วันที่ เสาร์ กันยายน 2557

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องเรื่องเล่า ชายแดนใต้ ตอนที่ 2 มันตัดคอพวกเราไปหมดแล้ว


  

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต

"มันตัดคอพวกเราไปหมดแล้ว" เป็นเสียงตะโกนของผมเอง ไม่มีใครตัดคอใครนะครับ เป็นคำพูดที่ผมตะโกนและลูกน้องบางคนเอามาล้อ

ในช่วงแรกหลังจากที่เข้าพื้นที่ตั้งฐาน 2 จุด เป็นทางเข้าหมู่บ้านแห่งหนึ่งใน อ.หนองจิก จ.ปัตตานี โดยมี กองร้อยเดิมซึ่งอยู่กรมเดียวกับเรา ตั้งอยู่ตรงกลางหมู่บ้าน 

 

ขอบคุณเครดิตอยู่ในภาพ  

เนี้ยไปตั้งฐานในปามะพร้าว ฐาน 1 ภาพคล้ายๆ แบบนี้เลย แต่ถนนมีเส้นเดียว ที่ติดป่ามะพร้าว ตั้งบังเกอร์ยาวประมาณ 20 เมตร ห่างจากถนนประมาณ 50 เมตร เอาไม้มาตั้งเป็นเสา ผู้เชือกเข้ากับต้นมะพร้าวข้างนึง ผูกไม้ข้างหนึ่ง กางเต้นเป็นอันจบ

ในช่วงแรกๆที่เข้าไปในพื้นที่ เรื่องน้ำ ขุดดินลงไป โอยขุดง่ายครับ เพราะเป็นดินทราย น้ำทะลักยังกะเขื่อนแตก ตักมากินดู แหวะน้ำกร่อยชัดๆ ตกลงเอาไงดี อาบก็เหนียวตัว ดื่มก็ไม่ได้ กองร้อยต้องส่งน้ำดื่มระยะทางประมาณ 40 กิโลเมตรเป็นอย่างน้อย คือวิ่งไปเอาที่ในเมืองปัตตานี แล้วก็เอามาส่ง แล้วรถขับกลับ 5-7 วันส่ง 1 ครั้ง เรื่องน้ำอาบกับน้ำใช้ ขอต่อน้ำปะปากับบ้านชาวบ้านที่ใกล้ที่สุด เขาไม่ยอมให้ต่อ เอาไงดี ร้อนถึง รองผู้การกรมลงมาขอต่อน้ำไว้ใช้ ระยะต่อ ก็ราวๆ 300 เมตรได้มั่ง ปัจจุบัน จาก ปี 51 ถึงปี 57 ยังเหมือนเดิม คือ น้ำไหลบ้างไม่ไหลบ้าง ตามอารมณ์พี่น้องประชาชน   เรื่องอาหารจ่ายเงินเป็นห้วงๆล่ะกี่วันก็แล้วแต่นะ อาจ 3 วัน 5 วัน 7 วัน ส่วนใหญ่ ไปซื้ออาหารพร้อมกับไปตักน้ำด้วย ซึ่งต้องซื้อมาไว้ทีละไม่น้อยกว่า 7-12 มื้อ 

   

สภาพพื้นที่รอบข้างเป็นแบบนี้ ที่นี่มีปัญหาใ้นหน้าฝน เพราะน้าท่วมถึงหัวเข่า  ต้องใส่บูทเดิน

 

 

ฐาน 2 อยู่ป่าแบบนี้ครับ เข้าไปอยู่ข้างในถางแค่ทางเข้า แล้วไปกางเต้นท์ ผูกเปลนอน ข้างใน

บริเวณนี้ไม่สามารถขุดหาน้ำได้ครับ ดีหน่อยคือบ้านที่ติดกับป่าพื้นนี้ให้ต่อน้ำกับต่อไฟได้ แต่ต้องเสียค่าน้ำ-ค่าไฟให้เขาด้วยทุกเดือน ที่นี่วังเวงครับเพราะอยู่ติดกุโบ(กุโบคือสถานที่ฝังร่างของคนเสียชีวิตของพี่น้องมุสลิม) ว่าง่ายๆซื่อๆก็ป่าช้าของบ้านเราล่ะครับ สุดท้ายแล้วป่าพื้นนี้เราโดนไล่ที่ครับ เมื่อเราค่อยๆถางเป็นเวลา 2 ปี ด้านนอกยังทึบเหมือนเดิม แต่ด้านในเป็นลานกว้างๆ เขาก็มาตัดต้นยางนาที่ใหญ่ขนาดคนโอบ ถึง 2 คนโอบ มาตักดินไปขายเรื่อยๆ  

เล่ายาวจังเนาะ ก็อยากให้รู้ไงครับว่าเราอยู่กันยังไง มาเข้าเรื่องดีกว่า

วัน น. เวลา น.จำไม่ได้อีกแล้วครับ ราวๆกลาง ปี 51 เวลาประมาณ 1-2 ทุ่ม 19.00-20.00 น.ผมและกำลังพล ประมาณ 12 นาย กำลังเข้าแนวเพราะเป็นช่วงที่อาจจะถูกเข้าตีฐานปฏิบัติการจากฝ่ายตรงข้ามได้ นั่งเป็นแนว แนวใครแนวมัน ตามเตนท์ ซึ่งปกติเต้นของเราจะตั้งเป็นวงกลม 

ปังๆๆๆๆๆๆๆๆเสียงปืนดังขึ้นในหมู่บ้าน หลายนัดติดต่อกัน ผมก็วิทยุเรียกเข้าไปที่ กองร้อยด้านในหมู่บ้าน เขาก็บอกว่ากำลังตรวจสอบอยู่ ให้เราออกไปตั้งด่านที่ถนนหน้าฐาน ผมจึงจัดกำลังพล 6 นาย ป้องกันด้านหน้า(หันหน้าเข้าหมู่บ้าน) 2 นาย ให้เฝ้าด้านหลัง  2 นาย เขาเรียกสั้นๆว่าปิดหัวปิดท้าย ส่วนที่เหลือเตรียมพร้อมในฐานปฏิบัติการ

ภาพประกอบนะครับ เนี้ยแบกลับมาจากไปขายของตลาดนัด ภาพเมื่อวานครับ

ซักครู่มีรถกระบะวิ่งมา 1 คัน ด้วยความเร็วมากๆ ผมโบกก็ไม่จอด เกือบชนผมถ้าไม่โดดหลบ วิ่งผ่านผมไป โอย นึกว่าพ้นซะแล้ว แต่เป็นความเด็ดขาดของลูกน้องผม เขากระโดดออกมาจากข้างทางยกปืนขึ้นในระดับที่เตรียมจะยิง คนขับเห็นตกใจก็หยุดทันที ให้เปิดกระจกรถสอบถาม มีคนนั่งมา 2 คน คนหนึ่่งนั่งข้างคนขับสายตาบ่งบอกว่าคุณไม่ควรจะมายุ่งกับเรา เหีอดแห้งอย่างน่ากลัว ผมก็เลยถาม เปาะจิ(เปาะจิ-ลุง)จะไปไหน แกบอกว่า แกถูกยิงที่มือ จะไปโรงพยาบาล ผมก้มมองที่มือแกเห็นผ้าพันอยู่มีเลือดไหลอยู่ พี่ทหารพรานคนดั่งเดิมทำงานมาประมาณ15 - 20 ปี จึงพาน้องอีกคนกระโดดขึ้นข้างหลังรถทันที  "เดี๋ยวหมู่รอที่นี่ ผมจะพาตาไปหาหมอเอง"ผมก็โอเค "ไปเลยพี่ผมจะตั้งด่านรอพี่กลับมา" ผมตั้งด่านตรวจรถ กะบะที่ผ่านมาอีก 1 คัน รื้อทั้งรถเลย ไม่มีอะไร มีเด็กขับรถมอเตอไซมาวนดูพวกผมทางด้านตรงข้ามกับหมู่บ้าน แล้วขับรถกลับ มันมาทำอะไร 

ตั้งด่านรอกำลังพลกลับ เมื่อไรจะมาหนอ

      

 ภาพนี้พื้นที่จริง ที่กล้ามาลงเพราะผ่านมา 4 ปีแล้ว

 

 

 

อะ..นี่ครับตัวอย่าง

บึ้ม....เสียงดังสนั่น(ไม่มีลูก 2 หรือ 3) ลูกไฟขนาดใหญ่พุ่งขึ้นถึงยอดมาพร้าวซึ่งยืนเด่นอยู่ จากนั้นเสียงปืนดังขึ้นต่อเนื่องหลายนัดก็เงียบลง จุดเกิดเหตุอยู่ห่างจากเราประมาณ 200 เมตร มีสะพานกั้นกลาง

จังหวะนั้นผมคิดเรื่องเดียว คือต้องเป็นคนของเราแน่ (คนของเราจริงๆแต่เป็นรถของ บก. นึกว่าคนที่ไปโรงพยาบาลโดนบอม) ในช่วงสั้นๆผมคิดต่อไปอีกว่า หลายครั้งคนไปช่วยไม่ทัน ถูกตัดคอไปก็มี ซึ่งช่วงนั้นได้ดูคลิปด้วยช่วงที่ผ่านมา มันยังฝังหัว ติดตาอยู่เลยทุกวัน

ในความเงียบผมตะโกนขึ้นว่า“มันตัดหัวพวกเราแล้ว” คนไม่เคยเผชิญเหตุไง ฮ่าๆก็คนมันตกใจ ลองคิดดูนะ ระเบิดตูม เสียงปืนดังหลายนัดแล้วก็เงียบ จะให้ผมคิดว่าไง

พี่น้องเอ้ย ผมพูดตรงๆนะ ไอ้สั่งคนไปตายกับเรานี่มันยากที่สุดแล้ว ก็รู้ว่านั่นพวกเราโดดระเบิด ผมยอมรับว่าสั่งไม่ได้ด้วยเหตุผลคือ ปกติผมจะอยู่ชุดอื่น ซึ่งสมัยก่อน แต่ละชุดใครอยู่ชุดไหนต้องอยู่ชุดนั้น พักก็พักพร้อมกัน ความสนิทในชุด 12 คน จะมากกว่าชุดอื่น ซึ่งในวันที่เกิดเหตุผมมาทำหน้าที่แทนเพื่อนซึ่งไม่แน่ใจว่าช่วงนั้นเขาไปไหนกัน สั่งให้ไปไม่ไป มองหน้าก็ไอ้นี่ลูกอ่อน ลุงคนนั้นก็แก่แล้ว เอางี้แล้วกันส่วนที่ไม่ไปอยู่ที่ฐาน เพราะมีปืนกลตั้งอยู่ในฐานกระบอกนึง และถึงแม้ในช่วงแรกจะมีแต่ผมกับน้องอีกคนวิ่งเข้าหาจุดเกิดเหตุ แต่ต่อมาก็มีวิ่งตามหลังมาเป็นขบวนเหมือนกัน ผมยอมรับว่า จริงๆแล้ววันนั้นผมตัดสิ้นใจพลาดนะ ในฐานะหัวหน้าชุดเพราะ การจะพาลูกน้องไปในที่มืด และอันตรายมีแต่เกิดความสูญเสีย เกิดวิ่งไปพวกเราซึ่งอยู่ที่เกิดเหตุเข้าใจผิด อาจจะยิงสวนมาได้ 

   

 

คลานๆ ขอบคุณภาพจากอินเตอเน็ต

สั่งเสร็จหันมาอีกที อ้าวลูกน้องแบกปืนวิ่งหายไปในความมืดแล้ว 1 คน ผมก็รีบวิ่งตามไปมีปืนกับวิทยุไปตัวหนึ่ง ที่คิดตอนวิ่งคือ ตายไม่กลัว กลัวช่วยเพื่อนไม่ทัน เพราะใกล้แค่นี้ถ้าเราไม่ช่วยใครจะช่วย วิ่งบนถนนลาดยางซิกแซก ซ้ายมั่ง ขวามั่ง พอไปถึงสะพานข้างหน้าลูกน้องหมอบรออยู่ ผมก็หมอบด้วย ลองเรียกวิทยุดูเป็นไงบ้างครับ ปลอดภัยไหม เสียงตอบวิทยุแบบกระซิบมาว่า ปลอดภัยดี  ผม 2 คนก็วิ่งซิกแซก พอเหลือระยะทางประมาณ 50 เมตร เห็นแสงไฟรถจอดนิ่งอยู่ ก็คลานกระดึ้บๆ ซ้าย-ขวา  ซ้าย-ขวา บนไหล่ทาง เวลาตื่นเต้นเชื่อเถอะไม่เหนื่อย แผลที่ถลอกปลอกเปิกไปหมดทั้งแขนก็ไม่เจ็บ พอไปถึงสำรวจรถกะบะฝั่งคนนั่งข้างคนขับพังทั้งแถบ คนเจ็บ มี 2 คน สะเก็ดระเบิดถูกที่หัวกับที่หน้า เลือดไหลไม่หยุด แต่ไม่สาหัส ผมพาคนเจ็บไปส่งโรงพยาบาล แล้วกลับ

ในตอนเช้า มีหน่วยตรวจพิสูจน์หลักฐานเข้ามาบริเวณที่ระเบิด อีโอดี หน่วยนิติวิทยาศาสตร์ ตำรวจ ทหาร สรุปเรื่องน่าจะเป็นระเบิดชนิดวางเร่งด่วน น้ำหนักประมาณ 5 กก. ผูกติดกับต้นกระถินขนาดเท่ากับข้อมือผู้ใหญ่ริมทาง จากนั้นทุกหน่วยเข้าไปที่หมู่บ้านตรวจสอบบ้านที่ถูกยิง สาเหตุคาดว่าเพราะบ้านหลังนี้ ผกร.เชื่อว่าอาจเป็นสายให้กับเจ้าหน้าที่รัฐ

 

จบเรื่องเล่าครับ

โดย ส.บุญยืน

 

กลับไปที่ www.oknation.net