วันที่ พุธ ธันวาคม 2556

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

อี ส า น เ ฮ า.. (สมัยนี้)


อี ส า น เ ฮ า.. (สมัยนี้)

-----------

 

ทั่วพื้นถิ่นบนผืนดินที่ราบสูง
คนอีสานไปอยู่กรุงเป็นส่วนมาก
ไปร่ำเรียนไปทำงานตามฝันหนัก
ไปเพื่อฮักไปเพื่อจากความยากจน

ทิ้งถิ่นฐานให้ผู้เฒ่าเฝ้าดูแล
ลูกกับแม่พลัดพรากกันน้ำตาหล่น
ให้ยายเลื้ยงเล่นอยู่เถียงเสียงสับสน
ตา-ยาย กร่นหลานเรียกแม่มาจนโต

ทุนนิยมเข้าทับถมสังคมเก่า
กลืนรากเหง้าของหมู่เฮาไปไกลโข
จึงผู้ใหญ่แย่งแข่งขันกันใหญ่โต
แข่งกันโก้แข่งกันโชว์ความร่ำรวย

ตั้งแต่เช้าตื่นขึ้นมาคว้าหาเงิน
มันขมขื่นกับจุดยืนเคยสดสวย
เคยพึ่งพาหากินเองเจ้งระทวย
เหมือนคนป่วยต้องพึ่งพิงเขายื่นให้

ข้าวในนาก็เหลืองหล้าราคาต่ำ
เกษตรกรรมทำเพื่อแลกเงินก้อนใหญ่
ไปซื้อรถไปปลดหนี้ส่งลูกชาย
สารเคมีพ่นลงไปในที่นา

จะหากบ จะหาปลา จะหาปู
ไม่รู้อยู่ไปหลบรูยากจะหา
สารเคมีฆ่าแมลงฆ่าปูปลา
จนไม่กล้าจับมากิน "โพดถิ่นเฮา"

จากที่เคยพึ่งพิงกันสิงสู่
บัดนี้ดูห่างเหินเกินจะเหงา
นับวันผันแผ่วแล้วแนวบ้านเรา
เห็นดอกจานบานเหงาแล้วเศร้าใจ

ลูกพ่อแม่ได้พบกันปีละครั้ง
หนาวความหวังกอดลำพังระทมไห้
หวั่นอีสานจะกลายพันธ์กังนัมไตส์
เสียงพิณแคนเข้าแล่นใส่บ่หัวชา

ฮีตสิบสองครองสิบสี่ยังมีอยู่
แต่เหลียวดูหล่อยหลอลงต่อหน้า
ยากจะต้านแรงกระแสแห่งโลกา-
ภิวัฒน์มา จึงบอกลาด้วยเสียงซอ..


ลำนำอีสานสัญจร
11/12/2556
----------------

โดย ดินสอดำบ่าวภูสวาง

 

กลับไปที่ www.oknation.net