วันที่ อาทิตย์ มีนาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ลมรำพึงแห่งความเงียบงัน...




วันนี้มีความเงียบเหงาแปลกๆ มาเยี่ยมเยือน...

เสียงกระซิบว่า

"คิดอะไรไปคนเดียวเสียมากมาย.."

ผมยังไม่ได้ตอบ จากการเปิดฉากสนทนาอันเลื่อนลอยแห่งความเงียบงัน ท่ามกลางเวลาเดียวกับวาบลมเอื่อยหมุนตัวเข้ามาอย่างเบาๆ โดยไม่ให้รู้เนื้อรู้ตัว

"อยากให้นั่งคุยด้วยคนหรือเปล่า"

รอยยิ้มงามๆ อันจริงใจ พรายปรากฏจากมุมปากผม เป็นรอยยิ้มที่เรียกความอิ่มอกอิ่มใจภายในจิตใจได้ทันที

บ่อยครั้ง ผมมักให้ท้าย ถือหางต่อความเงียบงันอยู่สม่ำเสมอ และมันเข้ามาในชีวิตออกจะบ่อยจริงๆ มาทุกครั้งที่เกิดภาวะอ่อนแอทางจิตใจ ซึ่งก็ไม่บ่อยครั้งนัก แต่ถ้านับครั้งแล้ว ก็สามารถบอกได้ว่าเป็นประจำเชียวล่ะ

แต่ครั้งนี้ มันแปลกจริงๆ แปลกตรงที่ท่าทีความเงียบเหงาดูจะขี้เล่นเหลือประมาณ ปกติเจ้าตัวความเงียบส่วนตัวมันก็ขี้เล่นอยู่แล้ว เมื่อเจออารมณ์สายพันธุ์เดียวกัน มันจึงลิงโลดไม่เว้นวาง

"รบกวน..นั่งลงสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน"

ผมเชื้อเชิญอย่างกวนใจ พลางยิ้มส่งอย่างยั่วยวน เธอบายหน้าเล่นตาแสดงปฏิกิริยาทีเล่นทีจริงกับการร้องขอ และนั่งลงในที่สุด

"เธอ..เป็นความเงียบเหงาประเภทใด" ผมชิงเปิดคำถาม

"ไม่รู้สิ! มีแต่คนบอกให้เป็นอย่างนั้น อย่างนี้ ซึ่งก็ไม่รู้ทำไมเป็นเช่นนั้น... แต่ว่าไม่สำคัญหรอก ขอให้รู้ว่า สามารถเอาใจคนขี้น้อยใจได้ก็พอไม่ใช่เหรอ "

เธอยิ้มสรวล ผมหัวเราะพร้อมเกิดความคิดขึ้นภายในจิตแบบไม่เป็นปี่เป็นขลุ่ยว่า ไม่ใช่พระเจ้าประทานเธอตอนนี้แน่นอน พระเจ้าน่าจะมาตอนผมหลับแล้ว เพื่อบันดาลทุกข์สุขและลางบอกเหตุที่เชื่อได้บ้าง ไม่ได้บ้างในราตรีค่ำคืน และอีกอย่างเธอคงไม่ใช่พระเจ้าอย่างแน่นอน

"คิดอะไรอยู่ " เธอถามผมบ้าง

"น้อยใจกับดิน ฟ้า อากาศ อะไรอีกล่ะ " อันที่จริงผมก็สะอึกกับคำของเธอว่า "น้อยใจ" ตั้งแต่ประโยคก่อนนั้น แต่ก็ชาชินแล้ว เพราะได้ยินมาจากปากเธอบ่อยๆ จากหลายครั้งๆ ที่พบเจอ จึงไม่แปลกใจสักกี่มากน้อยเลย แต่ก็แอบงอนเล็กๆ ที่ว่าผมแบบนั้นเหมือนกัน เพราะผมคิดไปเองว่า เธอกำลังเห็นผมเป็นเด็กขี้แย มีเรื่องมีราวอะไร ก็แสดงออกแบบนี้ แบบเรียกร้องความสนใจ ซึ่งผมว่า ผมก็ไม่ค่อยได้แสดงออกให้ใครเห็น แถมเก็บงันได้เป็นอย่างดี เมื่อเวลาที่ไม่พอใจอะไรบางอย่าง

"เอาหน่า..อย่าใจน้อยไปเลย คนใจน้อยแห่งความคิดถึง" เธอกล่าวตัดบทความคิดผมมลายลงพลัน เหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่และเธอเข้าใจการเอาใจผมที่สัมผัสได้ทั้งแววตา คำพูด และท่าทาง

..(.................
............................
.......................................

คำปรึกษาส่วนตัว ของดเว้นไว้อย่างยาวนาน
..................................................
..............................................................
...........................................................................
...........................................................................................
......................................................................................................
........................................................................................................)..

"ขอบคุณนะ ที่แวะมา.."

"อยากมาอย่างมากต่างหากล่ะ "

ผมไม่เหงาจริงๆ เพราะลมวูบเดียวเคลื่อนมาแล้วก็จากไป มันอย่างนั้น และก็เป็นแบบนี้สม่ำเสมอ ..

"ความเงียบเหงาและเงียบงันแห่งการรำพึงรำพัน..."



*Mon Oct 23, 2006 7:57 pm / เป็นเรื่องสั้นแนวสงบเงียบเรียบเรียงความรู้สึก ซึ่งผมว่าก็น่างดงามในบางเศษเสี้ยวของชีวิต ที่เราสามารถกระทำได้อย่างสวยใส วาบวาม อันชื่นใจยิ่งครับ

โดย Nity

 

กลับไปที่ www.oknation.net