วันที่ พุธ พฤษภาคม 2557

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องสั้น ตอนที่ 4 (Part 2) : ความมั่นใจ


 

เรื่อง  ทางแยกสุดท้าย ! 10 ปี แห่งการทำงานประจำ

ตอนที่ (Part 2) : ความมั่นใจ !!

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมไปรอตั้งแต่ห้างยังไม่เปิดเลยครับ จุดหมายอยู่ที่ เซ็นทรัลลาดพร้าว  ผมคิดว่าที่นี่แหละ เป็นสถานที่ตอบโจทย์ในสิ่งที่ผมต้องการได้ครบถ้วนแน่นอน >>

ผมเดินเข้าไปใน ร้าน Brand ของเราก่อนเลยครับ ผมโชว์บัตรพนักงานให้เด็กที่ร้านดู บอกว่าสำนักงานใหญ่ส่งผมมาเก็บข้อมูลเพื่อทำวิจัยการตลาด ผมเริ่มไล่ดูสินค้าทุกอย่างในร้าน เช่น  เสื้อ POLO , ชุดทำงาน, ชุดกีฬา, กางเกงยีนส์, เสื้อเชิ้ต, เสื้อยืด, เข็มขัด, รองเท้า, หมวก, เนคไท ทุกๆอย่างเกี่ยวกับสินค้าของบริษัททั้งหมด

พอดูร้านเราเสร็จ ถึงเวลาดูของคู่แข่งบ้างครับ ตอนนั้นก็รู้สึกอายๆเหมือนกัน ผมถอดป้ายที่คอออก แล้วเริ่มลุยทันที >>> แวะร้านนั้น ดูร้านนี้  จับตัวนี้  จับตัวนั้น  ดูลายผ้า  ดูเนื้อผ้า  ดูสี  ดูราคา แต่ไม่ซื้อสักตัว !! พนักงานจ้องมองมาที่ผม แล้วเดินมาบอกว่า “ไม่ซื้อกรุณาอย่ารื้อนะค่ะ”

ตอนนั้นผมดูเหมือนคนไม่มีตังค์ยังไงยังนั้นเลย แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรนะครับ เพราะผมคิดว่าผมคงมาเดินแค่ครั้งเดียวแหละ  คงไม่ได้เจอผมอีกแล้วหล่ะ ขอให้ผมได้ข้อมูลที่ผมต้องการก่อนเถอะ  

สักพักมาถามอีก !!น้องๆสนใจตัวไหนบอกพี่ได้นะ >> ผมรำคาญเลยด่าไปชุดนึง ฮ่า ฮ่า (ป่าวครับผมไม่ได้ทำ) ผมบอกว่า เอ่อ !! พี่ครับพอดีที่มหา’ลัยเขาให้ผมมาทำรายงานเกี่ยวกับวิจัยการตลาดเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายนะครับพี่  ผมเลยมาขอเก็บข้อมูลนิดหน่อย พี่คงไม่ว่ากันนะครับ โชคดีที่ผมติดบัตรนักศึกษาที่หมดอายุไว้ในกระเป๋าด้วย ผมเลยหยิบให้เขาดู ซึ่งเหตุการณ์นั้นก็ทำให้ผมผ่านมาได้

ผมใช้เวลาอยู่ที่นี่เกือบเต็มวัน เพื่อที่ผมจะได้ข้อมูลที่ชัวร์จริงๆในการทำรายงานส่ง พอผมกลับมาถึงบ้านผมก็เริ่มเขียนเลยครับ ในส่วนไหนที่ยังขาดผมก็อาศัยถามหัวหน้างานผมครับ จนผมแน่ใจแล้วว่า เอาหล่ะ !! ข้อมูลน่าจะโอเคแล้วและมันก็ถึงเวลาส่งแล้วด้วย ผมก็ส่งเรื่องไปที่หน้าห้องโซนเลขาฯ นายผู้หญิง

หลังจากนั้นผมก็ทำงานตามที่หัวหน้าผมมอบหมายตามปกติ แต่สิ่งที่ผมได้คือ ผมมีความรู้มากขึ้นกว่าเดิมมาก ตอนนี้ใครมาคุยอะไรกับผม ผมตอบได้หมดแล้วหล่ะ !!  ผมเริ่มพร้อมแล้วหล่ะ ผมมั่นใจสุดขีดว่า งานนี้เหมาะกับผมชัวร์ ผมอยู่ยาวๆแน่

ผมฝันเลยว่า  ผมน่าจะขยับขึ้นไปเป็นหัวหน้าแผนก คุมร้านค้าในโซนห้างทั้งหมด  ดูแลการตลาด-การประชาสัมพันธ์ทั้งหมด มีอำนาจเต็มที่ในการสั่งงาน รายงานตรงไม่ผ่านแผนกไหน จะทำโปรโมชั่นอะไรที่จะออกสู่ลูกค้าจะต้องผ่านผม จะต้องให้ผมคิดและตัดสินใจด้วย  เป็นที่ต้องการของบริษัท  ผมจะต้องดูมีคุณค่า แล้วถ้าวันนึงเจ้านายใหญ่คนเก่ามาเจอผม เขาน่าจะภูมิใจในตัวผม ว่า” “ไอ้เด็กที่ไม่เอาไหนในวันนั้นมันดีขึ้นมาแล้ว” ถ้ามันได้ทำงานที่มันชอบ

เดือนที่ 3 ของการทำงานที่บริษัทนี้  ดูเหมือนว่าอะไรๆมันก็ดูดีไปหมด ผมเริ่มที่จะปรับตัวกับเพื่อนๆพี่ๆได้แล้ว โต๊ะทำงานของผมเริ่ม มีโน่น ! มีนี่ ! มาวาง เพื่อที่จะได้มั่นใจว่าผมอยู่ยาวๆแน่ เพราะผมก็มีความสุขกับงานและผมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับใครทั้งสิ้น

แต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็บังเกิดขึ้นกับผมอีกครั้ง ...

ต้นกล้า 21/05/57 

โดย ทีเคต้นกล้า

 

กลับไปที่ www.oknation.net