วันที่ อังคาร มกราคม 2557

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ฉันพิมพ์ชีวิต


       

         ฉันเชื่อว่าโลกนี้ยังคงมีสิ่งสวยงามเสมอ ทุกวินาทีในการใช้ชีวิต มีเรื่องราว มีที่มาและที่ไป ทุกอย่าง มีจุดเริ่มต้น มีการดับสูญ มีการจางหาย ไม่มีสิ่งไหน ที่เป็นอมตะและจีรัง นอกเสียจากความรู้สึก อารมณ์ ที่เป็นนามธรรม ที่ยังคงตราตรึงอยู่ภายในความคิดและ จิตใจ ของคน 

         ชีวิตฉันคือการเดินทาง ไม่ว่าจะเป็นทุกอิริยาบท มันคือสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นเสมอจนกว่า ฉันจะไม่มีลมหายใจ ฉันชอบเขียนเรื่องราว เพราะ ฉันอยากให้มันยังคงอยู่เป็นในรูปแบบ ของรูปภาพ และตัวอักษร ที่ฉันสามารถหยิบขึ้นมาดูได้ เมื่อฉันต้องการ ...

        สังคมโลกมักเปลี่ยนไปตามการเวลา การจดบันทึก เป็นสิ่งที่มีอิทธิพล ทั้งในด้านจิดใจและจิตวิญญาณ แสดงให้เห็นถึงความเป็นไปในสังคมยุคนั้น ทั้งในเวลานั้น อาทิ ความรุ่งเรื่อง ความสวยงาม ความเป็นสมัยที่เราได้เขียนจาก "ความจริงที่เกิดขึ้น"

        ในความคิดทุกสิ่งทุกอย่างต้องเป็นไปด้วย "ความเป็นจริง" สิ่งนั้นถึงจะมี คุณค่าต่อการจดจำ ภายในนั้นอาจประกอบไปด้วยจินตนาการแฝงอยู่แต่ก็ ยังคงยึดหลัก ของความจริง ทั้งสิ้น

        การเขียนงานแต่ละชิ้น เราต้องมีแรงบันดาลใจ ซึ่งมันเกิดมาจาก "ความรู้สึก" ที่มีอยู่ภายในจิตสำนึกของเรา การที่จะเกิดแรงบันดาลใจขึ้น เราจะต้อง "รับรู้" ว่าเราต้องทำอะไรในชีวิต เพื่อให้การมีชีวิตอยู่ของเรานั้นมีค่า และลึกๆแล้วเราก็คิดว่า มันจะเป็นไปได้ เราต้องลงมือทำ....

 

        หากแต่ในความเป็นจริงนั้นอาจเป็นที่น่าเสียดายที่แรงบันดาลใจดีๆต้องสูญ ไป....เพราะ... เรา....ไม่ลงมือทำ... สักที และมันจะไม่เกิดขึ้นอย่างแน่นอก

        ลีลาของแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกัน ไม่สามารถคัดลอกกันได้ ต่างคนมีความเป็น “สุนทรียศาสตร์” ที่คล้ายกันแต่ไม่มีใครเหมือนกันร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะทุกคนเป็นคน มีเรื่องราว มุมมองเหมือนกันหรือต่างกัน ถ้า แสดงให้เห็นได้ สิ่งนั้น มีคุณค่าที่เงินซื้อไม่ได้

        รักที่มีในงานเขียนนั้นมากมายฉันกำลังพิมพ์โลกทั้งใบของฉันลงไปในสมุดด้วย ความรู้สึกที่หลากหลายพร้อมความจริง ด้วยความจริงใจ จากทุกโสตประสาทและการรับรู้ 

และสุดท้าย การถ่ายวีดีโอก็เปรียบเสมือนงานพิมพ์ของฉัน ฉันสามารถเก็บความทรงจำนี้ไว้ โดยไม่ต้องเรียบเรียงแต่อย่างใด ดังนั้นทุกงานที่ฉันบันทึก มันคือส่วนหนึ่งของชีวิต ในนั้น ฉันจะเฝ้าเปิดมัน เขียนมัน จนกว่าวันนั้นเป็นวันที่ที่ฉัน จะจางหายไปจากโลกนี้ 

 

 

โดย วรวลัญช์

 

กลับไปที่ www.oknation.net