วันที่ อังคาร สิงหาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เมนูเด็ด เจ็ดร้อยปี


เมนู เด็ด  700  ปี

            ศักดิ์โยนเป้ลงบนพื้น   แล้วหย่อนก้นลงนั่งบนขอบทางเท้า ซึ่งเพื่อนๆนั่งเรียงรายรออยู่ก่อนแล้ว   พอรู้ว่าโปรแกรมว่ายน้ำตอนเย็นยกเลิกก็บ่น
           “ทำไมเปลี่ยนใจวะ”   กูอุตส่าห์นัดเจอต้อยติ่งที่สระ”
            ทุกคนชี้ไปที่เอกชัย
           “ไอ้เอกมันเกิดอายขึ้นมา วันก่อนมีคนทักมันว่านมโตยังกะผู้หญิง” กิตติเอามือจับหน้าอกเอกชัย   ยิ่งเพื่อนปัดมือเขาก็ยิ่งแกล้ง
           " สงสัยหมู่นี้มันกินหนังไก่มากไป”
            “กินหนังไก่ นมโตเหรอ     กูจะได้บอกพี่สาว”   ศักดิ์ทำท่าดีใจเหมือนได้ความรู้ใหม่"  จะได้ประหยัดตังค์ไม่ต้องซื้อครีมขวดเป็นพันเป็นหมื่น     เฮ้อ..   อกธรรมชาติก็เท่ามะพร้าวน้ำหอมแล้วยังอยากจะให้เท่าส้มโอ”
             สมนึกเอื้อมมือไปปิดปากเพื่อน
           “ไอ้ศักดิ์มึงนี่โผ่งผ่างโฉ่งฉ่างจริงๆ     ดูซิ   น้องผู้หญิงกลุ่มโน้นหันมามองกันใหญ่”
             "กูคิดว่าพูดเบาแล้วนะ   ช่างเถอะ   เรียลลิตี้โชว์   เกมชีวิตจริงโว้ย     น้องๆเขาชอบดูชอบฟังอยู่แล้ว”   ศักดิ์ยักไหล่
             “หยุดเพ้อเจ้อ    ไปหาอะไรกินกันเถอะ   หิวจะแย่อยู่แล้ว”
               เอกชัยลุกขึ้นเดินนำลิ่วแล้วก็หยุดหันมาถาม
             “วันนี้กินอะไรดี    คิดหน่อย”
              กิตติล้วงกระเป๋า
            “ช่วงกระเป๋าแบนแฟนทิ้งอย่างนี้ก๋วยเตี๋ยวแป๊ะดีกว่า”
            “ไม่เอา   แค่เห็นหน้าอาแป๊ะก็เบื่อแล้ว”    พิภพแย้งแล้วเสนอ ร้านเฮียโจ๋ย
            “  เฮียแกบอกว่าปรับปรุงร้านเที่ยวนี้มีไอเดียใหม่ๆรายการอาหารเด็ดๆ”         
              เมื่อทั้งกลุ่มเดินมาถึงที่ร้านเฮียโจ๋ยก็เกือบบ่ายสองโมงแล้ว   จึงมีแต่โต๊ะ  ไม่มีลูกค้า   เสียงเอ็ดตะโรดังจากข้างในครัว
             “ชีช้ำมาอยู่สองวันแก้วน้ำอั๊วแตกกระจายหลายใบ    แก้วดีๆอั๊วสะสมมาตั้งนาน ทั้งชิงโชค ทั้งแลกของแถม   ลื้อจะทำแตกหมดหีบหรือไง   ไป ออกไปเฝ้าร้าน ”
              พนักงานหน้าตาจิ้มลิ้มแก้มแดงปากแดงแถมนัยน์ตาแดงเดินออกมา   
             พอเห็นมีลูกค้าก็ก้มหน้างุดรีบสาวเท้ากลับเข้าไปหลังร้าน
             “ลื้อเข้ามาทำไมอีก   ออกไปเฝ้าร้านข้างนอก   ไม่ต้องมาล้างอะไร ทั้งนั้น  เดี๋ยวแตกบรรลัย”
              พนักงานคนเดิมเดินไปหยิบแผ่นกระดาษแข็งที่เคาร์เตอร์มายื่นให้เอกชัยซึ่งอยู่ใกล้สุด   เขาดูแล้วหัวเราะ   ส่งต่อให้สมนึกอ่านแล้วก็อมยิ้ม  กิตติยื่นหน้าไปดู  
              “มากูสั่งเอง”
               สาวสวยหน้าตาสดชื่นขึ้น    คลายความหมองเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อกลุ่มหนุ่มยิ้มให้เป็นกำลังใจ      พอรับออเดอร์ของกิตติเธอทำหน้างง                                                                                                 
               “เฮียลูกค้าไม่เอาเป็นชุดของเรา เขาเอาชุดตามสั่ง”
              “ได้เลย”
               เสียงโต้ตอบมาจากในครัวตามสไตล์เสียงดังฟังชัดของเฮียโจ๋ย  ที่ค่อยๆโผล่มาดูหน้าลูกค้าก่อนจะผลุบเข้าไปอีกที
              ทุกคนก้มหน้าก้มตากินอาหารที่ตัวเองสั่งอย่างเอร็ดอร่อย  ยกเว้นกิตติที่ชะเง้อแล้วชะเง้ออีกของที่ตนเองสั่งยังไม่มา
              “เอ๊ะ ลืมหรือเปล่าวะ”   เขากวักมือเรียกเด็กคนหนึ่งซึ่งเพิ่งเดินเข้ามา       
              “ยังขาดของพี่   น้องไปตามหน่อยซิ”
               เด็กกลับมาพร้อมกับจานและช้อนส้อม
              “เฮ้ย  ไม่ได้ขอจานมาแบ่ง   พี่สั่งเป็นชุดข้าวผัดปู”
               เสียงห้าวคล้ายตลกตี๋หล่อดังขึ้น พร้อมกระดาษที่กิตติเขียน
              “นี่แหละชุดโปรโมชั่นกินฟรีของคุณกิตติ”
              

              //    ข้าวผัดปูก้ามยักษ์    น้ำแกงฉินซีฮ่องเต้   น้ำโจ๋ยเลี้ยง   ฟรี    //

                 เพื่อนๆชอบใจ
                “ โธ่ แค่ล้อเล่นนะ   ก็เมนูเฮียมันน่าเล่นนี่นา” กิตติขยับเมนูบนโต๊ะ

                //  จ่ายนิดๆ กินคนเดียว                                       50-

                       จ่ายนิดหน่อย กิน 2 3 4                                115-

                       จ่ายมากนิด  กินตลอดชีวิต                        90,000- 

                        ชุดพิเศษเมนูเด็ด  700 ปี  กินถึงชาติหน้า     -    ..........-    

                “อั๊วก็ล้อเล่น”  เฮียโจ๋ยยิ้มเห็นฟันหลอ    กับลูกค้าเฮียอารมณ์ดีเสมอ    โดยเฉพาะนิสิตวัยรุ่นขาประจำที่มาบ่อย
                "พอดีเนื้อปูมันหมด เด็กกำลังแกะใหม่ ลื้อรอหน่อยนะ วันนี้ลดให้  สิบเปอร์เซ็นต์   วันเกิดอั๊ว”
                “อย่างนี้ต้องยี่สิบเปอร์เซ็นต์”   กิตติชูสองนิ้วพร้อมร้องนำเพลงแฮปปี้เบิร์ทเดย์  เพื่อนๆร้องตามด้วยความจริงใจ    เพลงจบแล้วเอกชัยถามอย่างข้องใจ
                “เฮียชุดสามนี่จะให้กินข้าวมันไก่สวรรค์   น้ำซุปฟักปลอดแม้ว  ลอดช่องแตงไทย เดิม    ตลอดชีวิตเชียวหรือ”
                 “อั้วจะเปลี่ยนเมนูให้ทุกปี    ลื้อเอาไหมคุ้มนะ   คิดดู 90,000 บาทเท่านั้น   เฉลี่ยอายุการตายที่ 70    อายุพวกลื้อตอนนี้ 20 ไม่เกิน 25 เซย์ซะว่า 25  เหลือเวลากิน 45 ปี   ตกปีละ 2,000.-  ปีหนึ่งกิน 300 วัน   ตกวันละ 6 บาทกว่า  อย่างนี้จะหากินได้ที่ไหน”
                  “แล้วชุดพิเศษกินถึงชาติหน้าทำไมไม่กำหนดราคาไว้ด้วยละเฮีย”
                  “ชุดนี้อั๊วจะคิดเคทต่อเคทโว้ย   ไม่ใช่ใครก็สั่งได้  กินเป็นสิริมงคลถึงชาติหน้าเชียวละ”
                  “หมายความว่าแต่ละเคสราคาก็ไม่เท่ากัน”  พิภพเดา
                   ทุกคนจ้องหัวเถิกหน้าปรุๆฟันหลอของเฮียโจ๋ยอย่างสนใจ
                   “เผื่อคนบางคนเราอาจไม่เจอกันในชาติหน้าใช่ป่าว    เราก็คิดถูกๆเอาปริมาณลูกค้าเข้าไว้    เป็นไง   การตลาดใสๆแบบอั๊ว    ”
                   กิตติยังมิวายสงสัยอีก 
                  “เ ฮีย  ตอนเราอายุเจ็ดสิบ  เฮียจะทำอาหารให้เราไหวหรือ”
                  “  อย่าเอะอะไป   คนที่คิดไม่ถึงยังมีอีกเยอะ  อั้วรับประกันคืนตังค์ก่อนลงโลง”
                   ทุกคนยกมือขี้นคารวะ   แล้วก็ได้ลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์ในฐานะที่เข้าใจ( แบบข้องในใจ)  ถึงหัวการตลาดที่เฮียแกอุตส่าห์คิดและบอกว่ามืออาชีพ
                   คนเราพูดกันรู้เรื่องอะไรๆก็หยวนน่อ.....ช่างปะไรกับ เมนูเด็ด เจ็ดร้อยปี                                            

โดย YEEKENG

 

กลับไปที่ www.oknation.net