วันที่ ศุกร์ สิงหาคม 2550

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

นิทาน อินทรีเฒ่าเจ้าเล่ห์กับนกกระยางพันปี


ณ เกาะแห่งหนึ่ง มีต้นยางใหญ่หนึ่งต้น มีนกกระยางสันโดษตัวหนึ่งอาศัยอยู่ตามลำพังมาเนิ่นนาน
วันหนึ่ง โดยไม่คาดฝัน มันถูกปลุกโดยอาคันตุกะ ที่บินมาจากแผ่นดินใหญ่ไกลโพ้น ด้วยท่าทีที่ร้อนรน
มันคืออินทรีเฒ่าเจ้าเล่ห์ สหายเก่าแก่

“นี่แน่ะ เจ้ากระยางแก่ ข้ามีเรื่องจะเล่าให้ฟัง เมื่อวานข้าบินผ่านบึงน้ำแห่งหนึ่ง เห็นชนชาวกบจับกลุ่มพูดคุยถกเถียงกันเสียงดัง ฟังแล้วเข้าใจยาก ข้าเลยต้องคาบข่าวมาเล่าให้ท่านฟัง เผื่อท่านจะมีประสบการณ์ในเรื่องนี้ แล้วช่วยขยายความให้ข้าได้”

จากนั้นพญานกอินทรีก็ปล่อยคำพร่างพรู ราวกับอมของเผ็ดร้อนเอาไว้ในปาก กลืนไม่ได้ คายไม่เป็น

กระยางพันปีสะบัดหัวหนึ่งที สลัดปีกหนึ่งพรึ่บ ดีดขาสองป๊อก เพื่อขับไล่ความขี้เกียจออกไปจากสมอง ก่อนจะเอื้อนเอ่ยว่า

 

 “เรื่องรับหรือไม่รับ นี่อ่ะนะ ทำไมพญาอินทรีอย่างท่านจึงเก็บข้อความได้ไม่ครบถ้วน ทุกทีเห็นเป็นผู้รู้ไปซะทุกเรื่อง ทีเรื่องน้ ทำเป็นฟังไม่ชัด ข้าว่าท่านพูดไม่หมดต่างหาก”

“หมดแล้ว พูดหมดแล้วจริงๆ เขาถกกันเสียงดังลั่น แต่ข้าได้ยินอยู่ชัดประโยคเดียวนี่แหละว่า จะรับหรือไม่รับ”
เฒ่ากระยางกระหยิ่ม ทำตายิบหยี “ที่แท้ท่านก็ร้อนใจเพราะเหตุนี้เอง มันไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับท่านเลยไม่ใช่รึ”

“อ้าว ชนชาวกบออกจะมากมาย มีการเคลื่อนไหวขนาดนั้น ข้าว่าต้องมีผลบ้างล่ะนา” อินทรีเจ้าอุบายแย้ง

 “เอางี้ ข้าเคยได้ยินมาตั้งแต่โบราณกาลแล้วว่า เรื่องรับหรือไม่รับ อะไรนี่นะ เมื่อก่อนกบจะรับหรือไม่รับกัน เขาจะในห้องใหญ่ๆ สมัยนี้เขามารับและไม่รับกันกลางลานกว้าง มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับความอุดมสมบูรณ์พูนสุขของชีวิตชาวกบเขาน่ะ”

“ยังไงล่ะ ขยายความหน่อยสิ”

“อ้าวววว ก็รับว่าจะเอาหรือไม่เอาบ่อน้ำแห่งใหม่ ไม่เอาก็อยู่ที่เก่าต่อไป บ่อน้ำแห้งเหม็นเน่า เบียดเสียดยัดเยียดกันจนตายไปบ้าง ก็เป็นธรรมดา เพื่อตัวอื่นได้อยู่ต่อ ส่วนตัวที่กล้าหาญและฉลาดหน่อย ก็บอกว่าค่อยหาวิธีขุดลอกเอาใหม่ ต้องหัดพึ่งตัวเอง ส่วนฝ่ายที่ถ้ารับก็บอกว่าการย้ายไปบ่อใหม่ ตามที่เจ้านายกระสาบอกว่ากว้างกว่าเก่า สะอาดกว่าเก่า สมบูรณ์กว่าเก่า ก็น่าจะไป”

กระยางหัวหงอก ไซร้ขนเล่นไปพลาง พูดไปพลางอย่างสบายอารมณ์

“แต่ในที่สุดนกกระสาก็จับกบกินหมด” นกอินทรีเอียงคอพูด

“ใครว่าล่ะท่าน ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า นกกระสาสมัยนี้ไม่ตะกละเหมือนกระสารุ่นก่อนๆ ชนชาวกบปลอดภัยไปถึงบึงน้ำใหม่แน่ๆ เชื่อหัวไอ้กระยางตัวนี้สิ แต่.....”มันทิ้งช่วง....ยั่วอารมณ์ผู้ฟัง

“แต่ยังไงล่ะท่าน เร็วๆซี ข้าอยากรู้”

“แต่ว่า บึงน้ำใหม่ น้ำมันจะใหม่จริงหรือเปล่า เผลอๆเป็นน้ำที่ไหลออกไปจากบึงเก่า กบบางตัวที่อ่อนแอ แค่ลอยตัวก็ไหลไปตามน้ำแล้ว ข้าเห็นมานักต่อนัก”

“ถ้าอย่างนั้น........วิ้วววว” นกอินทรีเฒ่าเป่าปาก

“อะไรล่ะท่าน”

“
ไม่ว่าบึงเก่าหรือบึงใหม่ ก็กบทั้งนั้น ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

นกเจ้าเล่ห์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สบัดปีกพรึ่บ เชิดหัวปั๊บ แล้วพุ่งทยานแบบควงสว่านขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนจะบินโฉบลงมา ร่อนวนเหนือต้นยางใหญ่ สามรอบ เป็นการคารวะเจ้าถิ่น แล้วพาร่างลับหายไปยังทิศทางเดิม

ฝ่ายนกกระยางพันปี ผู้เสแสร้งแกล้งว่ามีคุณธรรมสูง ไม่รังแกสัตว์เล็ก เริ่มขยับปีก ขยับกราม คำรามอยู่ในใจ

“อย่าหวังไปเลยเจ้าอินทรีเฒ่า ลีลาล่าเหยื่อแบบเจ้า ต่อให้มีบึงสักร้อยบึง ก็ล่าเหยื่อสู้ข้าไม่ได้ แค่บึงน้ำเดียว ข้ายืนซุ่มนิ่งๆ รอให้กบมันคุ้นเคย เข้ามาใกล้ๆ แล้วจับกลืนอย่างเงียบเชียบ แป๊บเดียวก็หมดบึง ไม่ต้องออกแรงแบบเจ้านกกระสานั่นด้วย”

 

นิทานเรื่องนี้ ไม่ได้สอนก็รู้ว่า กบทั้งหลายตายแหงๆ เพราะในเเรื่อง ไม่มีทั้งนางฟ้าใจดี หรือเทวดาใจบุญ มาช่วยเหลือ

 

อ้อ....นิทานเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับร่างรัฐธรรมนูญ ของประเทศไหน ทั้งสิ้น

 

 

โดย กู่

 

กลับไปที่ www.oknation.net