วันที่ อังคาร กุมภาพันธ์ 2557

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ข้างหลังภาพ(ยนต์) ตอนที่ ๑


 

ข้างหลังภาพ(ยนต์)
เรื่องสั้นที่นึกอะไรได้ก็เขียนไปเรื่อยๆ...ไม่รู้จะจบหรือเปล่า?

ตอนที่ ๑

ปี พ.ศ.2587
ตึกคอนโดว์สูงเหยียดฟ้าชั้น 45 หญิงสาวกำลังยืนริมกระจกใสริมหน้าต่างมองออกไปข้างนอก มองเห็นถนนลอยฟ้าตัดกันอย่างเส้นก๋วยเตี๋ยวหลายๆเส้นพันกัน ทั้งรถไฟความเร็วสูง และความเร็วต่ำ มองไปรอบๆก็มีแต่ตึกสูงเหยียดฟ้า ราคาก็สุดแสนแพง ห้องแค่ 33 ตารางเมตร ราคาอย่างต่ำห้าล้านบาท ถ้าเป็นบ้านเดี่ยวไม่ต้องพูดถึงราคาเริ่มต้นสามสิบล้านบาทเป็นอย่างน้อย ประชากรก็ไม่ได้เพิ่มจากเมื่อ 30 ปีมากนัก เพียง 80 ล้านคน เพิ่มมาสิบกว่าล้านเท่านั้น ด้วยคนยุคนี้เรียนสูง ปริญญาตรีคือขั้นต่ำ ดอกเตอร์เดินกันเกลื่อน กว่าจะจบก็อายุมาก กว่าจะทำงาน กว่าจะมีครอบครัวอายุก็สูงๆมีลูกก็ลำบาก ส่วนใหญ่มีลูกครอบครัวละคน แต่คนแก่สูงวัยมีมากขึ้นด้วยวิวัฒนกรรมทางแพทย์ที่เจริญขึ้น หมอเก่งๆเยอะคนตายเลยน้อยลงด้วย
กลับมาแล้วเหรอลูก ชายผมขาววัย 80 ปีถามลูกสาวคนเดียวของเขาซึ่งพึ่งกลับจากมหาวิทยาลัย ลูกสาววัย30ต้นๆเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยหันมาสวัสดีคุณพ่อและกล่าว “เนยพึ่งกลับมาค่ะคุณพ่อ..หิวข้าวจัง”.พ่อตอบ”.โน้นไงแม่ลูกซื้อกับข้าวไว้ในตู้เย็นไปเอามาอุ่นกินซิลูก”..หญิงชรากำลังนั้งเก็บของที่รกอยู่โต๊ะมุมห้องพร้อมบ่น “นี่พ่อของเนยทำอะไรก็ไม่เก็บรกไปหมดเป็นอย่างนี้ตั้งแต่หนุ่มยันแก่เลยนะ”..พ่อหัวเราะ..บอกแล้วอย่าเก็บเดี๋ยวพ่อหาของไม่เจอ..โน้นไปแต่งกับข้าวให้อาจารย์กินซิ..คำว่าแต่งกับข้าวเป็นคำโบราณของคนบ้านน๊อกบ้านนอกจริงๆแรกๆแม่ก็งง..แต่40ว่าปีที่อยู่ด้วยกันฟังจนชินและเข้าใจแล้วมันหมายถึงแต่งสำรับกับข้าวนั้นเอง..”เดี๋ยวหนูแต่งเองค่ะ”..ลูกสาวกล่าว
ระหว่างนั้งกินข้าวกันคุณแม่ถามลูกสาวว่าวันนี้เป็นไงบ้างที่มหาลัย? ลูกสาวยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแล้วตอบว่า “วันนี้พานักศึกษาไปหอภาพยนต์ที่ศาลายามาค่ะ..ไปดูวิวัฒนกรรมของภาพยนตร์ตั้งแต่สมัยเป็นฟิล์มภาพยนตร์ เครื่องฉาย 16 มม. 35 มม. โน้นนะค่ะ” ลูกสาวซึ่งเป็นอาจารย์ภาควิชาภาพยนตร์และสื่อดิจิทัล คณะนิเทศศาสตร์ตอบ ผู้เป็นพ่อหันมาบอกลูกสาวว่างๆพาพ่อไปบ้างนะ..ได้ค่ะลูกสาวตอบพร้อมเก็บถ้วยจานไปใส่เครื่องล้างจาน แม่มองมาที่พ่อเห็นพ่อนั้งเหม่อๆไปทางหน้าต่าง แม่รู้ทันทีว่าพ่อคิดอะไรอยู่….

โดย ความทรงจำเก่าๆ

 

กลับไปที่ www.oknation.net