วันที่ พฤหัสบดี กุมภาพันธ์ 2557

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

...ห่อข้าวไปโรงเรียน...


 

 """ห่อข้าวไปโรงเรียน"""



ทันทีที่จอดจักรยานคู่ชีพแล้ว
ผมก็หยิบสัมภาระเดินเข้าตึกห้องพักครู ก้มหน้าเดิน
คิดอะไรเพลินๆไปเรื่อยเปื่อย..
...
"คุณครูขา สวัสดีค่ะ"
เสียงนักเรียนจำได้ว่าชั้นป.๔ เรียกให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นมอง
และยกมือรับไหว้เธอ
เท่าที่สังเกตเห็น  ขณะนั้นเธอกำลังเดินจูงมือน้องสาวเข้าโรงเรียน
มืออีกข้างหนึ่งถือกระปุกข้าวมื้อกลางวันซึ่งนำมาจากบ้าน
เป็นภาพที่น่ารักมากๆสำหรับผม ซึ่งภาพแบบนี้ผมไม่เคยทำมาก่อน
(หมายถึง ภาพเดินจูงมือน้องเข้าโรงเรียนนะครับ)
ผมเคยแต่อุ้มน้องสองคนไปโรงเรียน
สมัยที่น้องสาวน้องชายอายุยังไม่ถึงเกณฑ์เข้าป.๑
(สมัยนั้น โรงเรียนที่บ้านเกิดของผมยังไม่มีชั้นอนุบาล)
และนั่นก็นานมาแล้วครับ เกือบสามสิบปีเห็นจะได้
..
"สวัสดีลูก, ห่อข้าวมาโรงเรียนด้วยหรือนี่"
ผมทักทายและถามกลับไป
"ค่ะ คุณแม่ของหนูห่อให้, คุณครูก็ห่อมาด้วยหรือคะ?"
"เปล่าหรอกลูก วันนี้ครูซื้อที่หน้าปากซอยทางเข้าบ้าน   แต่วันก่อนๆ ครูก็ห่อข้าวมาเหมือนหนูนี่แหละ
แล้วห่อมาสำหรับสองคนพี่น้องหรือเปล่าล่ะ?"
"เปล่าค่ะ หนูกินฟรีที่โรงเรียนค่ะ" ผู้เป็นน้องตอบแทนพี่สาว
"อืมม..ครูก็ลืมไปว่า ชั้นอนุบาลทานฟรี,
แล้วหนูไม่คิดอยากซื้ออาหารที่โรงเรียนทานบ้างหรือลูก?"
"หนูว่า ห่อมามันสะดวกดีค่ะ ไม่ต้องไปเข้าแถวยาวๆ
ได้ทานอาหารที่เราชอบ เพราะฝีมือคุณแม่ทำให้"
นี่เป็นคำตอบของนักเรียนชั้นป.๔ ครับ
..
เมื่อเดือนที่แล้ว ผมจำได้ว่า เด็กคนนี้แหละ
ที่พอมาถึงโรงเรียนก็วิ่งมาบอกผมอย่างคนทีคุ้นเคยเชียวล่ะว่า
"คุณครูขา คุณครูขา วันนี้หนูใส่ชุดมาผิดค่ะ ความจริงต้องเป็นชุดพละ
ทำไงดีคะ คุณครูต้องดุหนูแน่ๆเลย"
"กลับไปเปลี่ยนไม่ทันเวลาแล้วล่ะลูก วันนี้หนูก็ยอมรับผิดกับคุณครูประจำชั้นไปล่ะกันนะ
คิดว่า คุณครูประจำชั้นก็จะให้อภัย คนเรามีหลงลืมกันได้เป็นบางวัน
หนูไม่ได้ลืมบ่อยๆ ไม่ใช่หรือลูก?"
"ค่ะ วันนี้ หนูจำผิดจริงๆคะ"
"นั่นแหละ บอกครูประจำชั้นตามตรงนะจ๊ะ"
"ค่ะ"
"ตั้งใจเรียนนะลูก ใส่ชุดมาผิดวันไม่หนักหนาอะไรมากหรอก
แต่ถ้าหนูไม่ตั้งใจเรียนนี่สิ มีผลเสียตามมาอีกเยอะ"
"ค่่ะคุณครู" ตอนนั้นจำได้ว่า เธอยกมือไหว้เสร็จแล้วก็รีบไปวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ
เพราะยังไม่ถึงเวลากระดิ่งเข้าแถวตอนเช้า
..
เธอคนนี้ ช่างพูดช่างเจรจา คำพูดของเธอเกินวัยป.๔ ด้วยซ้ำไปผมว่า
เด็กช่างคิด ช่างจำ ช่างสังเกต ส่วนใหญ่ก็จะช่างพูดด้วย
ถ้าได้รับการฝึกฝนถูกทาง ก็จะเจริญรุ่งเรืองในทางที่เหมาะสมได้แน่นอน
ผมคิดว่า เด็กคนดังกล่าวนั้นมีแววเป็นนักเรียนที่กล้าแสดงออกที่น่าชื่นชมนะครับ
อย่างไรก็ตาม...
พวกเราเหล่าคุณครูก็ได้แต่รอดูความเจริญเติบโตของดอกไม้วัยเยาว์ดอกนี้ครับ
วันเวลาแห่งการเติบโตของเด็กๆยังมีอีกมาก
แต่วันเวลาแห่งการมีชีวิตบนโลกใบนี้ของคุณครูที่สอนนี่สิ  
จะมีใครโชคดีอยู่ถึงร้อยปีสักกี่คน....
คิดเหมือนผมไหมครับ?

 


...ชนสุรินทร์...
๒๐ ก.พ. ๕๗



โดย มนพล

 

กลับไปที่ www.oknation.net