วันที่ พุธ พฤศจิกายน 2557

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

...ทางเดินของใจ...





สรรพชีวิตบนโลกใบนี้ และในจักรวาลนี้ ล้วนแต่มีทางเดิน
ต่างแต่ว่า สัตว์บางจำพวกมีทางเดินเฉพาะตนเท่านั้น
ทางเดินสำหรับสัตว์ทุกหมู่เหล่า บางเส้นเกิดขึ้นตามธรรมชาติ
บางเส้นเกิดเพราะมีผู้สร้างสรรค์ขึ้นมา
เช่น ทางเดินของมวลมนุษย์ เป็นต้น
..
ข้อสังเกตประการหนึ่งก็คือ ไม่ว่าจะเป็นทางเดินเส้นใดก็ตาม
ก่อนที่เท้าของมนุษย์จะเดินไปตามทางเส้นนั้น
หัวใจหรือวิญญาณของมนุษย์ได้เดินทางไปก่อนแล้ว
..
ก่อนที่มนุษย์จะสร้างทางให้ตนเองเดิน
ใจหรือวิญญาณของเขาได้เดินทางไปก่อนแล้วหลายครั้ง
ทางที่ปรากฏด้วยตานั้น มีขึ้นก็เพื่อให้ร่างกายได้ก้าวเดินไปเท่านั้น
เราจึงอาจแบ่งทางเดินออกเป็น ๒ ประเภท คือ
๑) ทางเดินภายนอก กับ  ๒) ทางเดินภายใน
..
ทางเดินภายนอก ภาพลักษณ์ชัดเจนเสมอเมื่อเพ่งตามองให้ดี
แต่ทางเดินภายในนั้น
ไม่มีภาพลักษณ์ปรากฏชัดเจนแก่สายตาคนทั่วไป
เจ้าของชีวิตแต่ละชีวิตเท่านั้นที่ทราบว่า
ทางเดินภายในของตนคือเส้นทางใด
..
สำหรับทางเดินของใจของผมนั้น มีมากมายเหลือเกิน
กล่าวโดยสรุป ใจของผมเดินไปใน ๖ เส้นทาง คือ
๑) เดินไปตามทางที่สัมผัสได้ด้วยดวงตา
๒) เดินไปตามทางที่สัมผัสได้ด้วยโสตประสาท
๓) เดินไปตามทางที่สัมผัสได้ด้วยจมูก
๔) เดินไปตามทางทีสัมผัสได้ด้วยลิ้น
๕) เดินไปตามทางที่สัมผัสได้ด้วยกาย
๖) เดินไปตามทางที่มากระทบกระทำกับใจ
..
ตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๓๐-๒๕๕๖ ปี ใจของผมเคยเดินอยู่บนเส้นทางสาย "นกขมิ้น"
ปัจจุบันนี้ ใจของผมเดินอยู่บนเส้นทางสาย "แม่พิมพ์"
แต่ในขณะเดียวกัน วิถีแห่งนกขมิ้น หลักการในดงขมิ้นที่ผมร่ำเรียนมา
ก็ยังมีอิทธิพลและกำกับวิถีชีวิตของผมอยู่ไม่เสื่อมคลายไปไหน
ต่างแต่ว่า ผมไม่ได้ปฏิบัติอะไรที่เคร่งครัดเช่นเดียวกับสมัยที่อยู่ในดงขมิ้น
..
นอกจากนี้ ยังมีอีกเส้นทางหนึ่งที่ใจของผมเดินอยู่ตลอดเวลา
เดินมาตั้งแต่สมัยที่ผมคลุกคลีในดงขมิ้น และตลอดถึงกาลปัจจุบัน
นั่นก็คือ เส้นทางสายวรรณกรรม โดยเฉพาะ หนังสือ, การเขียน, การอ่าน
ใจของผมเดินมาบนเส้นทางนี้เสมอ มิได้ขาดสาย
..
ณ ปัจจุบันนี้ มีอีกเส้นทางหนึ่งที่ใจผมแส่แร่ไปหา
คือ เส้นทางสายเสียงเพลงและดนตรี
..
ยามว่าง หรือแม้แต่เวลาทำงาน
หัวใจของผมมันครวญเสียงเพลงออกมาเป็นระยะๆ

เพลงอะไรหรือครับ ตอนนี้เพลง "หลวงปู่ทวดเหยียบใจ" ดังก้องในใจเป็นระยะๆ

..
เลิกจากที่ทำงาน กลับถึงห้องนอน
ก่อนอาหารมื้อเย็น ผมจะหัดเป่าขลุ่ยและร้องเพลงลูกทุ่ง..
อยากไปออดิชั่นในรายการ "ชิงช้าสวรรค์ไมค์ทองคำ" บ้างเหมือนกัน
แต่ไม่กล้าไปหรอก กลัวตื่นเวที และทำอะไรเปิ่นๆ น่าอับอาย
สู้ร้องสนุกๆ คนเดียวในห้องนอนดีกว่า
แต่ก็อยากผลักดันให้คุณพ่อของผมไป "ลอง" ร้องในเวทีดังกล่าวดูเหมือนกัน
เพราะชีวิตของพ่อ เป็นชีวิตลูกทุ่งขนานแท้
ตั้งแต่จำความได้ ผมได้ยินพ่อร้องเพลงลูกทุ่งเก่าๆมาตลอด
โดยเฉพาะเพลงของทูล ทองใจ ไวพจน์ เพชรสุพรรณ
ศรคีรี ศรีประจวบ และนักร้องอีกหลายๆคน
มีแต่คนชมว่า พ่อร้องเพลงไพเราะ เสียงดี ผมก็คิดเช่นนั้น
จึงอยากพาพ่อไปลองสมัครดู
ไม่ปรารถนาให้พ่อได้เป็นนักร้องขวัญใจประชาชนหรอกครับ
แค่อยากให้พ่อได้ขึ้น "เวที" ประกวดร้องเพลงบ้างก็เท่านั้น
เพราะที่นั่น (เวทีชิงช้าสวรรค์ไมค์ทองคำ) เป็นเวทีสำหรับทุกวัยจริงๆ
เวทีสำหรับคนที่"รัก" เพลงลูกทุ่งเป็นชีวิตจิตใจแท้ๆ
นี่แค่คิดเอาไว้นะครับ ยังไม่ได้คุยเรื่องนี้กับพ่อเลย..
..
กลับมาที่ทางเดินของใจของผม
เฮ้อ..ทางเดินของใจผมมันผสมปนเปทั้งเส้นทางสายโลกุตตระ(ในพระพุทธศาสนา)
และเส้นทางสายโลกิยะที่รัดเกี่ยวมนุษย์โลกส่วนใหญ่เอาไว้ในสังสารวัฏฏ์
..
ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า
เมื่อไหร่ ใจผมมันจะเลือกเดินเพียงเส้นทางเดียวที่ผมอยากให้มันเป็น
คือ เส้นทางสายโลกุตตระ (ทางที่สวนทางกับสายโลกิยะ)  
--เส้นทางที่นำพาใจไปสู่อิสรภาพจากเครื่องร้อยรัดคือตัณหา
บางที..ใจของผมมันอาจยังไม่พร้อมที่จะสละโลกโลกีย์เสียทีเดียว
มันจึงเลือกเดินสองเส้นทางสลับไปมาเหมือนอย่างทุกวันนี้
และนี่อาจเป็นวิถีแห่งใจของมนุษย์ปุถุชนเช่นผม ไปอีกนานโขทีเดียว.

เส้นทางใจหลายย่างก้าว.....ผ่านลมหนาว,ร้อน,สงบนิ่ง

บัวในใจมิไหวติง...............แม้ทางจะดิ่งสู่ธารธรรม. 


..


...ชนสุรินทร์...
๒๖ พ.ย. ๕๗


โดย มนพล

 

กลับไปที่ www.oknation.net