วันที่ เสาร์ ตุลาคม 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หนีบพะยูน...ไปขุนช้าง สลักพระ ตอนที่ ๒ มิตรภาพ คน ช้าง ป่า


 

หนีบพะยูน...ไปขุนช้าง สลักพระ ตอนที่ ๒  มิตรภาพ คน ช้าง ป่า

 

ยังมีคนบ้ากลุ่มหนึ่งที่ตระหนักว่า ช้างป่า กับคนพึ่งพาเกื้อกูลกันได้

เมื่อคนตระหนักร่วมกันว่า ถึงเวลาที่จะต้องทำเพื่อช้าง

เพื่อให้มั่นใจว่า...อนาคตยังคงมีช้างคู่ป่า และคู่คนตลอดไป

 

คนริมเล-ทริปขุนช้าง สลักพระ  ๕-๑๐-๕๖

 

 

ผมเกริ่นเช่นนี้ไว้ในตอนที่ ๑  ซึ่งมีหลายคนได้เอ่ยปากชื่นชมกับคนบ้ากลุ่มนี้  และผมเองก็เป็นสมาชิกคนบ้าคนหนึ่ง  และมั่นใจว่าใครหลายคนก็คงเป็นเหมือนผม

 ผมตั้งใจจะเขียนเรื่องราวการไปร่วมกิจกรรมขุนช้าง สลักพระ ไม่น้อยกว่า ๓ ตอน  แต่เอาเข้าจริง กลับทำได้ยาก เมื่อได้อ่านของหลายคน ก็รู้สึกเหมือนว่า  ผมยังไม่กลับมาจากสลักพระเสียด้วยซ้ำ 

ความประทับใจของบรรยากาศการพบเจอ แนะนำตัว ร่วมกิจกรรมทำโป่ง ทานอาหารร่วมกันที่ หน่วยพิทักษ์ป่าห้วยสะด่อง เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสลักพระ เพียง ๒๒ ชั่วโมง ช่างมากพอให้พวกเรามีความประทับใจ จนไม่อยากเล่าเรื่องราวอื่นที่ๆ ยังมีในโปรแกรม ซึ่ง บก.ชาลี และพี่อัฐ อุตสาห์ใสไว้ให้พวกเราเพลิดเพลิน

ผมจึงขอตั้งชื่อ "หนีบพะยูน...ไปขุนช้าง สลักพระ ตอนที่ ๒" ว่า  มิตรภาพ คน ช้าง ป่า

เรื่องราวคงย้อนไปตั้งแต่เริ่มแรกที่ผมตัดสินใจตอบรับ บก.ชาลี ว่าจะเดินทางมาร่วมกิจกรรมขุนช้าง สลักพระ

ผมติดต่อ BG กำหนัน พี่ชายแห่งเขาพนม  เพื่อมั่นใจว่ามีเพื่อนเดินทาง  พร้อมทั้งสร้างสายสัมพันธ์ โดยการชักชวนพี่กำหนัน มานอนดูดาวที่สินมานะฟาร์มสเตย์ อ่าวบ้านดอน จังหวัดสุราษฎร์ธานี เมื่อวันที่ ๒๒ กันยายน   ๒๕๕๖  ความสัมพันธ์ของเราก็เรื่อยๆ ก่อตัวขึ้น

เช้าวันที่ ๕ ผมมีนัดกับพี่กำหนัน ที่สถานีขนส่งสายใต้ กรุงเทพฯ เวลา ๐๕.๓๐ น.  ผมมานั่งหน้าร้านสะดวกซื้อ 7-11 สักครู่พี่กำหนันสะพายเป้เดินทางใบใหญ่มาสมทบ  เช้าวันนั้นหากใครผ่านไปมาที่หน้าสถานีขนส่งสายใต้ พบเห็นชายบ้านนอกสองคนนั่งบนพื้น  มั่นใจได้เลยว่าสองบล็อกเกอร์นี้แหละ

ได้ยินเสียงโทรศัพท์ BG พี่ต๋อยวันศุกร์โทรติดต่อพี่กำหนัน สอบถามความชัดเจนจุดที่รอขึ้นรถ  จริงๆ รถตู้คันที่เราทั้งสองต้องโดยสาร จะจอดรอรับที่ปั้ม ปตท. ถนนวิภาวดี จุดรวมพล  กำหนดล้อเลื่อน ๐๗.๐๐ น. แต่สำหรับเราสองคน BG เจ้าหญิง พี่สาวใจดี เป็นห่วงน้องบ่าวทั้งสอง จะหลงกรุง  อุตสาห์ประสาน บก.ชาลี ขอให้รถตู้คันดังกล่าวจอดรับพวกเราที่สถานีขนส่งสายใต้ ดูสิ!!!แม้ไม่ได้เป็นยังเป็นห่วงว่าน้องสองคนจะลำบาก 

เสียงโทรศัพท์ดังที่เครื่องผม  ที่ทิ้งไว้ให้พี่กำหนันใช้สัญญาณ WIFI โหวต Blog ผมกลับมาเกือบจะทัน เสียงพี่กำหนันตะโกนบอกว่า....

      พี่กำหนัน   :  น้องๆ บก.ชาลี โทรมา  พี่เห็นชื่อขึ้น

      คนริมเล     :  แล้วทำไมพี่ไม่รับล่ะ

      พี่กำหนัน    :  พี่ตัดสินใจไม่ถูก ว่าจะรูด หรือว่าจิ้ม

      คนริมเล     :  ???????พี่บ่าวผม 

   

โทรกลับไป ก็รู้ว่า บก.ชาลี เป็นห่วงเราสองคน จะถูก พี่ต๋อยวันศุกร์ ทิ้งที่สายใต้

 ใกล้ถึงเวลานัด เราก็จัดเตรียมสะพายเป้ รอรถตู้อย่างจดจ่อ  และแล้วพี่ต๋อยวันศุกร์ก็เดินมารับด้วยตนเอง

รถตู้คันที่โดยสารไปมีผู้โดยสารหลายคน คนแรกที่ผมคุ้ยเคยคือคุณ ICY หรืออาจารย์ไอซี้  ผมได้เจอ คุณ Icy เป็นครั้งแรกที่ตรัง แต่ยังเขินๆ กันอยู่ด้วยเวลาสั้นๆ  ซึ่งอยากรู้จักสนิทเพราะมีชื่อเหมือนกัน APIRAK ครั้งนี้เราได้คุยกันมากขึ้น  และคุณ Icy ก็มีเรื่องราวประทับให้เพื่อนร่วมคณะช่วยลุ้น ในระหว่างทาง (ใครอยากรู้รายละเอียดต้องมาปลูกหญ้าทะเลครับ แล้วจะเฉลยครับ)

ผมได้เจอคุณแตน ภริษา นักเล่าที่สร้างบรรยากาศในรถตู้ได้สนุกสนาน ประสบการณ์ในถิ่นต่างๆ ถูกถ่ายทอดพร้อมภาพสวยจากเครื่องที่พี่กำหนันไม่กล้ารูด  สร้างเสียงหัวเราะให้กับพี่กำหนันตลอดการเดินทาง พี่มะอึกชอบแถวว่าพี่กำหนันพูดไม่ออกเวลาอยู่หน้าเวที  แต่ผมรับประกันว่าหากได้เห็นพี่กำหนันอยู่ใกล้สาวสวยรับรองว่าไม่แพ้พี่อัฐครับ

ผมได้เจอ BG POM POM หนุ่มแบ็งค์ใหญ่ใจดี เป็นครั้งแรก เราสองคนสนิมสนมมากขึ้นในเที่ยวกลับ เมื่อมีโอกาสนั่งคุยมาตลอดทาง  ในรถตู้ยังมีน้องๆ อีกสองคน ที่ตั้งใจไปเรียนรู้กิจกรรมโอเคเนชั่น 

 

ที่หน่วยพิทักษ์ป่าห้วยสะด่อง  ผมได้เจอพี่น้องชาวโอเคเนชั่น ที่เดินทางมาถึงล่างหน้าก่อนแล้ว เสียงทักทายต้อนรับ อย่างเป็นมิตรดังตลอดเวลา พี่มะอึก พี่ชัยแมนยู มาต้อนรับน้องๆ แดนใต้ให้หายประหม่า  และอีกหลายคน และที่น่ายินดีคือทราบว่าพี่วรพจน์ ล้อมลิ้ม หัวหน้าเขตฯ  เป็นคนปักษ์ใต้พังงาบ้านเดียวกัน

 

ลีลาพี่อัฐที่มีพลังไม่แพ้ บก.ขาลี  ทั้งขุดทั้งหว่าน 

 

 

ผมได้เจอ พี่อัฐ คมฉาน ตะวันฉาย ตัวเป็นๆ หลังจากเจาะประวัติผ่านบทความ และรับทราบฉายาจากพี่กำหนันมาก่อนล่วงหน้า ประทับใจจริงๆ ครับ พี่ชายคนนี้ เสียงดัง จริงใจ  ปักษ์ใต้บ้านผมเรียกว่า ใจนักเลง  ที่อุตสาห่์หอบหิ้ว ตะกอนป่า ๒ มากระหน่ำลดราคาถึงชายป่า 

 

 

ใกล้มื้อเที่ยง  หลายคนแอบเหลือบมองไปในครัว  หลายอย่างยังไม่ตรงตามแผน  เสียงสั่งการดังระคนเสียงหัวเราะ  เรียกหาคุณชาคริต BG กัปตันแจ็ค เพื่อย้ำเตือนว่าพลพรรคอาจจะหิว  แต่ผมได้รับการเล่าเรื่องชุดทำอาหารของโอเคเนชั่นมาล่วงหน้า ก็สบาย  ยิ่งรู้ว่าครูแดง ผู้ใหญ่ใจดี แห่งร้านโอโย๊ะ ลงครัวด้วยตัวเอง ยิ่งสบายใจ  ร้านครูแดงนี่แหละ ที่ทำให้ผมมีโอกาสเข้าร่วมงานพบปะสังสรรค์ในปลายปี ๒๕๕๓ ที่นั่นผมจำได้ดี  ว่าพี่มะอึก พาผมเดินแนะนำใครหลายคนภายในงาน และผมก็มาเจอคนเหล่านั้นที่นี้ 

 

เที่ยวนี้หลายคนที่ผมเฝ้ารออยากมาเจอมากคนหนึ่งคือ ชายคนนี้ คุณชายสามหยด  ผมนับถือหัวใจชายคนนี้ ที่มีใจรักอิสระ  และใช้ชีวิตในโอเคเนชั่นได้อย่างมีเสน่ห์  ผมชื่นชมคนเช่นนี้จริงๆ

ผมได้เจอพี่พิชช่า ซึ่งทราบภายหลังว่าเป็นคุณครู ที่มีใจรักธรรมชาติ และยังแอบถ่ายเรื่องราวเล็กให้น้องๆ ครูฝึกสอน ซึ่งน้อยคนนักที่จะทำสิ่งเหล่านี้

ผมได้สนทนากับหลวงพี่โจ้  หรือบล็อกเกอร์ worry about you เกี่ยวกับวิถีปฎิบัติแห่งพุทธศาสนา อดชื่นชมในวิถีของครองตนของหลวงพี่ไม่ได้

 

ผมได้เจอครอบครัวของพี่รัตน์ นักเดินทางตัวเขื่อง อีกครั้ง เป็นพี่สาวอีกคนที่คอยดูแลเป็นพิเศษ  จัดเตรียมเครื่องนอนมาเผื่อคนริมเลและพี่กำหนัน

ผมได้เจอคุณหนุ่ย มัชฌิมาปกร  ทียกครอบครัวมาแบบมีสไตล์ เช้าอีกวัน ผมได้เห็นชุดเดินเท้าไม่เอาเขื่อนแม่วงศ์มาถึงห้วยสะด่อง  ประทับใจจริงๆ

 

 

 

ผมได้เจอกับ BG ผีเสื้อพเนจร ที่พูดน้อย ถ่ายหนัก แต่ก็แอบมีมุขมาเล่นขำได้เช่นกัน

 

ได้เจอน้องบี ที่หอบหิ้วลูกชาย มาฝึกความเป็นจิตอาสา  ซึ่งอนาคตพี่เต้งพ้งบอกว่าเด็กคนน้อยคนนี้ไม่ธรรมดา

 

 

ได้เจอพี่ชัยแมนยู  หลังจากเจอครั้งแรกที่ร้านโอโย๊ะ เมื่อหลายปีก่อน  แต่เราสองคนยังจำกันได้ และคุยใต้ทันทีที่เจอ

 

 

เบื้องหลังภาพสวยๆ ของหลายคน เกิดจากฝีมือการบรรจงของชายคนหนึ่งที่ ชื่อลุงกี้บางกอก ที่มีลีลาการถ่ายแบบน่าประทับใจ ได้ฝากภาพไว้ที่กล้องลุงกี้ด้วยเช่นกัน

 

ค่ำคืนแรกที่หน่วยพิทักษ์ป่าห้วยสะด่อง   หลังอาหารค่ำ  มีการแนะนำตัว ด้วยพี่เต็งพ้ง เรียกเสียงฮาได้มากโข

จากนั้นเปิดโอกาสให้ผมและพี่กำหนัน นำเสนอกิจกรรมปลูกหญ้าทะเลที่จังหวัดตรัง ระหว่างวันที่ ๑๕-๑๘ พฤศิกายน ๒๕๕๖

ผมและพี่กำหนันได้รับการประสานมาล่วงหน้าบ้างแล้ว ว่าจะต้องไปเล่าให้ทุกคนฟังเรื่องการปลูกหญ้า ก็ไม่ได้เตรียมตัวอะไร เพราะเข้าใจว่าคงนั่งคุยในวงเล็กๆ กัน  แต่ก่อนเดินทาง ๑ วัน ผมก็นั่งทำแผ่นพับ สรุปสั้นๆ ส่วนพี่กำหนันก็เตรียมเอกสารมาชนกันแบบไม่ได้นัดหลาย สุดท้ายพี่กำหนันก็บอกว่าเลือกใช้ชุดที่ผมเตรียมมาก็พอ ดูสิ!!!ช่างใจตรงกัน

 

ผมสรุปเองว่า   พี่น้องชาวโอเคเนชั่นคงมีความมั่นใจต่อกิจกรรมปลูกหญ้าทะเลมากขึ้น  เพราะที่ผ่านมาคงไม่มั่นใจว่าจังหวัดตรังจะยินดีให้ชาวโอเคเนชั่นไปปลูกหญ้าทะเลจริงหรือไม่  คนริมเลเป็นใครจะช่วยประสานได้ดีเพียงใด  สิ่งที่ผมยืนยันไปก็คือคนริมเลเป็นตัวแทนของ ฅนรักษาเล และพี่น้องบล็อคเกอร์อย่างพี่อิงตะวัน และพี่เจ้าหญิง ซึ่งทางเครือข่ายตรังมีความตั้งใจอย่างแท้จริง ที่จะต้อนรับทุกคน 

ค่ำคืนนั้น ผมเองเข้านอนกับพี่กำหนัน ก็ดึกพอสมควร  ทิ้งหน้าที่เวรยามไว้ให้คุณชายสามหยด คุณ Icy คุณน้องนัน แห่งชมรม....ได้นั่งเล่าความหลังกัน

ผมตื่นเช้ามารับบรรยากาศที่แสนบริสุทธิ์  หลายคนที่ส่วนใหญ่นอนดึก กลับตื่นเช้าทุกคน  แม่ครัวดูจะทำหน้าที่ก่อนใคร  จัดเตรียมอาหารถวายหลวงพี่เป็นเริ่มต้น ครูแดงวุ่นวายกับการเตรียมต้นผ้าป่า ดูซิมาไกลในป่าในเขา เรายังสามารถทำบุญร่วมกันได้  คนไม่มาก คนละเล็กละน้อย แต่เป็นพุ่มผ้าป่าที่เกิดจากน้ำใจชาวโอเค ผมนั่งดูจากแถวหลัง แล้วมองไปพลันนึกว่า  การถวายผ้าป่าให้กับหลวงพี่โจ้ครั้งนี้ ช่างอิ่มบุญกว่าทำที่วัดไหนๆ นี่พูดจากใจจริง

ข้าวต้มยามเช้า พร้อมกับข้าวนานาชนิด ถูกลำเลียงมาเสริฟ์  เล่นจนอิ่มถึงมื้อเที่ยง และขอบคุณกาแฟสูตรพิเศษจากพี่อังศนา  ที่ตั้งใจทำเพื่อทุกคน  ใครได้ชิมต้องบอกว่ากาแฟร้านนี้ สุดยอดดดดด

ร้านกาแฟนี้ มีคิวยาวพอสมควร  อย่าง BG เสื้อน้อย มารอคิวเช่นเดียวกับผม  น้องเสือน้อยคนนี้ ผมแอบเห็น  ถ่ายทำบางอย่าง ที่บอกว่าจะเก็บไว้เป็นความลับ  ผมก็จะเก็บไว้ด้วยครับ   

 

เหลือบไปในครัวก่อนกลับ  พบว่ายังเหลือหลายอย่างให้พี่ๆ ที่มาช่วยงานได้ปรุงทานหลังพวกเรากลับ นี่ก็เป็นน้ำใจที่มีให้เห็น

ผมไม่ลืมหยิบไตปลาแห้ง ที่เหลืออยู่ในครัว อีกหนึ่งกระปุก ฝากให้พี่ๆเจ้าหน้าที่ ซึ่งเป็นคนใต้ด้วยกัน บอกว่าเอาไว้ชิมยามคิดถึงบ้าน

 

 ๐๙.๐๐ น. พวกเราต้องลาห้วยสะด่อง...เพื่อเดินทางตามโปรแกรมต่อไป

แต่ผมยังมั่นใจว่า โป่งช้างที่สลักพระ  จะช่วยขุนช้างได้นานพอสมควร  และน้ำใจที่ทุกคนแบ่งปันไว้ให้ ตั้งแต่แท็งก์น้ำ เครื่องตัดหญ้า  จะทำให้พี่ๆ และคนที่ไปเยือนสลักพระ จะนึกถึงและพูดถึง คนบ้ากลุ่มหนึ่ง ที่เคยมาที่นี่...สลักพระ

 

ผมจบตอน ๒ ไว้แบบนี้ก่อน เพราะอยากจะเขียนอีกสักตอนสองตอน  แม้ต้องมีภารกิจเขียนเรื่องปลูกหญ้าทะเลให้ทุกคนด้วย

เข้าทำนองรักพะยูน เสียดายช้าง  ครับ

โดย คนริมเล

 

กลับไปที่ www.oknation.net