหาย

กี่ท้องทุ่งจูงผู้เฒ่าเปลี่ยวเหงาใจ

กี่สมัยที่เมืองใหญ่พรากหมู่เฮา

 

แว่วเสียงพิณโรยรินผ่านทุ่งอ้างว้าง

เคล้าเสียงแคนแล่นแผ่วดังฟังแหว่งเว้า

พริ้วลำกลอนเอื้อนสะท้อนกล่อมลำเนา

ปวดจ้าวจ้าวห่มเหน็บหนาวเคล้าอาวรณ์

 

พิณเจ้าเอ๋ยแคนเจ้าเอ๋ยบรรเลงเถิด

ลำชูเชิดวรรณศิลป์ดินแก่นขอน

ให้ยืนยั่งยังสง่าสถาพร

กล่อมคนฟ้อนเอิ้นคนไกลให้ใจคืน

เพจ ลำนำอีสานสัญจร

https://www.facebook.com/BawPhuSwang

--------------------------------

 

โดย ดินสอดำบ่าวภูสวาง

 

กลับไปที่ www.oknation.net