วันที่ จันทร์ สิงหาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

สายซ้อน miss call สุดท้ายแห่งชีวิต


         วันนี้ได้รับ FW เมลอันนึงจากพี่ในออฟฟิศ อาจจะยาวสักหน่อย แต่อ่านแล้วคงจะทำให้ใครบางคนรู้สึกน้ำตาคลอขึ้นมาเป็นเรื่องที่ดีน่ะค่ะ หวังว่าใครที่ได้อ่านเรื่องนี้แล้วคงจะคิดได้หันมาใช้เวลาที่เราเหลืออยู่นี้ อยู่กับเค้าให้มากที่สุด ก่อนที่เราจะเสียเค้าไป
          ก่อนอื่นต้องขออภัยสำหรับเจ้าของต้นเรื่อง มันอาจตอกย้ำความเจ็บปวดกับคุณในเรื่องนี้แต่เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ควรเผยแพร่เพื่อตอกย้ำคนที่ได้ชื่อว่าลูกทุกคนให้หันกลับมาดูคนที่ส่งเสียคุณเลี้ยงดูคุณมาด้วยความเหนื่อยยาก วันนี้เราหันไปเหลียวท่านบ้างหรือเปล่า ก่อนจะไม่มีโอกาสดูแลเมื่อท่านจากเราไปแล้วการจัดงาน ใหญ่โตมันไม่มีประโยชน์อะไร เวลาท่านอยู่ทำไมไม่ทำ?
ความรู้สึกของน้องคนหนึ่งที่บรรยายออกมาจากใจ 
 
 
    ในขณะที่.... ผมก็เป็นเช่นเด็กวัยรุ่นทั่วๆไป เรียน เที่ยว นอน กินดึกๆผมก็โทรคุยกับแฟนของผม ซึ่งทั้งหมดเหล่านี้มันก็เป็นกิจวัตรประจำวันของผมและผมก็เชื่อว่าใครๆเค้าก็ทำแบบนี้กัน
 
“จ้า ตัวเอง วันนี้กินข้าวรื้อยาง” “กินกับอะไรบ้าง แล้วตอนกินตัวเองคิด ถึงเค้ามั้ยเนี่ย”
“รู้มั้ยตัวเอง ถ้าเค้าเป็นผีเนี่ย เค้าอยากเป็นกระสือที่รักจะได้เห็นใจไง”
“ตัวเองวางก่อนดิ ก่อนดิ”  
และประโยคต่างๆที่ผมได้คิดและคัดสรร เตรียมพร้อมมาต่างๆ ก่อนโทร

              ผมยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ตอนดึกไปกับ การคุยโทรศัพท์ระยะเวลาอันผมได้ใช้ไปในแต่ละครั้งนั้น พอรู้สึกอีกทีก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว แต่ผมก็ไม่ชอบนะ หากใครจะมาว่าผมไร้สาระ ก็ไม่เห็นหรอคนส่วนใหญ่เค้าก็ทำกัน “เอ้อ เกือบลืมไปอีกอย่าง กิจวัตรอีกอย่างนึงของผมก็คือ แม่ของผมมักชอบโทรหาผมทุกวัน”
 
“ตอนนี้ลูกอยู่หอรึยัง”
“
เย็นนี้กินข้าวอิ่มมั้ย” “วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง
”
“
อย่าไปเที่ยวที่ไหนไกลนะ
” 
 
              โธ่!คำถามเดิมๆ ผมก็ ตอบไปแบบเดิมๆ แม่ผมก็ไม่เบื่อซักที ยังคงโทรหาผมเป็นประจำ โชคดีที่ผมพยายามตัดบทคุย ผมกับแม่ น่ะคุยกันไม่กี่นาทีก็วางแล้ว ก็มันไม่มีอะไรจะคุยจะให้ผมทำยังไง” จนกระทั่งวันนั้น
 
“ตัวเองตอบเค้าได้รึยังว่ารักเค้ามั้ย” “เร็วๆสิ
เค้ายังอุฒส่าห์บอกรักตัวเองไปแล้วนะ”
“แล้วยังจะใจร้ายไม่บอกรักเค้าอีกหรอ”


         ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ เสียงจากโทรศัพท์บอกผมว่ามีสายซ้อน ผมมองไปที่หน้าจอมันขึ้นชื่อว่า “Home” “โธ่ แม่โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย” ผมไม่สลับสายผม ผมยังคงคุยกับสุดที่รักของ ผมต่อไป เพราะผมรู้ว่าสิ่งที่แม่จะคุยกับผมก็คงเป็นประโยคเดิมๆ หลังจากนั้นไม่นานทางญาติของผมโทรมาแจ้งผมว่า เมื่อคืนนี้บ้านของผมถูกขโมยเข้า และแม่ของผมขัดขืน และได้ต่อสู้กับโจร จึงถูกโจรใช้มีดแทงเข้าที่ท้อง แม่เสียชีวิตเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว ญาติของผมเล่าอีกว่าตอนไปพบศพแม่นั้น ในมือของแม่กำโทรศัพท์ไว้แน่น และเบอร์โทรออกล่าสุดของเธอไม่ใช่โทรแจ้งตำรวจหรือเรียกรถพยาบาล แต่แม่เลือกที่จะโทรหา “ผม” วินาทีนั้นน้ำตาของผมไหลอาบแก้ม ผมพูดอะไรไม่ออก มือและตัวของผมสั่น วันนั้นผมเลือกที่จะคุยกับแฟนผม ดีกว่าที่จะคุยกับแม่ของผม และนั่นก็เป็นโอกาสสุดท้าย ที่ผมจะมี โอกาสฟังเสียงของแม่”
 
           ในบางครั้งประโยคที่ว่า “ไม่มีคำว่าสาย หากเราคิดที่จะแก้ตัว” มันก็ไม่เป็นความจริง “เพราะบางปรากฏการณ์ในโลก เกิดขึ้นได้แค่ครั้งเดียว” อาจเป็นเพราะเวรกรรมของผมหรืออย่างไร หลังจากนั้นไม่นานแฟนผมผู้หญิงคนเดียวที่ผมที่ผมใช้เวลาคุยกับเธอวันละหลายๆชั่วโมงคุยกับเธอก็ทิ้งผมไป 
 
ผู้หญิงคนเดียวในโลก ที่คุยกับผมเป็นคนแรกในชีวิต  
สามารถที่จะคุยกับเธอได้ทุกเวลา โดยที่ผมไม่ต้องเตรียมบทพูดใดๆ
ไม่ต้องกังวลว่าเธอจะประทับใจหรือ ไม่ ไม่ต้องมีมุข ไม่ต้องมีคำหวานใดๆ
 
       คนเดียวในโลกที่โทรมาหาผมเพียงแค่ฟังผมพูดประโยคเดิมๆ
สิ่งสุดท้ายในชีวิตที่แม่ผมเลือกที่จะทำคือ โทรศัพท์หาผมเพื่อฟังเสียงของผม
 
คนเดียวในโลกที่ไม่ว่าโทรศัพท์เธอจะโปรโมชั่นแพงแค่ไหนก็ยังโทรหาผม
“
และคนเดียวในโลกที่เลือกคุยกับผมในวินาทีสุดท้ายในชีวิต
”
 
        วันนี้ผมเริ่มเข้าใจชีวิตมากขึ้น หลายๆอย่างที่คนส่วนใหญ่ทำมิได้หมายถึงสิ่งที่ถูกต้องเสมอไป เพราะตัวเราเท่านั้นที่เป็นผู้ต้องรับผลการ กระทำของเราเอง “เราจะรู้ว่าสิ่งใดสำคัญ ก็ต่อเมื่อเราต้องเสียมันไป” ทุกวันนี้ผมนั่งมองโทรศัพท์ รอ ที่จะตอบคำถามเดิมๆให้ผู้หญิงคนหนึ่งฟัง แต่ผู้หญิงคนนั้นคงไม่มีอีกแล้ว 
 

กี่ครั้งที่ฝันดีดี ต้องดับจนสูญไป
กี่ครั้งที่ไร้แรงใจ ไม่เหลือกำลัง
กี่ครั้งที่ฉันทำไป กลับผิดไปทุกอย่าง
เกือบทิ้งชีวิตนี้กลางทาง ถ้าเพียงไม่ได้พบกับเธอ
ฟ้า...ฟ้ายังมีคำตอบ ให้ฉันรู้ซึ่งในหัวใจ
ถ้าทั้งชีวิตนี้ที่มันอ้างว้าง จะยังมีสักครั่งที่ได้อบอุ่นใจ
ทั้งชีวิตฉันที่มันผิดพลาดไป ถ้าแม้มีสักครั้งที่ทำถูก
ก็ครั้งเดียวครั้งนี้ที่รักเธอ บิ่งกว่าเคยรักใคร(ที่สุดในหัวใจ)
จากนี้มีฉัน...มีเธอ จะทุ่มเททุกอย่าง
สร้างสรรค์ภาพฝันเลือนลาง ให้เห็นเป็นจริง
เมื่อฟ้าให้ฉันมีเธอ เท่ากลับให้ทุกสิ่ง
และฉันก็รับรู้ความจริง ว่าชีวิตไม่สูญปล่าวแล้ว...

To.แม่จิณ ผู้เป็นที่สุดของหัวใจ 

      

โดย sweet

 

กลับไปที่ www.oknation.net