วันที่ อังคาร กันยายน 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

แสงไฟ...จุดไว้ในใจเธอ มุมมองเล็ก ๆ จากการเดินคัดค้าน EHIA แม่วงก์


เมื่อวันอาทิตย์ ไปดักร่วมขบวนคัดค้าน EHIA กับขบวนของ อ.ศศิน ที่ BTS สถานีอารีย์

ฉันยืนรอจังหวะเพื่อก้าวเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของขบวน..โดยหมายใจว่าจะเลือกเข้าร่วมในกลุ่มที่วัยใกล้เคียงกัน เพราะจะได้ประสานเป็นเนื้อเดียวกันอย่างง่ายดาย

ไม่น่าเชื่อ...ผู้คนส่วนใหญ่ที่ก้าวเดินผ่านหน้าไปนั้น ล้วนแล้วแต่เป็นเด็กหนุ่มสาว วัยที่พวกเราเคยบ่นอย่างท้อแืท้ว่าพวกเขาคงได้แต่สนุกไปวัน ๆ ไม่มีเวลามาสนใจอะไรกับความเป็นไปในบ้านเมือง พี่สาวสองคนที่หยุดพักอยู่ข้างทาง ส่งยิ้มและถุงกล้วยแขกมาให้อย่างมีไมตรี

"เด็ก ๆ มาร่วมกันมากจริงนะคะ" ฉันเริ่มเปิดการสนทนา

"ใช่เด็กมาร่วมมากกันจริง ๆ เห็นเขามากันอย่างนี้ก็ดีใจ" พี่สาวคนหนึ่งบอก

"ที่พวกเรามาเดินนี่ก็เพื่อรุ่นพวกเขา ต่อไปพวกเขาก็ต้องดูแลของพวกเขา้เอง หลังหมดรุ่นพวกเราไป" พี่สาวเจ้าของถุงกล้วยแขกกล่าว

"ดีใจที่เขามีความรับผิดชอบกับบ้านเมือง วันนี้ สว. สมชาย กับ สว. ประสาร ก็มาด้วยนะ" แล้วการสนทนาก็เบี่ยงเบนไปสู่ประเด็นการชุมนุมทางการเมืองที่สวนลุมพินี ก่อนที่เราจะแยกจากกัน

จนมาถึงอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ... ขณะหยุดรอให้ขบวนตามมาสมทบจนหมดเพื่อหยุดรับประทานอาหาร ฉันเดินขึ้นไปสำรวจภาพจากมุมสูงบนสะพานลอยข้ามแยก คุณลุงคุณป้าคู่หนึ่งถามน้องหนุ่มหน้าใสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ว่าพวกเรามาเรียกร้องอะไรกัน น้องอธิบายด้วยภาษาง่าย ๆ อย่างใจเย็นแม้จะไม่ได้ลุ่มลึกในข้อมูล แต่คำพูดนั้นก็บอกว่าเขามาด้วยความเข้าใจดีว่าเขากำลังทำอะไร มีจุดมุ่งหมายอะไร มิใช่มาเพราะตามกระแส ฉันหยิบแผ่นกระดาษที่ได้รับแจกมาหนึ่งใบส่งให้คุณลุงคุณป้าคู่นั้น คุณลุงขอบคุณและรับกระดาษไป อย่างน้อยก็คงได้นำกลับไปอ่านบ้างแม้จะแค่ให้ผ่านหูผ่านตา ในภาวะที่สื่อกระแสหลักเมินเฉยกับการถ่ายทอดความจริงนี้่สู่สังคม ผู้คนที่ไม่ได้เสพย์สื่่อในโลกออนไลน์จึงพลาดการรับรู้เรื่องหลาย ๆ เรื่องที่เกิดขึ้นอย่างน่าเสียดาย

เย็นนั้น บนเวทีที่หอศิลป์ อาจารย์รตยา ประธานมูลนิธิสืบกล่าวว่า เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นแล้วท่านก็ดีใจทีสิ่งที่ท่านทำมามีผู้สืบทอดแล้ว 

การเดินวันนั้นแม้มีผลทำให้สื่อกระแสหลักหันมาให้เวลานำเสนอเพียงแค่แวบเดียว

แต่ก็เชื่อว่ามันน่าจะทำให้แสงไฟแห่งความรับผิดชอบจุดวาบขึ้นในใจของหนุ่มสาวเหล่านั้น และมันจะำดำรงอยู่ไปอีกนานแสนนาน เหมือนในวันที่ค่ายอนุรักษ์ของสมาคม  YMCA ได้จุดไฟแห่งความรักธรรมชาติไว้ในใจของเด็กชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้า ที่ชื่อศศิน เฉลิมลาภ เมื่อหลายปีก่อน และ ไฟนั้นยังคงลุกโชนไม่เคยมอดไหม่จวบจนวันนี้

 

 

โดย น้ำพี้

 

กลับไปที่ www.oknation.net