วันที่ พฤหัสบดี ธันวาคม 2557

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เที่ยวปิล๊อก บ้านอีต่อง ทองผาภูมิ (ตอนที่ 9 : ตื่นเช้าไปเข้าเรียนกับป้าเกล็น!


เช้าวันเสาร์ที่ 29 พฤศจิกายน  2557

ณ เหมืองสมศักดิ์ (บ้านป้าเกล็น)

ต.ปิล๊อก อ.ทองผาภูมิ จ.กาญจนบุรี

....................................................

ผมตื่นมาตอนประมาณตีห้า ได้ยินเสียงน้ำไหลในลำธาร

เสียงนกร้อง ไพเราะดี เลยนอนหลับตาฟังเสียง

ธรรมชาติอยู่ในเต๊นท์ต่อไป แบบเพลิน ๆ  

สักพักก็ได้เย็นเสียงลูกศิษย์สองคนคุยกันที่นอกชาน

แสดงว่ามีคนตื่นนอนกันแล้ว  

ผมจึงลุกขึ้นมานั่งในเต๊นท์พับที่นอน

ผ้าห่ม เตรียมตัวไปล้างหน้าแปรงฟัน

ตั้งใจว่าจะไปเดินเล่น ยืดเส้นยืดสาย

สักเล็กน้อยก่อนจะถึงเวลามื้อเช้า

พอเดินออกมาจากเต๊นท์เห็น อ.เอ ทวีวรรณ

ในเสื้อผ้าชุดใหม่ กำลังนั่งชมนกชมไม้อยู่ที่นอกชาน

แสดงว่าตื่นนอนมาก่อน อาบน้ำอาบท่า

แต่งตัวเสร็จก่อนใครเพื่อนเลย

การตื่นเช้ามาก ถือเป็นเรื่องปกติของวิทยากรมืออาชีพ

ปกติพวกเราเหล่าวิทยากรจะตื่นนอนและออกจากบ้านแต่เช้าตรู่

เพื่อเดินทางไปถึงสถานที่ฝึกอบรมแต่เนิ่น ๆ 

จะได้มีเวลาเตรียมตัว จัดแจง แก้ไข

ให้ทุกอย่างลงตัวก่อนเริ่มฝึกอบรม

ปกติตัวผมเอง ถ้าวันไหนมีงานสอน ก็จะตื่นตั้งแต่ตีห้า

และจะต้องถึงไปถึงห้องฝึกอบรมไม่เกิน 7 โมงครึ่ง

การตื่นเช้าไปทำงานทุกวัน จึงติดเป็นนิสัยของวิทยากร

พอมาเที่ยว หรือวันไหนที่ไม่ได้ทำงาน

ก็จะตื่นนอนแต่เช้าโดยอัตโนมัติ โดยไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุก

ผมถามว่ามีใครตื่นมาแล้วบ้าง

อ.เอ บอกว่าอ.โจ้ ตื่นมาแล้ว ตอนนี้ไปอาบน้ำอยู่

พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ผมก็บอกกับ อ.เอ ว่า

จะไปเดินเล่นสักครู่ แล้วเดี๋ยวจะกลับมา

อากาศเช้าวันนั้น เย็นกำลังดี แสงแดดยังไม่มา

หันหลังกลับมาที่เรือนไม้ริมน้ำ เห็นอ.เอ ยืนอยู่ใกล้ ๆ เต๊นท์ผม

เลยหยิบโทรศัพท์มือถือมาถ่ายรูปบรรยากาศยามเช้าเก็บไว้

...............

ผมเดินไปเรื่อย ๆ ถึงบ้านพักป้าเกล็น

เห็นคนงานชาวพม่าที่ย่างบาร์บีคิวให้เรากินเมื่อคืนนี้

กำลังกวาดบ้านกันอยู่

ผมเลยแวะ ตั้งใจจะไปสวัสดีตอนเช้าป้าเกล็นสักเล็กน้อย

คนงานบอกว่าป้าเกร็นอยู่ในครัวที่หลังบ้าน

ผมก็เลยเดินไปหาป้า ... 

ภาพที่เห็นวันนั้น ผมยังจำติดตา มาจนถึงตอนนี้

ผมเห็นป้าเกล็น กำลังยืนล้างแก้ว ล้างจานอยู่

ผมเข้าไปสวัสดีตอนเช้า

ป้าเกล็นยิ้มให้พร้อมกับกล่าวสวัสดีทักทายผม

ผมถามป้าว่าตื่นกี่โมง

ป้าบอกว่าตื่นตั้งแต่ตีห้าแล้ว

“ป้าต้องล้างจาน เช็ดจานเองหรือครับ ?” ผมถาม

(เพราะในใจผมคิดว่า ป้ามีคน

ช่วยงานอยู่ จะเรียกใช้งานใครก็ได้)

ป้าตอบให้ผมได้เรียนรู้ (อีกแล้ว) ว่า ...

“ป้าชอบทำเอง ป้ามีความสุขที่ได้ทำ และอีกอย่างหนึ่ง

ป้าต้องทำให้เป็นตัวอย่างด้วยค่ะ”

ว้าว ว้าว ว้าว ... นี่ป้ากำลังแสดงภาวะผู้นำ

แบบทำเป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูกน้องเห็นและทำตาม

(Leading by Example)

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเห็นป้าเกล็นทำงาน

เมื่อวานป้าก็ช่วยคนงานเก็บจานขนมเค้กบนโต๊ะอาหาร

ตอนเช้า มีเวลาว่างก็หยิบไม้กวาดมากวาดพิ้นต่อ

ผมเห็นแล้วทึ่งกับสิ่งที่ป้าทำ 

นี่ป้าเขาอายุตั้ง 76 ปีแล้วนะ พูดง่าย ๆ ก็คือ แก่แล้ว

แต่ป้าเป็นคนที่แก่อย่างมีคุณค่า

มีความคิด  และใช้ชีวิตเป็นต้นแบบให้กับคนอื่นที่พบเห็น

หลายคนชื่นชมป้าเกล็นในเรื่องความมั่นคงในรักแท้

ที่มีต่อลุงสมศักดิ์ สามีผู้ล่วงลับ

แต่ทุกครั้งที่ผมคุยกับป้ากลับได้เห็นและประทับใจ

เรื่องของวิธีคิด และการใช้ชีวิต ให้มีความสุขกับปัจจุบัน

คนเมืองอาจจะรู้สึกยากลำบาก

กับการอาศัยอยู่เหมืองเก่าแห่งนี้

ที่ห่างไกลจากความเจริญทางวัตถุ และสิ่งอำนวยความสะดวก

ถนนหนทางกว่าจะเข้าจะออกจากบ้าน ก็ลำบาก ใช้เวลาก็นาน

ถ้าเป็นคนรักความสบายทั่วไป จะอยู่ได้ยังงัย

ในป่าใหญ่ ที่ห่างไกลผู้คน ไม่มีเทคโนโลยียุคใหม่ให้ใช้

ไร้สัญญาณโทรศัพท์ และ wifi ที่คนเมืองขาดมันไม่ได้

... แต่ป้าเกล็นกลับเป็นคนที่มีความสุขกับการใช้ชีวิต

แบบนี้ได้เป็นอย่างดี

ป้าคิด และทำ ตามแบบฉบับของตัวเอง

กล้าที่จะเลือกดำเนินชีวิตที่ใช่ ด้วยใจที่ตัวเองชอบ

อยู่กับความจริง อยู่กับสิ่งทีมี อยู่ให้เป็น

แค่นี้ชีวิต ก็สุขมากมายแล้ว

เห็นชีวิต และวิธีคิดของป้าเกล็นแล้ว ทำให้นึกถึง

ท่อนหนึ่งของเพลง Live & Learn ขึ้นมาทันทีเลย

“ อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน

  เดินไปตามความคิด สติเราให้ทัน

  อยู่กับสิ่งที่มี ไม่ใช่สิ่งที่ฝัน และทำสิ่งนั้น ให้ดีที่สุด”

... วันแรกที่มาถึงป้าเกล็นเล่าให้ฟังว่า "ป้าชอบดูสารคดี

ไม่ชอบดูซีดีหนังหรือละครไทย ที่มักเป็นเรื่อง

เมียน้อยเมียหลวง เรื่องผู้หญิงตบตีแย่งผู้ชายกัน"

... เมื่อคืนตอนมื้อค่ำ ผมชวนป้าทานข้าวด้วยกันกับพวกเรา

ป้าบอกว่า ... “ป้าไม่ทานมื้อเย็น ป้าแก่แล้ว กินไป ก็ไม่มีประโยชนค่ะ”

ผมมาบ้านป้าเกล็นครั้งนี้ เหมือนได้มาเข้าเรียนวิชาชีวิตไปด้วยในตัว 

นึกถึงชีวิตคนเมือง ว่าสิ่งที่เราเป็นอยู่ เหนื่อยอยู่นี่

เป็นเพราะเราทำตามฝัน กันมากไป หรือเปล่า

ถ้ามองเห็นความจริง ทำตามความจริง

ทำตามสิ่งที่มี เราจะสบาย (ใจ) กว่าไหม

 ......................

ผมยืนคุยกับป้าเกล็นสักครู่ แล้วก็ขอตัวไปเดินเล่นต่อ

พอมาถึงหน้าบ้าน ก็รู้สึกสุขใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ข้างหน้า

คนงานชาวพม่าของป้าเกล็นสองคนกำลัง

ช่วยกันติดธงราว เนื่องในวันเฉลิมพระชนมพรรษา

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว 5 ธันวาคมที่กำลังจะมาถึง

(ขณะนั้นเป็นวันที่  29  พฤศจิกายน)

 

ผมยืนมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม อิ่มใจอย่างบอกไม่ถูก

อยากบอกว่ารักป้าเกล็นและคนงานชาวพม่าของป้าจังเลย

ดีใจที่ได้มาเจอ มาพูดคุย ทักทาย

เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ จากการกระทำของป้าเกล็น

ป้าเป็นคนต่างชาติที่เข้ามาอยู่เมืองไทย

รักคนไทย รักเมืองไทย และที่สำคัญ

รักในหลวงของคนไทย  ผมยังจำภาพนี้

ที่ป้าติดไว้ข้างฝาบ้านได้เป็นอย่างดี

บางทีความรัก ไม่ต้องพูด ไม่ต้องบอกมากก็ได้

แค่แสดงออก ลงมือทำให้เห็น

ก็เป็นการบอกรักที่จริงใจที่สุดแล้วครับ

........

แล้วครั้งหน้าผมจะกลับมาเล่าเรื่อง

การเดินป่าไปเที่ยวน้ำตกผาแป หลังมื้อเช้า ให้พวกเราฟัง

น้ำตกแห่งนี้อยู่บนเขาที่เหมืองสมศักดิ์

เดินจากบ้านพักป้าเกล็นไปประมาณ 2 กม.

ระยะทางดูเหมือนไม่ไกล

แต่ทำไมใช้เวลาพอสมควร

แถมยังต้องมีไกด์ชาวพม่านำทางอีกต่างหาก

ครั้งหน้าอย่าพลาด รับรองสนุกแน่นอนครับ

 

โดย Pro.Trainer

 

กลับไปที่ www.oknation.net