วันที่ พฤหัสบดี พฤษภาคม 2557

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องสั้น ตอนที่ 8 (Part 4) : ความท้าทายใหม่ๆ


 

เรื่อง  ทางแยกสุดท้าย ! 10 ปี แห่งการทำงานประจำ

ตอนที่ (Part 4) : ความท้าทายใหม่ๆ

นายผู้หญิงตอบตกลง เรื่องที่ผมจะบวชแต่เรื่องลาออกยังไม่ให้คำตอบ ผมมีความชอบและความศรัทธาในคำสอนของหลวงพ่อปัญญาฯ ตั้งแต่สมัยเรียนแล้วครับ ซึ่งแน่นอน !! ผมเลือกที่จะบวชวัดชลประทานฯ ซึ่งเป็นการบวชหมู่

ผมได้มีโอกาสปฎิบัติธรรมอย่างเข้มข้น เข้าถึง และ เข้าใจพระพุทธศาสนา อย่างแท้จริง

ซึ่งในระหว่างที่บวชเป็นพระอยู่นั้น ทางพระอาจารย์มีความประสงค์ที่จะให้จัดทำหนังสือรุ่นขึ้นมาเพื่อเป็นสื่อกลางในการติดต่อกัน ระหว่างพระนวกะ (พระใหม่) รุ่นนั้น หลังจากที่สึกออกไปแล้ว

ในวันที่มีการประชุม พระอาจารย์ถามว่า อ้าว !! ใครที่พอจะมีความรู้ด้านการทำหนังสือบ้าง ผมรีบยกมือขึ้น ทันทีครับ !! ในใจก็คิดนะครับว่า คงจะมีบ้างหน่าที่ทำงานในสายงานด้านนี้ จากพระนวกะกว่า 150 รูป ผมหันไปมอง ตายห่าแล้ว !! ไม่มีสักคนเลยครับ มีผมคนเดียว งานเข้าแล้วซิ ทีนี้            

ที่ประชุมเลยมีมติให้ผม เป็นผู้คุมโปรเจ็คตัวนี้  นี่แหละ โอกาสมันวิ่งเข้ามาหาผมอีกแล้ว ทั้งๆที่ผมก็ไม่ได้อยากจะทำเลยตอนนั้น ผมแค่ยกมือไปเรื่อยเปื่อย เพราะว่า พระอาจารย์ถามและตอนนั้นผมก็สามารถทำได้จริงๆ

หลังจากการทำวัตรเย็น (สวดมนต์) เสร็จทุกวัน  ทุกคนก็ไปสรงน้ำ (อาบน้ำ) และ ก็จำวัด (นอน) แต่ผมต้องมาประชุมกับทีมงานที่ทำหนังสือรุ่นต่อทุกวัน ซึ่งมันก็ทำให้ผมเหนื่อยล้าเหมือนกัน ผมอยากจะไปอาบน้ำและนอนพักผ่อนบ้าง เพราะผมต้องตื่นมาบิณฑบาลพร้อมเพื่อนๆเหมือนกัน

 ซึ่งหลังจากผมสึกออกมาก็ได้มาทำต่อจนสำเร็จเป็นรูปเล่ม ในเล่มนี้ผมได้มีโอกาสเขียนบทนำของเล่มด้วย ผมรู้สึกภูมิใจในตัวเองจัง  

หลังสึกออกมานายผู้หญิงถามผมว่า ลาออกไปจะไปทำอะไรต่อ  ผมบอกตรงๆเลยครับว่า ผมจะไปทำงานกับพี่ที่เขาอยู่บ้านถัดไปอีก 3 หลัง (ใกล้ๆกับที่เก่าเลย) การใช้ชีวิต, การเดินทาง, การหาอาหารการกิน, ทุกอย่างเหมือนเดิม ผมไม่ต้องปรับตัวกับสิ่งแวดล้อมใหม่ ผมแค่ย้ายจากบริษัทนึงไปอีกบริษัทนึงในหมู่บ้านเดียวกันเท่านั้น  

นายผู้หญิงคง งง ว่าไปติดต่อกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ผมพอจะรู้มาบ้างว่าพี่เขาทำธุรกิจเกี่ยวกับด้านส่งออกสินค้า OTOP, ทำธุรกิจสปา, เป็นคนที่ชอบเก็บที่ดินราคาถูก รวมทั้งชอบออกเดินทางต่างจังหวัดบ่อยๆ (ซึ่งข้อด้อยในการทำงานของผมตลอดมานั้น คือ ผมมีโอกาสเดินทางออกต่างจังหวัดน้อยมาก และ นี่คงเป็นโอกาสที่ดี ที่ผมจะได้เดินทางไปต่างจังหวัด ไปเปิดหูเปิดตา เปิดโลกใหม่ๆ)                            

ตอนนี้ผมไม่กลัวการเปลี่ยนแปลงแล้วครับ ผมชอบความท้าทายใหม่ๆ และเหตุผลที่ผมลาออกไม่ใช่ว่าผมโดนไล่ออก แต่ผมอยากก้าวหน้าไปมากกว่านี้  ซึ่งนายผู้หญิงท่านก็เข้าใจ และ ผมเห็นว่ามีผมคนเดียวในบริษัท ตอนนั้นมั้งครับ ที่บริษัทมีการเลี้ยงส่งผม (ไม่ใช่ว่า มันไปได้ซะทีหรอกนะ) แต่เป็นการเลี้ยงส่งเพื่อขอบคุณในการทำงานทุ่มเทให้บริษัทตลอดมา >>

ข้อคิดที่ได้จากตอนนี้ : คนที่จะประสบความสำเร็จในชีวิต ต้องรู้จักก้าวออกมาในจังหวะที่เหมาะสม ผมถือว่าเป็นสิ่งที่ดี  การที่เราอยู่ที่ไหนนานจนเกินไป มันทำให้เราเอื่อยเฉื่อย ทำงานแบบไม่มีแรงจูงใจ ไม่มีเป้าหมายที่จะไป เหมือนเราทิ้งสมอเรือเอาไว้จนมันเก่าขึ้นสนิม พอจะดึงขึ้นมาคราวนี้หล่ะ !! มันดึงยากแล้ว ขอให้ทุกคนมีความฝัน ขอให้ก้าวตามความฝัน  ผมทำมาแล้ว  ผมไปเห็นมาแล้ว มันดีกว่าจริงๆ ครับ

ป.ล. เรื่องราวทั้งหมดก็ประมาณนี้นะครับ เเต่หลังจากนี้ผมย้ายมาทำงานที่สุดท้าย ยังไม่ได้เขียนครับ ขอบคุณที่อ่านมาตลอดครับ 

ต้นกล้า 29/05/57

โดย ทีเคต้นกล้า

 

กลับไปที่ www.oknation.net