วันที่ ศุกร์ มกราคม 2558

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

วันครู


 

ถึงวันครูแต่ละปี

ครูที่ผมระลึกถึงมากที่สุดก็คือครูที่เคยสอนในสมัยเรียนชั้นประถม

ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร

ทำไมผมไม่ระลึกถึงครูที่สอนสมัยที่เรียนชั้นมัธยม

หรือทำไมผมไม่ระลึกถึงครูที่สอนสมัยเรียนระดับอุดมศึกษา

..

อันที่จริงจะว่าไป ไม่ใช่ว่าไม่ระลึกถึงเลยนะครับ

ระลึกถึงครับ เพียงแต่ระลึกครูสมัยที่เรียนชั้นประถมมากที่สุดเท่านั้นเอง

อะไรทำให้ผมระลึกถึง นี่เป็นข้อสงสัยที่ผมเองยังตอบตัวเองได้ไม่ชัดเจนนัก

...

ผมจะเล่าให้อ่านนิดหน่อยครับ

บางทีมวลมิตรที่แวะมาอ่านอาจสามารถสรุปได้ว่า ทำไมผมจึงคิดถึงครูสมัยประถมมาก

..

ท่านเคยไม่มีรองใส่ เคยเดินเท้าเปล่าไปโรงเรียนบ้างไหมครับ?

ผมเชื่อว่าหลายคนที่เป็นคนชนบททางอีสานอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม

ต้องเคยเดินเท้าเปล่ากันมาบ้าง ถ้าฐานะทางบ้านยากจนเหมือนผม

สมัยเรียนชั้นประถม ผมไม่เคยมีรองเท้านักเรียนใส่ไปโรงเรียน

พวกเราเดินเท้าเปล่าไปโรงเรียนตั้งแต่ป. ๑ ถึง ป. ๖

มีเพียงบางคนเท่านั้น ที่มีรองเท้าแตะใส่ไปโรงเรียน

..

จำได้ว่า ประมาณสักป.๕ มั้ง ไม่แน่ใจหลายปีมาแล้ว

มีอยู่วันหนึ่งหลังเลิกเรียนแล้ว

"สมปอง เธอเอารองเท้านี่ไปใส่นะ มันเป็นรองเท้าเก่าของครูเอง

แต่ว่า สายมันขาดข้างหนึ่ง เธอจัดการซ่อมเอาเองนะ"

"ขอบคุณครับครู" ผมพูดพร้อมยกมือไหว้ขอบคุณ 

..

รองเท้าคู่นั้น ผมเอาตะปูดอกเล็กๆตอกสายให้ติดกับพื้นรองเท้าและใส่ได้หลายวัน

น่าจะใส่เป็นเดือน ใส่ไปอวดเพื่อนๆด้วยว่า "ครูให้มาเว้ย"  ดีใจยิ้มหน้าบาน

แต่ว่าผมต้องไปท้องทุ่งนาทุกวัน ใส่แล้วก็วิ่ง ไม่นานรองเท้าที่ครูให้คู่นั้นก็พัง

แม้ว่ารองเท้าจะพัง แต่ว่า "น้ำใจ"ของครูไม่เคยพังหรือเลือนหายไปจากใจของผมเลย

..

ขอเล่าอีกเรื่องครับ

เรื่องนี้น่าจะเป็นตอนชั้น ป.๖ ครูประจำชั้นคนเดิม

ผมเป็นนักกีฬาวอลเล่ย์บอลชายคนหนึ่งที่ถูกคัดให้มาเก็บตัวที่โรงเรียนเพื่อฝึกซ้อม

พวกเรานอนที่โรงเรียน และตื่นตีสี่เพื่อวิ่งรอบสนามโรงเรียน ในหน้าหนาวนี่แหละ

ตกตอนเย็นก่อนนอน ครูประจำชั้นของผม เป็นครูสุภาพสตรีครับ

ท่านชงโอวัลตินและเตรียมขนมปังเอาไว้ให้พวกเราดื่มและกินกัน

เด็กบ้านนอกไม่เคยได้กินโอวัลตินและขนมปัง ย่อมตื่นเต้นเมื่อได้ดื่มและกินครับ

ส่วนครูผู้ชายที่ฝึกซ้อมกีฬา ท่านก็ทำ "ไข่หวาน" ให้พวกผมทาน

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมได้กิน "ไข่หวาน"

..

เรื่องเหล่านี้อาจดูเป็นเรื่องเล็กๆสำหรับบางท่าน

แต่สำหรับผมเรื่องนี้มัน "ฝัง" เข้าในจิตสำนึกของผม

และคอยสอนใจผมเสมอว่า

"นายต้องมีน้ำใจต่อนักเรียน ห่วงใยนักเรียน เหมือนที่ครูเขาเคยมีต่อนายนะ"

..

ผมได้แบบอย่างจากคุณครูของผม และผมถือปฏิบัติตามอยู่เสมอมาถึงทุกวันนี้

เพียงแต่บางครั้ง ผมก็แสดงน้ำใจได้แค่คำพูดเท่านั้น ไม่อาจหาวัตถุมาแสดงได้

เพราะงบประมาณค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันมีจำกัด

..

เงินเดือนของครูสมัยที่ผมเรียนประถมนั้น น่าจะไม่มากนัก ไม่แน่ใจว่ากี่พันบาท

แต่ไม่ถึงหมื่นแน่นอน อาจทีอาจจะแค่พันบาทต้นๆ ไม่เกินสี่พันบาท ประมาณนั้น

ข้อมูลนี้ ผมไม่แน่ใจจริงๆ

ที่พูดถึงเงินเดือนก็เพราะว่าผมเห็นครูประจำชั้นของผม

ท่านช่วยเหลือเพื่อนคนหนึ่งของผมซึ่งที่บ้านยากจนมาก กางเกงก็ขาด

เขาอาศัยวัดอยู่เป็นที่หลับนอนและกินข้าวก้นบาตรพระ

ปัจจุบันเพื่อนคนนี้ เป็นช่างซ่อมแอร์ รับงานทั่วราชอาณาจักร

ครูช่วยเพื่อนของผมด้วยการจ้างให้เขาหาบน้ำใส่โอ่งให้

กี่หาบไม่รู้ จนกว่าจะเต็มโอ่ง ครูเจียดค่ากินอยู่ของครูมาให้นักเรียนครั้งละ ๔ บาท

เงินบาทเดียวสมัยนั้น มีค่ามากนะครับ ในราวๆ พ.ศ. ๒๕๒๙-๒๕๓๐

..

ดูสิว่าจะเขียนสั้นๆ ยาวอีกจนได้ ผมเขียนร้อยแก้ว ยาวอย่างนี้เสมอ

ด้วยเหตุนี้ เกรงใจว่า มวลมิตรจะเสียเวลาในการอ่านมาก

ผมจึงชอบเขียนกลอนกวีให้อ่านแทนเป็นส่วนใหญ่

..

วันครูนี้ ผมคิดถึงคุณครูของผมมากครับ

และครูที่ผมเล่าถึง คือ "คุณครูเยาวภา  พิมทนต์"  

ปัจจุบันคุณครูใช้นามสกุลตามสามี คือ "เทาศิริ"

เป็นครูคุณครูต้นแบบปี ๒๕๔๕ อยู่ที่โรงเรียนวินิตศึกษา จังหวัดลพบุรี

ผมไม่ได้ติดต่อคุณครูมาสองปีแล้ว ไม่แน่ใจว่า คุณครูยังสอนอยู่ที่เดิมหรือเปล่า

และครูอีกท่านหนึ่ง คือ "คุณครูเชาวรัตน์ ไตรสารศรี"

ปัจจุบันท่านเปลี่ยนชื่อเป็นว่า "ชัชชัย ไตรสารศรี"

สอนอยู่ที่โรงเรียนประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา จำชื่อโรงเรียนไม่ได้ ขออภัยครับ

...

ขอกราบขอบพระคุณคุณครูมากที่สุดครับ

ท่านทั้งสองเป็นครูในดวงใจของผมมาตลอดและจะเป็นตลอดไปตราบนิรันดร์

อาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัยอำนวยพรให้คุณครูทุกท่านที่เคยสอนมา

มีความสุขกายเย็นใจ สมปรารถนาทุกประการด้วยเทอญ.

 

...

"ทุกคำบ่นว่า คือความปรารถนาดี"

เมื่อเช้าไปร่วมพิธีไหว้ครูของทางอำเภอ

ดูเอ็มวีเพลงนี้แแล้วน้ำตาไหล ดูกี่ครั้งก็น้ำตาไหล

ผม sensitive ต่อเรื่องครูและเรื่องพ่อแม่มาก

..

สุขสันต์วันครูครับ

 
..

 

...ชนสุรินทร์...

๑๖ ม.ค. ๕๘

 

ปล. แวะมาโพสต์ก่อนนอนเพราะ กลางวันมีงานอื่นต้องทำครับ (ตรวจข้อสอบนักเรียน)

 

 

โดย มนพล

 

กลับไปที่ www.oknation.net