วันที่ พฤหัสบดี เมษายน 2557

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ขอฉันพูดหน่อยเถอะนะ


มุมอับของร้านกาแฟส่วนตัวเล็ก ๆ ในห้างสรรพสินค้าอันกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง

ฉันกำลังยืนรอพ่อค้าหน้ามุ่ยที่กำลังชงกาแฟอยู่ตรงหน้า

ในระหว่างที่เขากำลังขะมักเขม้นทำงานอยู่ ฉันพลางคิดในใจว่า

ครั้งนี้ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ที่ฉันมาอุดหนุนสินค้าของเขา แล้วได้เฝ้ามองดูหน้าเขาแบบนี้

คนอะไร้....มองทางซ้ายเหมือนโจอี้ บอย แต่พอมองทางขวา ดันเหมือน บุรินทร์ บุญวิสุทธิ์ อดีตนักร้องวงกรู๊ฟไรเดอร์ส

หน้าตากวนฝุด ๆ แถมมาสะดุดที่มีหนวดหลิม ๆ แล้วใส่ตุ้มหูข้างเดียวอีกต่างหาก

ถึงหน้าจะกวน แต่เขานุ่งเอี๊ยม ชุดฟอร์มประจำตัวแบบบาริสต้ามืออาชีพ หมวกสีขาวที่คลุมเก็บผม ที่เดาว่า น่าจะเป็นทรงกวน ๆ ได้ต่อไปอีก

+++++++++++++++++++++++++++++++++

“สงสัยอีตาคนนี้จะเป็นเกย์” เพราะชะนีอย่างฉันมาซื้อของร้านเขาทีไร เขาจะทำหน้าหงุดหงิดใจใส่ทุกที

ฉันเฝ้าคิดไป สำรวจหน้าเขาไป ภายใต้แว่นตาดำที่ปกปิดความอิดโรยของหน้าตัวเอง

“กาแฟของคุณจะใส่น้ำเชื่อม น้ำหวานอะไรไม๊ครับ” เขาถามพร้อมทำหน้าหงุดหงิดใส่ในทันที

“อ๋อ ไม่ใส่อะไรเลยค่ะ” ฉันตอบ

“เยี่ยมมากครับ...แบบนี้สิถึงจะเรียกว่า ถึงใจเป็นที่สุด” ฉันได้ยินคำพูดของเขาประโยคต่อมา แล้วถึงกับอึ้ง กับตัวเองว่า

“เฮร้ยยย...ไอ้ตัวนี้มันพูดได้ด้วย เรามาซื้อของทีไร มันไม่เคยเห็นถามหรือคุยกับเราสักทีนี่นา” ฉันแอบประหลาดใจ

 

เขาถามแค่นั้น แล้วเขาก็ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่บาริสต้า ต่อไป

+++++++++++++++++++++++++++++++++

“คุณคะ” ฉันเริ่มเปิดบทสนทนา

“ครับ” เขาตอบแบบตั้งรับ

“คุณรู้ไม๊คะ...ว่าคุณไม่ค่อยจะยิ้มเอาเสียเลย” ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากย้อนเวลา ให้คำพูดหมา ๆ นั้นกลับมาที่ลำคอของตัวเอง

คู่แฝดโจอี้ บอย เงยหน้ามามอง ทว่า...ยังไม่เอากาแฟนั้นสาดหน้าฉัน ก็เท่านั้นเอง

“แต่คุณรู้ไม๊คะ....ว่าฉันก็ยังทนได้ เพราะคุณทำกาแฟอร่อยมาก ฉันมาทีไรก็จะต้องมาซื้อกาแฟร้านคุณทุกที...นอกจากกาแฟอร่อยแล้ว คุณก็ยังมีเอกลักษณ์ของตัวคุณเองอีกนะ....และที่ฉันพูดมาทั้งหมดนั้นมันคือคำนิยม จากลูกค้าอย่างฉันค่ะ” ฉันพูดรวดเดียวจบ ก่อนเปิดโอกาสให้เขาสาดกาแฟใส่

เขาอึ้ง ไปพักใหญ่ ประหนึ่งประมวลความหมายในประโยคของฉัน

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

ไอ้บ้านั่นหัวเราะดังลั่นห้าง ประมาณว่า เขาทั้งเขิน ทั้งดีใจ และประหลาดใจที่ได้ยินสิ่งแบบนี้จากลูกค้าบ้า ๆ อย่างฉัน

“จริง ๆ หรือครับ ผมขอบคุณมากเลย นี่ผมจะต้องรับฟังความคิดเห็นจากคุณเอาไว้ไปพิจารณานะครับ มันถือว่าเป็นกระจกสะท้อนให้เห็นตัวเองเลยนะครับเนี่ย” เขาตอบ พร้อมยิ้มกว้างอย่างมีความสุขสุด ๆ

 

เขายังยิ้ม ยิ้มและยิ้มอยู่คนเดียว แบบที่ฉันรู้สึกได้ว่าเขาคิดอย่างไร

ไม่มีสิ่งใดพูดอะไรต่อไปจากเราทั้งคู่

ฉันจ่ายเงินแล้วเดินจากไป

 

เดินมาได้ 3 ก้าว แล้วกระดกแก้วกาแฟ

“แมร่ง ขมว่ะ” หรือเขาจะโกรธเราเลยเล่นเอารสขมได้ขนาดนี้ 55555

+++++++++++++++++++++++++++++++++

อิฉันไม่ได้รู้สึกเสียใจที่พูดอะไรออกไปแบบนี้นะคะ

เพียงแต่ใจคิดเอาไปว่า...อยากพูด อยากบอก อยากให้กำลังใจและสนับสนุนให้เขาทำสิ่งที่ดี ๆ ต่อไปเรื่อย ๆ แม้ว่ากระบวนการทางความคิด จะกลั่นกรองออกมาทางคำพูดผิดเล็กน้อยก็ตาม

อิฉันว่า คนในสังคมทุกวันนี้ ไม่ค่อยจะเอ่ยปาก “พูด” ในสิ่งที่ใจคิดสักเท่าไหร่ ยิ่งพอได้มีตัวช่วยเป็นการสื่อสารให้เป็นตัวหนังสือแล้ว ชีวิตก็เลยเถิดกันไปใหญ่

โทรศัพท์ก็แทบจะไม่ต้องโทร เพราะสื่อสารเอาทางแชทออนไลน์

ระหว่าง ตัวหนังสือ กับ คำพูด ...อิฉันว่าความลึกซึ้งของมัน ก็สามารถสัมผัสและรับรู้ในระดับที่แตกต่างกันนะคะ

ถ้าเป็นไปได้ อยากให้ทุกคน “พูด” ในสิ่งที่ควรพูด คิดอะไรก็พูดมันออกไปเถอะค่ะ

อย่าปัดความรู้สึกไปให้ตัวอักษรกันนักเลย

จงพูด ถ้าสิ่งที่พูดจะจรรโลงใจ และเอื้อให้คนรับฟังเขาได้รู้สึกดี ๆ กับเรา

 

ไม่ต้องอะไร...อิฉันเชื่อว่า วันนี้ พี่โจอี้ พ่อค้าร้านขายกาแฟของอิฉัน อาจจะได้เรื่องราวดี ๆ กลับไปนอนคิดเล่นที่บ้านก็เป็นได้

+++++++++++++++++++++++++++++++++

พูดกันเถอะนะคะ....พูดกัน ให้กำลังใจ มอบสิ่งที่ดี ๆ ให้กัน

แล้วคุณจะมีอีกวัน ที่หัวเราะได้ดัง ๆ อย่างพ่อค้ากาแฟ ในวันนี้แหละค่ะ

โดย tanthainium

 

กลับไปที่ www.oknation.net