วันที่ เสาร์ ธันวาคม 2557

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ลูกสาวโทรหาแม่น้ำตาย้อย'


บทละครเรื่อง ลูกสาวโทรหาแม่น้ำตาย้อย'

บ่าวภู คนเขียนฝัน

-------

 

ในป่าโคกฝนสั่งฟ้าไปนานแล้ว เหลือไว้แต่กลิ่นฉุนในร่องรอยความเปียกชื้นของดินและใบไม้เน่า
หญิงชรากำลังง้วนอยู่กับการขุ้ยเขี่ยดินเนินโพน ใต้ต้นหว้าใหญ่
บรรยากาศมืดครึ้มคลายฝนกำลังจะหวลตกอีกครั้ง
วิเวกว้างปราศจากเสียงสิ่งมีชีวิต นานๆครั้งจะมีลมพัดกระพือมา
สะบัดใบไม้ เม็ดฝนร่วงกราวลงมาใส่ตัวนางจนเปียกชุ่ม
นางสะบัดพร้อมสถบปัดเศษฝนออกจากศรีษะและลำแขน “หมาสี่แม่มึงเอ้ย ! ฝนห่านี่ “ ในขณะที่นางกำลังพลวันวุ่นวายอยู่กับเม็ดน้ำค้างอยู่นั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น นางล้วงมันออกมาจากพกซิ่น แนบใส่หูกระแทกเสียงลงไปอย่างแรง 
“ฮัลโหล กำลังยุ่งอยู่ โทรมาใหม่เด้อ”

“แม่” เสียงนั้นตอบกลับมา

“อีฟางบ่ซั่น แม่ว่าแม่นเจ้าหนี้ !โทรทวงค่าเลข มีหยังล่ะหล่า
สิเอาหยังมื่อนี้ บอกแม่มาเลย ปลาหลี่บ่ หือหมกปลาซิวใส่ผักกะแญง หรือสิเอาเห็ดปลวก นี่! แม่กำลังหาอยู่พอดี
มื้อแลงว่าสิฝากรถล่องไปให้พวกสูกิน ถ่ากินเด้อ”

“ แม่ คือว่า มื่อนี่วันแม่แม่นบ่ วันที่ 12 สิงหาเด้ ฟางบ่อยากได่หยังนำแม่อีกแล้ว
ฟางพอแล้วแม่ ที่ฟางอยากได่ คืออยากให้แม่พักผ่อน บ่ต้องเมื่อย บ่ต้องลำบากกับซุมข่อยอีกต่อไปแล้ว
ซุมข่อยกะใหญ่ๆกันเบิดแล้วแม่”

“อ้าวอีนี่ มึงสิให้กูตายล่ะตี้ มึงคือเว้าจังซี่”
“บ่แม่นแม่ ฟางเพียงอยากให้แม่บ่ต้องเฮ็ดเพื่อลูกอีกแล้ว แม่เฮ็ดเพื่อพวกเฮามาหลายแล้ว แม่กะเข้าวัดเข้าวาสงบจิตสงบใจ เฮ็ดใจให้ม่วนตามที่แม่ต้องการสา
ต่อไปนี่ ฟางและเอื้อยน้องสิเฮ็ดเพื่อแม่เอง ”

นางถือสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดกลับลงไปใหม่ว่า
“ขอบใจสูเด้อ บ่เป็นหยังดอก ส่ำนี่แม่บ่เมื่อย แค่นี่เด้อ”
"เดี๋ยวแม่"
"แม่นหยังอีก"
"ฮักแม่เด้อ"

ท้องฟ้าเปิด แดดสาดแสงทะแยงทะลุใบไม้ เป็นเลาตามพื้นดิน
ดูดซับไอชื้นของฝอยฝนและรอยน้ำตาที่ใครบางคนทำหล่นไว้
นางเก็บตะกร้าแบกเสียมเดินออกจากโคกไปตามทางดินแดง ในเวลาจวนเจียนใกล้เที่ยง.

 

ลำนำอีสานสัญจร
7 สิงหาคม 2557

 

ภาพเน็ต

โดย ดินสอดำบ่าวภูสวาง

 

กลับไปที่ www.oknation.net