วันที่ พฤหัสบดี กุมภาพันธ์ 2557

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรียนภาษาอังกฤษ ที่ไทย หรือ ต่างประเทศ?? (2/2)


เป็นภาค 2 ของเรื่องเล่าการใช้ชีวิต ที่ต่างประเทศ และ การเรียนภาษาอังกฤษ

วันนั้นเพื่อนไปส่งที่บ้านโฮส ตื่นเต้นมากเลย  พอไปถึง ก็ทักทายโฮส แล้วก็ร่ำลาเพื่อน ก็เข้าบ้าน เอาของไปเก็บ คือเราก็ไปเรท

อ่ะนะ และเค้าก็พาเดินสำรวจในบ้าน ว่ามุมไหนทำอะไรยังไง ในครัวเรามีสิทธิกินของที่อยู่ในตู้ได้  เรื่องการใช้ห้องน้ำ ก็พูดถึงเรื่อง

การใช้น้ำร้อนน่ะล่ะ ถ้าใครเคยไปอยู่ หรืออยู่ ออสเตรเลีย/นิวซีแลนด์ ก็จะรู้เลยว่าทำไม

รอเพื่อนไปส่งที่บ้านโฮส ทำเหมือนเป็นรถตัวเอง hahaha 

เตียงนอนในห้อง คือมันนอนสบายมากๆๆเลย มีผ้าเช็ดตัวให้ด้วย แต่เราก็เอามาจากไทยนะ

ในห้องไม่มีทีวี ที่บ้านมีทีวี ที่เดียวคือ ห้องนั่งเล่น 

หน้าต่างห้องนอน 

 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

คุยกับโฮส

โฮส เค้าเป็นคนอังกฤษ เค้าเปิดบ้านเป็น Homestay มา 10 กว่าปีแล้ว แต่ก่อนบ้านเค้าบ้านหลังใหญ่มาก มีสระว่ายน้ำ

เคยรับนักเรียน 5 คน รับแต่นักเรียนผู้หญิง ก็มีนักเรียนมาจากหลายๆประเทศ จากไทยก็เคยมี เก็บของเสร็จก็มานั่งคุยกับโฮส

 

โฮสให้เสื้อกันหนาวมาใส่ที่เอาไปมันไม่พอ เลยแอ๊บใส่ ถ่ายรูป ส่งให้ พ่อแม่ดูว่า นี่นะ โฮสให้มาใส่

เค้าพาเดินไปสถานีรถไฟ ระหว่างที่เดิน เค้าก็ถามว่า มีพี่น้องไหม กี่คน ทำงานอะไร พ่อแม่ล่ะ ก็มันก็เป็นคำถามง่ายๆ ซึ่งตอนเราตอบ

ก็ตอบสั้นๆเป็นคำๆด้วยซ้ำ บางทีก็ไม่รู้ศัพท์อีก ก็อาศัยเปิดดิกในไอโฟน แล้วให้โฮสอ่าน 

ระหว่างทาง ก็ผ่านร้านค้าหลายร้าน กว่าจะถึงสถานีรถไฟ เราว่ามันก็ไกลพอควร พอถึงสถานี เค้าก็บอกวิธีว่าเราต้องทำยังไงบ้าง

หยอดเรียน กดอะไร รถไฟก็มาตามเวลา แต่ถ้ามีบัตรนักเรียน ก็ไม่ต้องหยอดเหรียญซื้อบัตร แค่เติมเงินใส่บัตรนักเรียน ก็ tag ได้เลย

ไม่ว่าจะเดินทางด้วย รถไฟ รถบัส เรือ ก็แค่ tag ลงไป มันก็หักเงินแล้ว 

ช่วงที่เรียนภาษา Basic ๆ เลย

เรียนไปประมาณ 1 เดือน ในห้องไม่มีคนไทยเลย บางทีก็เหงาปาก แต่คิดก็ดีนะ จะได้ไม่ต้องคุยภาษาไทย

ในโรงเรียนก็มีคนไทย ก็นั่งกันเป็นกลุ่มใหญ่เลย ตอนเราเดินผ่าน ก็มีคนนึงพูดดังมากว่า นั่นคนไทยป่าววะ

แต่คือ โดยปกติไม่ว่าอยู่ไทยหรืออยู่ไหน ถ้าไม่รู้จัก เราก็ไม่เข้าไปอยู่แล้ว ยิ่งเป็นกลุ่มใหญ่ๆ

ก็ไม่ได้หยิ่งนะ บางคนก็พูดว่า ไม่อยากเข้าหาคนไทย เพราะไม่อยากพูดภาษาไทยหรอ จะบอกเลยว่าไม่ใช่

แต่สุดท้าย..ก็สนิทกัน มาคุยกันแล้ว   

เรียนง่ายๆแบบนี้ล่ะ บางสิ่งเราก็รู้แล้ว บางสิ่งก็ไม่รู้ ก็บอกแล้วว่าไม่ตั้งใจเรียน จบป.ตรีมาได้ แบบ งงๆ แต่ก็เหมือนได้ทบทวน เรียนไปมีสอบ level up สอบครั้งแรกเราไม่ผ่านครั้งที่ 2 ผ่าน Level อัพ จาก Elementary เป็น intermediate

ในห้องเรียน ก็จะมีให้เล่นเกมส์ มีกิจกรรมต่างๆให้ทำ เราว่าดีนะ คอร์สที่เราเลือกเรียน ก็สอนแบบ เด็กๆเรียนเลย

เพราะเราเลือกคอร์สนี้ มันเหมาะกับเราจริงๆ เราไม่อายด้วย เริ่มต้นแบบ Can/Do/How/What/When/Who/Why ฯลฯ การตั้งคำถาม

เลย ซึ่งตอนนั้นเราก็ไม่รู้เลยจริงๆ พูดไม่ได้ด้วยซ้ำ อย่างจะถามใครสักคน อยู่ๆก็พูดขึ้นมาเลย เค้าก็งงสิ

และก็เกี่ยวกับการใช้ชีวิตประจำวันเลยล่ะ ซึ่งก็ได้ใช้จริงๆนะ ตอนอยู่ที่นั่น

เพื่อนคนแรกเลยที่รู้จัก มาจากบราซิล เอามาหมวกเราไปใส่

ไม่มีเพื่อน

ก็หลายอาทิตย์อยู่นะ ที่เรียนเสร็จ ต่างคนต่างแยกกันกลับ รู้สึกเหงาๆเคว้งคว้างมาก วันเสาร์-อาทิตย์ เพื่อนที่ไปส่งที่บ้านโฮสเค้าก็

เลยพาไปเที่ยวพาไปวัดไทย แต่จะไปรบกวนเค้าตลอดเวลามันก็ไม่ได้ บางวันอยากจะร้องไห้ก็มี แต่ก็คิด เฮ้ยเราเลือกมาเองนะ สู้โว้ย

พอมีเพื่อน 

เท่านั้นล่ะ ชีวิตเริ่มสนุก ไปเที่ยว ไป BBQ ไป Pub Bar ไปเดินเล่นในเมือง กลับบ้านช้า บางวันก็ไม่กินข้าวที่บ้าน แต่ต้องโทรบอก

โฮสก่อนนะ เค้าจะได้ไม่ทำเผื่อเรา ก็รู้สึกว่าใช้เงินเยอะ แทนที่จะเซฟเงิน โดยเฉพาะเงินหมดไปกับการดื่มเบียร์ ซื้อบุหรี่บ้าง บางครั้ง

ที่เกิดอยาก และมีความคิดมาเลยว่า ไม่อยากกลับประเทศไทยเลยจริงๆสิเนี่ย

ช่วงกินข้าวเที่ยง พักเบรค

ก็ไปกับเพื่อนที่ไปส่งที่บ้านโฮส  เพราะช่วงแรกๆยังไม่มีเพื่อน ซึ่งโชคดีมาก เพราะเพื่อนทำงานอยู่ย่านบริเวณโรงเรียน ก็เลยได้เจอ

กันช่วงแรกๆ เพื่อนสั่งให้ เพื่อนกินอะไรก็กินตาม เป็นแบบนี้อยู่หลายอาทิตย์ เลยถามเพื่อนว่า เวลาเราจะสั่งอาหาร จะพูดยังไง

hahaha เท่านั้นล่ะ พอมีเพื่อนเยอะ ก็ไปกินข้าวกันเป็นกลุ่ม ก็ไม่ค่อยได้เจอเพื่อนที่ไปส่งที่บ้านโฮสเท่าไหร่

ที่จริง แถวๆโรงเรียน ก็มีร้านอาหารไทยนะ แต่ทุกอย่าง 10$ ขึ้น ตั้งใจซื้อของถูกๆกิน แต่ไม่มีอ่ะ ทุกมื้อ หมดไป 10$ up ทุกที

อาหารมือแรกกับ Host family

มาถ่ายรูป ตอนเค้ากำลังปรุงอาหารล่ะ 

อร่อยมากๆเลย ขนมปังกระเทียม สลัด Lasagna ก็กินแต่อาหารฝรั่ง นึกถึงอาหารไทยแซ่บๆ 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ไปเดิน Shopping กับ โฮส วันแรก

พอดี ที่shopping เป็นห้างใหญ่ กว่าห้างที่อยู่ในเมืองอีก แล้วลูกสาวโฮส ที่ทำงานเค้าก็อยู่ในห้างนี้ เค้ามาshopping 

รอเวลาลูกเค้าเลิกงานและ รับกลับบ้านด้วย ลูกสาวเค้าจบ UWA มหาวิทยาลัยมีชื่อของ Australia แล้วดนตรีคลาสิคก็เก่ง

นอกเรื่องล่ะๆ ก็เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งรถออกมากับโฮส เหมือนได้เปิดหูเปิดตา 

ดันไปเจอป้าย 1D ก็เลยบอกโฮส ให้ถ่ายรูปให้หน่อย (ทีเรื่องแบบนี้ พูดภาษาอังกฤษได้ทันที เรื่องอื่น ไม่รู้เล๊ยย)

ภาพแรก เขย่งแล้วจริงๆ เตี้ยไง จน โฮสบอก u ออกมาอยู่ข้างหน้ามา u short hahaha

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เรียนภาษาที่ต่างประเทศ หรือ ที่ไทย 

ความคิดเรา เราว่าต่างกันนะ ถึงแม้บางคนบอกเรียนที่ไทยก่อนค่อยไป ไม่ดีกว่าหรือ 

แต่อย่างเรา ไม่สนไง ตั้งใจ ไปตายเอาดาบหน้า เพราะคิดว่า ในเมื่อไปแล้ว ยังไงมันก็ต้องได้มาบ้าง 

ไม่งั้นเราก็จะอยู่ไม่ได้ เรียนที่ต่างประเทศ เรียน ออกมาจากห้องเรียน ยังไงก็ได้ใช้ภาษาอังกฤษอยู่ดี 

แต่เรียนที่ไทย ออกมาก็พูดไทยเหมือนเดิม เว้นแต่ คนที่เค้าเก่งอยู่แล้วอ่ะ 

ระยะเวลา

ระยะเวลามีส่วน คนอยู่นานก็ยิ่งได้ คนอยู่แป๊บเดียว ก็ได้เหมือนกัน แต่ก็ได้ไม่เยอะแบบเราเนี่ยล่ะ ก็ยังเสียดายอยากอยู่ต่อ

ถ้ากลับมาไทย จะลืมหรือไม่ที่เรียนไป

เพื่อนเราที่ไปเรียนภาษา แล้ว กลับมา ก็มีลืม เพราะไม่ได้ใช้เลย (แต่บางคนไป เพราะเป็นประสบการณ์ชีวิต ลืมหรือไม่ลืมก็ไม่สำคัญ)

อย่างเรา ก็คุยกับเพื่อน ที่รู้จักที่นั่น กลัวลืมเหมือนกัน แต่พยายามที่จะใช้มันอยู่บ่อยๆ ฝึกฝนตอนดูหนังที่บ้าน ฟังเพลงสากล

แต่ศัพท์ก็ยังไม่ท่องเหมือนเดิม คือ ขี้เกียจ!! 

อยู่ที่เรา

ที่สำคัญ ใครจะพูดยังไง มันก็อยู่ที่ตัวเราเองทั้งนั้นล่ะ แต่อย่างน้อย มันทำให้คนที่ไม่มั่นใจอย่างเรา

กลายเป็นคนที่มั่นใจ กล้าที่จะทำอะไรเอง ไม่ต้องแคร์ใคร เพราะเราไม่ได้ทำใครเดือดร้อน

จนในบางครั้ง แม่ยังไม่เชื่อเลย ว่าเราจะกล้าทำในสิ่งนั้น

 

ไว้มาเขียนต่อ ชัก(เหนื่อย)

 

 

โดย hob

 

กลับไปที่ www.oknation.net