วันที่ พุธ กันยายน 2557

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องเล่า ชายแดนใต้ ตอนที่ 6 เราทำงานจริง จนไม่เข้าใจคำว่าเลี้ยงไข้


เขียนวนไปวนมาไม่เข้าเรื่องซักที ต้องขออภัยครับทำงานมา 6 ปี ไม่มีเรื่องเล่า เคยจดเป็นไดอารี่เหมือนกัน แต่เห็นข่าวคนโน้นคนนี้ออกมา เขียนเล่าประวัติตัวเองอย่างโน้นอย่างนี้ คือได้เผยแพร่ตอนไปแล้ว ก็เลยเลิกเขียนดีกว่า  เอ้อ นะ...คนตายเขาถึงไปเอาเรื่องเล่าในสมุดจดบันทึกมาเล่า ตัดสินใจไม่เขียนต่อ ตายไปจะได้ไม่มีคนเอามากวนเวลานอนในหลุม-ฮา เล่ายามมีชีวิตดีกว่านะพี่น้องเอ้ย

             .

             

ภาพบน ต.โคกเคียน อ.เมือง จ.นราธิวาส สนับสนุน นย. ที่นี่ทะเลทรายชัดๆ น้ำที่อยู่ในบ่อดิน กลางวันอาบไม่ได้ ร้อนยังกับน้ำต้ม

ภาพล่าง หิวข้าว จัด รปภ. แล้วก็จัดเต็ม ไข่ทอด กับน้ำพริก

ทำงานที่นี่ เราคือพี่พราน พี่พรานเราสีดำ ถึงชุดดำ แต่ใจดีนะครับ สีดำทำให้คนกลัว และประวัติเดิมๆของคนเก่าๆสมัยสู้กับคอมมิวนิสต์ยังติดตาติดใจชาวบ้านก็กลัวหนักเข้าไปอีก เวลาปิดล้อมก็ดุดัน เสียงดังฟังแล้วสยอง เอ้ย ไม่ใช่ไม่ขนาดนั้น สมัยก่อนชาวบ้านประท้วงเขาเอาผู้หญิงกับเด็กมาเป็นโล่ ผู้ชายจะไปแยกผู้หญิงก็ไม่ค่อยสวย พี่พรานจัดน้องๆพรานหญิงสู้ ก็ไม่มีประท้วงแล้ว หรือเขาอาจจะเปลี่ยนแนวสู้ก็ไม่รู้นะครับ พี่พรานมีหลายกรม 41 – 49 และมาจากทัพภาคอื่นด้วย(ข้อมูลตรงนี้ผมไม่ลงเพราะกลัวลงผิดกรม) แต่ละกรมก็ทำงานต่างกันนะ บ้างก็ทำงานเชิงรับ บ้างก็ทำงานเชิงรุก รุกๆรับๆสลับกันไป

           

ต.เปียน อ.สะบ้าย้อย จ.สงขลา

หลายครั้งที่เราถูกตำหนิจากหลายคน ว่าทำงานกันบ้างไหม ไม่รู้จะตอบยังไงนะครับว่าเราทำงานไหมเพราะเวลาทำงานเราก็มักจะ ลับ ลวง พราง เจ้าหน้าที่รัฐหน่วยอื่นเขาเริ่มทำงานกัน 08.00 น. พอถึงเวลา 16.00 น.อาจจะกลับบ้านหมดแล้ว ถ้าเราตั้งด่าน ก็ตั้งตอนกลางคืน หรือถ้ากลางวันก็ที่ไหนซักที่ซึ่งโอกาสจะเจอเราทำงานแทบไม่มีทางเลย

            

ตอนเช้ามืด ต.นาเกตุ อ.โคกโพธิ์ จ.ปัตตานี

ถ้าไปนั่งซุ่ม นอนซุ่ม เราก็ไม่กล้าตะโกน “นี่เธอเราทำงานตรงนี้นะ” เรามาซุ่ม-ฮา คงได้หลบลูกปืนกันอุตลุดแน่นอน

          

ตรวจรถ รร.บ้านห้วยเต่า ต.คูหา อ.สะบ้าย้อย จ.สงขลา

 

ลาดตระเวนจนชาวบ้านเหม็นขี้หน้า แต่แปลกหนาหลายคนว่าเราไม่ทำงาน ก็เราออกเดินตั้งแต่ 06.00 น. ไปสายก็ร้อน บางทีเพื่อนมาทำงาน เราก็เสร็จงานแล้ว หรือบางทีไม่เสร็จงานก็ไม่เห็นเรา ถนนไม่ใช่ที่ที่เราจะเดิน เราชอบป่า ชอบทุ่งนา ชอบป่ายาง ถ้าถนนไม่บังคับให้ต้องเดินไหล่ทางคุณไม่มีวันเห็นเรา   

            

 ละหมาดวันศุกร์ ที่มัสยิดบ้านห้วยเต่า ต.คูหา อ.สะบ้าย้อย จ.สงขลา

กรมผมสมัยก่อนก็มีที่เป็นของตัวเองแต่หลังๆมานี่เขาให้ทำงานเชิงรุกเต็มที่ พื้นที่ทำงาน กองร้อยผมไม่แน่นอน ที่เคยไป ก็มี จ.ปัตตานี -อ.หนองจิก อ.โคกโพธิ์ อ.กะพ้อ อ.สายบุรี ,จ.นราธิวาส ก็มี อ.รือเสาะ อ.บาเจาะ อ.เมือง ,จ.สงขลา ก็มี อ.เทพา อ.สะบ้าย้อย อ.จะนะ ไปทำงานเป็นลูกมือพี่เขียว ทหารเขียว(ทหารเขียว-คนส่วนใหญ่เขาเรียกสั้นๆ แทน ทหารหลัก กองพลโน้น กองพันนี้เขาไม่เรียก เห็นใส่ชุดลายพรางสีเขียวๆ หรือลายดิจิตอลสีเขียว.....ทหารเขียวโหมดๆ) หรือลูกมือ ทหารเรือ นย. บ้างเป็นบางครั้ง

ขอยกย่องเพื่อนที่เคยร่วมงาน

ทหารหลัก หรือ ทหารเขียว หรือพี่เขียว

พี่เขียวเราได้ชื่อว่าพ่อพระ ลงตรงไหนชาวบ้านรักชาวบ้านหลง ลูกเล็กเด็กแดงพ่อเฒ่าแม่เฒ่า สาวแก่แม่หม้ายวิ่งตามเป็นพรวน ไม่ใช่อะไรเขาไปแจกยา....อะโดย อย่าคิดเรื่องอื่นพี่น้อง แจกของคนยากคนจน โครงการในหมู่บ้าน ในตำบล ช่วยทำ ช่วยสร้าง พี่พรานซื้อของชาวบ้านไม่ขาย พี่เขียวเก่งชาวบ้านขายให้ไม่ธรรมดาวุ้ย นับถือๆ

ทหารเรือ นย.(นาวิกโยธิน)

คุณเป็นทหารที่สุดยอดทางพร้าวเลย (สุดยอดทางพร้าว-สุดยอดจริงๆเลย) ระเบียบไม่ต้องพูดถึง โทรศัพท์คุยวันละ1 ชม.นอกนั้นถูกยึด พื้นที่ที่ทำแดงเถือกทั้งนั้นแต่ก็รอดกันมาได้ ปิดล้อมๆๆๆ (พี่ๆปิดล้อมบ่อยจัง-คำตอบ ง่ายๆ ป้องกันการก่อเหตุครับ มันไม่ทันได้เตรียมของ ไม่ทันได้ลงมือเราตัดหน้าก่อนเลย)

ขอให้ทุกคนที่ทำงานเพื่อชาติ เพื่อแผ่นดิน มีแต่ความสุข ทุกวัน

 

โดย ส.บุญยืน

 

กลับไปที่ www.oknation.net