วันที่ ศุกร์ พฤศจิกายน 2557

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เราโหยหาคุณค่าที่พึงประสงค์จากใครกันหรือ


พืชผักจากแปลงดินกรดด่าง
กระด้างง้วนธาตุปรุงวิถี
มิอาจวาดถวิลยินดี
กับดอกผลพรุ่งนี้ของเมื่อวาน

เราโหยหาคุณค่าที่พึงประสงค์จากใครกันหรือ?
ข้าพเจ้าได้ยินคำถามนี้ก้องสะท้อนอยู่ในห้วงคำนึง

ขณะที่ผู้หลักผู้ใหญ่ในสังคมของเรามักปรารถนาคุณค่าอย่างนั้นอย่างนี้จาก เด็กๆ และเยาวชน ไม่ว่าจะเป็นค่านิยม คุณธรรมจริยธรรม ความใฝ่รู้ใฝ่เรียน ความรักการอ่าน และพฤติกรรมที่พึงประสงค์ต่างๆ จึงต่างพากเพียรพยายามที่จะทำอย่างนั้นอย่างนี้ ทั้งการสั่งสอน ตักเตือน ดุด่าว่ากล่าว ห้ามปราม และทำโทษ แต่พฤติกรรมของเด็กๆ และเยาวชนโดยภาพรวมก็ยังไม่เป็นเช่นที่ผู้ใหญ่วาดหวัง

จะมีผู้ใหญ่สักกี่คนที่เรียนรู้อย่างลึกซึ้งกับปรากฏการณ์ดังกล่าวว่ามี สาเหตุมาจากอะไร แท้จริงแล้วพฤติกรรมของเด็กๆ และเยาวชนมิอาจเป็นเช่นที่พวกผู้ใหญ่สอน แต่พวกเขาจะเป็นเช่นที่ผู้ใหญ่เป็นต่างหาก

ถ้าเด็กๆ และเยาวชนวันนี้ยังไม่เป็นเช่นที่เราคาดหวังตั้งใจ มันก็เป็นการสะท้อนให้เราตระหนักว่าเรายังขาดแคลนผู้ใหญ่ที่เป็นต้นแบบชีวิต แบบที่เราเฝ้าหวัง ทั้งในครอบครัว สังคม และดูเหมือนว่าแม้กระทั่งครูอาจารย์ในสถานศึกษา เราก็หาครูต้นแบบชีวิต ใฝ่เรียนรู้อย่างลึกซึ้งจริงจังที่เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งความเป็นครูได้ ยากเย็นแสนเข็ญนัก จึงยากที่เราจะปลูกฝังสร้างศิษย์เช่นนั้น ทั้งนี้ก็เพราะเหตุแห่งระบบคิด การจัดการเรียนรู้ และการใช้ชีวิตของครอบครัว สังคม โรงเรียน และการบริหารจัดการที่มุ่งปริมาณมากกว่าคุณภาพ ละเลยการศึกษาในชีวิต เพื่อชีวิต และเพื่อพัฒนาความเป็นมนุษย์ มิหนำซ้ำการเรียนการสอนยังมุ่งเน้นบอกความรู้มากกว่าการปฏิบัติขัดเกลา อีกทั้งการประเมินคุณภาพก็ก้าวไม่พ้นกองกระดาษแห่งมาตรฐานข้อมูล หากเราจะพัฒนาการศึกษาให้ก้าวไปพร้อมกับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และสังคม ก็คงจะต้องปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์ ระบบคิด การกระทำ การปลูกฝังสั่งสอน การใช้ชีวิตของต้นแบบให้เป็นแบบที่พึงประสงค์ รวมทั้งจะต้องปรับเปลี่ยนวิธีการบริหารจัดการให้ลงลึกถึงการพัฒนาคุณภาพจิต วิญญาณมนุษย์กันเลยทีเดียว

ต้องไม่ลืมว่าการศึกษาที่จริงแท้คือการศึกษาเพื่อชีวิต โดยจัดการศึกษาให้เป็นไปในชีวิต ตั้งแต่การเรียนการสอนชีวิตในครอบครัวที่พึงประสงค์ กระทั่งถึงการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะประสบการณ์ชีวิตอย่างมีจริย ปัญญาในโรงเรียน และการศึกษาโดยอ้อมทางสังคม ที่ล้วนต้องอาศัยต้นแบบชีวิตเป็นสำคัญ

หากเรายังปรารถนาความพึงประสงค์ในทรัพยากรมนุษย์แห่งอนาคต โดยที่ยังไม่เริ่มต้นเดินย้อนกลับเข้ามาหว่านเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความพึง ประสงค์นั้นในจิตวิญญาณแห่งการเรียนรู้ ปฏิบัติ และขัดเกลาในผู้ใหญ่ให้เป็นต้นแบบชีวิตอย่างจริงจังเสียก่อน เราก็จะมิอาจคาดหวังดอกผลที่พึงประสงค์ใดๆ จากพฤกษาชีวิต ท่ามกลางความบกพร่องของเมล็ดพันธุ์ ง้วนดินที่เสื่อมโทรม แดดฝนที่ไร้ดุลยธรรม และการปลูกหว่านที่ฉาบฉวยได้

ปล. และเมื่อถูกมองจากมุมมองของเพื่อนแบบลิงค์ที่แนบมานี้ล่ะ - เจ็บไหม ? : http://www.job-108.com/webboard-id279.html

---------------

ศิวกานท์ ปทุมสูติ
ทุ่งสักอาศรม ๑๔.๑๑.๒๕๕๗

เราโหยหาคุณค่าที่พึงประสงค์จากใครกันหรือ

พืชผักจากแปลงดินกรดด่าง
กระด้างง้วนธาตุปรุงวิถี
มิอาจวาดถวิลยินดี
เว้นแต่ผักชีบนปากชาม

ผู้ใหญ่มักปรารถนาคุณค่าอย่างนั้นอย่างนี้จากเด็กๆ และเยาวชน ไม่ว่าจะเป็นค่านิยม คุณธรรมจริยธรรม ความใฝ่รู้ใฝ่เรียน ความรักการอ่าน และพฤติกรรมที่พึงประสงค์ต่างๆ จึงต่างพากเพียรพยายามที่จะทำอย่างนั้นอย่างนี้ ทั้งการสั่งสอน ตักเตือน ดุด่าว่ากล่าว ห้ามปราม และทำโทษ แต่พฤติกรรมของเด็กๆ และเยาวชนโดยภาพรวมก็ยังไม่เป็นเช่นที่ผู้ใหญ่วาดหวัง 

จะมีผู้ใหญ่สักกี่คนที่เรียนรู้อย่างลึกซึ้งกับปรากฏการณ์ดังกล่าวว่ามีสาเหตุมาจากอะไร แท้จริงแล้วพฤติกรรมของเด็กๆ และเยาวชนมิอาจเป็นเช่นที่พวกผู้ใหญ่สอน แต่พวกเขาจะเป็นเช่นที่ผู้ใหญ่เป็นต่างหาก 

ถ้าเด็กๆ และเยาวชนวันนี้ยังไม่เป็นเช่นที่เราคาดหวังตั้งใจ มันก็เป็นการสะท้อนให้เราตระหนักว่าเรายังขาดแคลนผู้ใหญ่ที่เป็นต้นแบบชีวิต ทั้งในครอบครัว สังคม และแม้กระทั่งครูอาจารย์ในสถานศึกษา เราก็หาครูต้นแบบชีวิต ใฝ่เรียนรู้อย่างลึกซึ้งจริงจัง และเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งความเป็นครูได้ยากเย็นแสนเข็ญนัก จึงยากที่เราจะปลูกฝังสร้างศิษย์เช่นนั้น ทั้งนี้ก็เพราะเหตุแห่งระบบคิด การเรียนรู้ และการใช้ชีวิตของครอบครัว สังคม โรงเรียน และการบริหารจัดการที่มุ่งปริมาณมากกว่าคุณภาพ ละเลยการศึกษาในชีวิต เพื่อชีวิต และเพื่อพัฒนาความเป็นมนุษย์ มิหนำซ้ำการเรียนการสอนยังมุ่งเน้นบอกความรู้มากกว่าการปฏิบัติขัดเกลา อีกทั้งการประเมินคุณภาพก็ก้าวไม่พ้นกองกระดาษแห่งมาตรฐานข้อมูล หากเราจะพัฒนาการศึกษาให้ก้าวไปพร้อมกับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และสังคม ก็คงจะต้องปรับเปลี่ยนระบบคิด การกระทำ การปลูกฝังสั่งสอน การใช้ชีวิตของต้นแบบให้เป็นแบบที่พึงประสงค์ รวมทั้งจะต้องปรับเปลี่ยนวิธีการบริหารจัดการให้ลงลึกถึงการพัฒนาคุณภาพจิตวิญญาณมนุษย์กันเลยทีเดียว

ต้องไม่ลืมนะครับว่าการศึกษาที่จริงแท้คือการศึกษาเพื่อชีวิต โดยจัดการศึกษาให้เป็นไปในชีวิต ตั้งแต่การเรียนการสอนชีวิตในครอบครัวที่ดีงาม กระทั่งถึงการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะประสบการณ์ชีวิตอย่างมีจริยปัญญาในโรงเรียน และการศึกษาโดยอ้อมทางสังคม ที่ล้วนต้องอาศัยต้นแบบชีวิตเป็นสำคัญ 

หากเราปรารถนาความพึงประสงค์ในทรัพยากรมนุษย์แห่งอนาคต เราจะต้องย้อนกลับเข้ามาเริ่มต้นหว่านเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความพึงประสงค์นั้นในจิตวิญญาณแห่งการเรียนรู้ ปฏิบัติ และขัดเกลาในผู้ใหญ่ที่เป็นต้นแบบชีวิตกันอย่างจริงจังเสียก่อน เพราะว่าดอกผลของพฤกษาใดๆ ย่อมเป็นไปโดยคุณภาพของต้นแม่ ความสมบูรณ์ของเมล็ดพันธุ์ ง้วนดินอันอุดม แดดฝนแห่งดุลยธรรม และการบำรุงรักษาที่ถูกต้องจริงแท้อย่างมิอาจปฏิเสธได้

---------------
ทุ่งสักอาศรม ๑๔.๑๑.๒๕๕๗

โดย ธมกร

 

กลับไปที่ www.oknation.net