วันที่ พฤหัสบดี กันยายน 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

.....ผลที่ได้รับจากการไปดวลไมค์ดวลมุขที่โอยั๊วะ.....


.

.

ในวันเดินทางกลับจากทริปตรัง-กระบี่ของชาวโอเคเนชั่นเมื่อคืนวันที่ ๑๒ สิงหาคม ๒๕๕๖

เรามี "กิจกรรมร้องเพลงในรถบัส" ตั้งแต่ออกจากสวนโมกข์  จนถึงตึกเนชั่นบางนา

ร้องจนเสียงแหบเสียงแห้ง  ใครที่ทนฟังได้ก็ทนกันไป  ใครที่ทนฟังไม่ได้ก็ต้องอาศัยความง่วงบังคับตนเองให้หลับจะได้ไม่ต้องได้ยินเสียง

ผู้ที่ไม่ชอบฟังเสียงแปลก ๆ ได้ขอให้หรี่เสียงลำโพงให้เสียงเบาลง  ซึ่งคณะกรรมการก็ตามใจ  จัดให้ในทุก ๆ สิ่งที่ปรารถนา

.

.

กลับถึง กทม.  "ครูแดง" แจ้งข่าวว่า  ขอจัด "ดวลไมค์ดวลมุก" อีกสักครั้งที่ร้านโอยั๊วะเกษตรในวันที่ ๑ กันยายน ๒๕๕๖

และได้รับการตอบสนองเป็นอย่างดีจากสมาชิกกลุ่มหนึ่งซึ่งพิศมัยการร้องคาระโอเกะเป็นที่สุด  เนื่องจากจำเนื้อเพลงไม่ได้

.

.

.ห้องนี้แหละครับ  ที่เรามารวมตัวกัน  และอบอวลไปด้วยความสุขที่เราช่วยกันปรุงขึ้นมา

.

ผมมีความตั้งใจในการไปร่วมงานสังสรรค์ครั้งนี้มาก  ตั้งใจจะไปบันทึกภาพนิ่งและวีดีโอ

จะบันทึกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อจะเก็บมาดูเล่น   และก็ได้สมดั่งตั้งใจ

.

.ภายใต้โคมไฟระย้าพวงนี้  เมื่อก้มลงมามอง  จะเห็นว่า  ความสนุกสนานเบ่งบานอยู่ในหัวใจของทุก ๆ คน

.

.

."พี่วิทย์..และครูแดง"...เจ้าของร้านโอยั๊วะ  ต้อนรับสมาชิกทุก ๆ คนอย่างอบอุ่นและเป็นมิตร

.

.

.การร้องเพลงคาราโอเกะครั้งนี้  ไม่ใช่การร้องเพลงคาราโอเกะธรรมดา ๆ

เพราะครูเก๋และทีมงาน  จัดเตรียมกติกา  เตรียมคณะกรรมการ  เตรียมการให้คะแนนไว้เหมือนการประกวดร้องเพลงในโทรทัศน์เชียวครับ

ผู้ที่จะไปร่วมงาน  ต่างมีการตระเตรียมคัดเลือกเพลง  ซ้อมร้องเพลงไว้ล่วงหน้าหลายวันด้วยความตื่นเต้น

พูดง่าย ๆ ว่าเป็นการประกวดแข่งขันประชันความสามารถต่อกัน  ชนิดที่เรียกว่าแพ้ไม่ได้เป็นอันขาด

.

.

.ครูติ๋ว..

.

.เสื้อน้อย..เต็งพ้ง...

.

.คุณนาท..คุณชาลี  คุณหมอสมชัย..

.

.ส้ม..

.

.คุณชาลี...คุณววินรมย์..

.

.ครูแดง..แม่มะยง..คุณไก่

.

.พี่อัง...เต็งพ้ง..และคุณชาลี..เป็นคณะกรรมการให้คะแนน

.

.

.คุณณัฏ...

.

.เต็งพ้ง...

.

.แม่มะยง..

.

.ครูแดง..

.

.คุณไก่..

.

.คุณหน่อย..คุณณัฏ..

.

.เป้..

.

.เจ้าหญิง..

.

.ภาพที่นำมาเสนอนี้  เป็นเพียงภาพตัวอย่างแห่งความสุขความงดงามที่เกิดขึ้นในคืนนั้น  หากนำมาเสนอทั้งหมดคงจะเสียเวลาการชม

จึงคัดเลือกมาเพียงบางภาพนะครับ  อาจจะไม่ครบทุกคน  ขอโทษด้วยนะครับ...

.

.

คืนวันที่ ๑ กันยายน 2556  ผมกลับถึงบ้านดึกพอสมควร  แต่ต้องตื่นเช้าตามปกติ

นำภาพที่ได้มา  ลงในเครื่องคอมพิวเตอร์  และนำเสนอภาพในกลุ่มเล็ก ๆ ที่เฟสบุค  ผู้ชมก็กลุ่มเล็ก ๆ ที่สนุกด้วยกันมาครึ่งคืนนั่นแหละครับ

ความลำบากใจของผมที่ติดตามมาคืออะไร?   คลิปเพลงซีครับ  บันทึกเป็นวีดีโอมามากมายจะทำไงดี

แต่ละเพลง  ผมบันทึกยาวจนจบเพลง  และบันทึกไว้ด้วยไฟล์ภาพที่โตมาก ๆ 

จะนั่งดูคนเดียวก็ใช่ที่  จึงคิดเอาเพลงเหล่านั้นใส่ไว้ในยูทูป  และไปเปิดให้ท่านเจ้าของเพลงเขาได้ฟังเสียงตัวเองในเฟสบุ๊คดีกว่า

.

.

โดยส่วนตัวของผมเอง  ผมยอมรับตรง ๆ ว่าอ่อนวัยกับวิชาการด้านคอมพิวเตอร์มาก ๆ 

ที่นั่งเขียนบล็อก  จัดภาพลงบล็อกได้ทุกวันนี้  ก็นับเป็นบุญโขอยู่แล้ว

เมื่อคืนผมทะลึ่งไปตกปากรับคำพี่วิทย์ว่า จะเอาภาพและเสียงพี่วิทย์ร้องเพลงคู่กับครูแดงลงยูทูปให้ได้  ซึ่งผมก็ต้องทำให้ได้

ผมเริ่มโหลดไฟล์วีดีโอลงในยูทูป  เฉพาะ "เพลงทำดีได้ดี  ทำชั่วได้ชั่ว"  ของพี่วิทย์และครูแดงเพลงเดียวนั้น

คอมพิวเตอร์ใช้เวลาไปถึง ๑๕๕ นาที  ในขณะที่ความยาวของเพลงไม่เกิน ๓ นาทีเท่านั้น

ทำเพลงพี่วิทย์เสร็จเรียบร้อย  นำโพสไว้ในเฟสบุ๊ค  ผมก็หมดแรงพอดี  ต้องนอนพักผ่อนเอาแรงเพิ่มเติม

.

บ่ายตื่นขึ้นมา  เปิดคอมพิวเตอร์  นั่งดูภาพ  และเปิดเพลงที่บันทึกเป็นวีดีโอขึ้นมาฟังอีกครั้ง

ในสมองคิดอยู่ตลอดเวลาว่า  หากผมต้องมานั่งโหลดเพลงลงยูทูปคลิปละ ๒ ชั่วโมงกว่า ๆ เช่นนี้  ไม่ต้องทำอะไรกินกันแน่นอน

มันน่าจะมีวิธีการที่ดีกว่านี้  

สมัยที่ผมเป็นนักเรียนมัธยม  หากเราจนแต้มทางด้านวิชาการ  เราจะเข้าห้องสมุด

แต่เดี๋ยวนี้สะดวกสบาย  เปิดห้องสมุดกูเกิล  และห้องสมุดยูทูป  ก็สามารถที่จะหาอะไรมาอ่านมาศึกษาได้ครบทั้งหมด

เพียงแต่ให้รู้จักการใช้ "คีย์เวิร์ด" ในการค้นหาเท่านั้น

.

.

ผมนั่งหาวิธีการจากครูอาจารย์เพื่อที่จะลงคลิปให้ได้...ในยูทูปมีครูเยอะครับ  แต่ละคนมีเทคนิคการสอนไม่เหมือนกัน

ท่านเชื่อไหมว่า  ครูเก่ง ๆ ที่สอนและอธิบายวิทยาการด้านเทคโนโลยีอย่างง่าย ๆ ไม่ได้เป็นครูบาอาจารย์รุ่นเดียวกับผมเลย

กลับเป็นเด็กวัยไม่ถึง ๑๕ ปี  พูดจาแทบจะฟังไม่รู้เรื่อง  หรืออาจจะเป็นพระสงฆ์ที่มีเวลาอยู่กับคอมพิวเตอร์นาน ๆ ในแต่ละวัน

ครูเด็ก  จะสอนสั้น ๆ กระชับ  พาเรางงก็มี  ส่วนครูที่เป็นพระ  จะสอนยาว ๆ ยืด ๆ  ขอให้ค่อย ๆ ค่อย ๆ ทำใจ

ผมจึงนำวิชาการจากครูเด็กและครูพระ..มาผสมกัน  เพื่อหาวิธีให้ผมเข้าใจและลงคลิปให้ได้

.

ในตอนแรก  ครูสอนให้แปลงไฟล์ก่อน  เปลี่ยนนามสกุลของไฟล์  โดยใช้โปรแกรมแปลงไฟล์

เอาละซี..แค่โหลดโปรแกรมลงเครื่องคอมพิวเตอร์  ผมยังกลัว ๆ กล้า ๆ แล้วครับ  แต่ผมก็ต้องลอง  เป็นไรเป็นกัน...

ผมตัดสินใจลองผิดลองถูก  คลำหาวิธีการอยู่อีกครึ่งวัน

จากการที่ทำซ้ำ ๆ หลาย ๆ ครั้งตามที่ครูสอน  ค่อย ๆ ปรับปรุง  แก้ปัญหาไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเกิดความชำนาญในที่สุด

เพลง หลาย ๆ เพลง  หลากหลายนักร้อง  ที่ผมบันทึกมาทั้งหมด  จึงถูกนำลงยูทูปได้สำเร็จ

และนำเสนอเพลงเหล่านั้นในกลุ่มของเฟสบุคให้เจ้าของเสียงเพลงได้รับฟังเรียบร้อยแล้วครับ

.

.

นี่แหละครับ  สิ่งที่ผมนำมาเล่าสู่กันฟังว่า ผมได้อะไรจากการดวลไมค์ดวลมุกที่ร้านโอยั๊วะมาเป็นกรณีพิเศษ

หลาย ๆ ท่านที่อ่านมาถึงจุดนี้  อาจจะนั่งขำหัวเราะเยาะว่า  

"พี่มะอึกเล่าในสิ่งที่ไร้สาระ"

"โอ๊ย..ลงคลิปในยูทูปนะหรือ...งานกระจอก.."

"แหม..ลงคลิปได้หน่อยเดียว..เอามาโม้...ฉันทำอย่างอื่นได้ตั้งเยอะแยะกว่า  ไม่เห็นจะโม้เลย"

.

.

ครับก็ว่ากันไปนะครับ นานาจิตตัง.........

สมัยผมเป็นเด็กน้อย  ผมต้องเดินตามหัวคันนา ๒ กิโลเมตร  เพิ่อเข้าเมืองไปเรียนหนังสือ  เดินกลับบ้านอีก ๒ กิโลเมตร

เห็นเพื่อนมีรถจักรยาน  ผมก็อยากมีจักรยานกับเขาบ้าง  และที่อยากมากที่สุดในเบื้องต้น คืออยากจะปั่นรถจักรยานเป็นกับเขาบ้าง

ผมแอบไปยืมเพื่อนฝึกปั่นจักรยาน  พ่อแม่เห็นก็ไม่ได้  จะโดนดุ  และโดนตี

วันหนึ่งเมื่อผมถีบรถจักรยาน(เพื่อน)จนเกิดความชำนาญ   ตัดสินใจเล่าเรื่องนี้ให้แม่ฟัง

แม่ยิ้มและกอดผม  พร้อมพูดว่า "เก่งมากลูกแม่..  แต่เราไม่มีเงินซื้อจักรยานในตอนนี้หรอกนะลูก"

วันนี้...ผมมีความรู้สึกว่าผมเป็นเด็กน้อยคนนั้นขึ้นมาทันทีเชียวครับ

.

.

๑๑

.

.

๒๒

.

.

๓๓

.

.

โดย มะอึก

 

กลับไปที่ www.oknation.net