วันที่ พุธ กุมภาพันธ์ 2558

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

พยายามไม่พอ


พยายามไม่พอ

จะด้วยความตั้งใจหรือความบังเอิญก็ไม่ทราบ

ขณะนี้ฉันมาพักอาศัยอยู่ที่เชียงใหม่เป็นระยะเวลายาวนานกว่าที่กำหนด           

จะว่าไปแล้วระยะเวลาก็ไม่ได้นานเกินความคาดหมายมากนัก

แต่ก็ยาวกว่าครั้งไหนๆที่มาที่จังหวัดนี้

ทุกครั้งที่มาที่นี้ฉันจะโดนแรงดึงดูดจากสภาพอากาศที่หนาวเย็นที่หาได้ยากขึ้นทุกทีๆในเมืองไทย     

ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนเมืองหลวงอย่างฉันจะหลงใหลได้ปลื้ม

กับอากาศสบายๆที่ไม่ต้องเดินทางไกลไปถึงต่างแดนให้ไกลบ้านและเสียค่าใช้จ่ายมากนัก

ฉันมาเชียงใหม่นับครั้งได้ซึ่งหากฉันมาย้อนคิดดูก็น่าแปลกที่จังหวัดนี้เป็นที่

ที่ใครหลายต่อหลายคนทั่วโลกตั้งใจหรือใจจดใจจ่อที่จะมาเยือนที่นี้

ครั้งแล้วครั้งเล่ากับไม่ใช่สำหรับตัวฉันดั้งนั้นจึงนับว่า

โชคดีที่ฉันได้มาเมืองนี้อีกครั้งในชีวิตและใช้ช่วงเวลาได้ยาวนานกว่าทุกครั้ง

ฉันเริ่มออกเดินทางจากกรุงเทพด้วยเป้าหมายว่า

ต้องการมาร่วมเรียนรู้จังหวัดนี้ให้มากขึ้น    

ในรูปแบบที่ว่าสามารถรู้จักถนนหลักในหลายๆเส้นของตัวอำเภอเมือง

รวมไปถึงแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ     ส่วนโอกาสที่จะได้ทราบซึ้งในบรรยากาศ

ของสถานที่นั้นคงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง                    

แต่แล้วด้วยความไม่ได้ตั้งใจฉันกลับได้พบสถานที่หนึ่งที่ที่น่าสนใจ

โดยไม่ได้คาดการณ์ล่วงหน้า  สถานที่นั่นก็คือ โรงเรียนสอนวาดภาพศิลปะ

สถานที่นี้ตั้งอยู่กลางเมืองเป็นที่ๆฉันได้มีโอกาสมาทำอะไรบางอย่าง             

ที่ฉันเคยคิดอยากจะทำมานานมากแล้วในช่วงชีวิตที่ผ่านมา  

ฉันจำได้ว่าในวัยเยาว์ฉันคิดอยากจะวาดภาพให้ได้เหมือนจริงอย่างคนอื่นๆ  

ภาพในความทรงจำสมัยที่เป็นเด็กเล็กๆที่อยากมีภาพวาดมะม่วงสวยๆผุดขึ้น          

จำได้ด้วยว่าความด้อยในความสามารถในการวาดภาพอย่างมากของฉัน

แต่ฉันก็ยังอยากจะมีภาพสวยๆไปส่งคุณครู   

ฉันเลยไหว้วานให้พี่สาวคนโตช่วยร่างภาพมะม่วงให้ได้ไปส่งคุณครูสมใจ           

แต่การบ้านชิ้นนั้นกลับเป็นภาพที่ทำให้เกิดความทรงจำตลอดมาว่า

ได้ทำผิดต่อตัวเองเพราะไม่ซื่อสัตย์และฉันยังคิดน้อยใจพี่สาวว่าวาดภาพให้แบบออมฝีมือ         

คิดว่าสักวันหนึ่งหากมีโอกาสฉันคงได้วาดภาพต่างๆได้เหมือนจริงด้วยตนเอง

เวลาผ่านมานานนับเป็นสิบๆปี            จู่ๆฉันก็ได้มีโอกาสมาเป็นนักเรียนวาดภาพจริงๆ

เมื่อวานเป็นวันที่ฉันมีชั้นเรียนเรื่องการแรเงา    

ภาพที่ดูเหมือนไม่ยากแต่ก็ยากไม่เบาสำหรับนักเรียนวาดภาพมือใหม่แบบฉัน          

ในขณะที่ฉันเกือบหมดความตั้งใจในการทำให้ภาพแรเงาแบบพื้นๆ

ที่ต้องใช้เวลานานนับชั่วโมงเศษในการแต่งให้เกิดแสงและเงาอย่างสมบูรณ์             

ความคิดของฉันกลับย้อนไปถึงความไม่พยายามให้มากพอในการมุมานะ

ให้ตนเองบรรลุการเรียนในระดับปริญญาเอกซึ่งเป็นความใฝ่ฝันอันสูงสุดที่ฉันปรารถนา

ฉันยังใช้เวลาในภาพที่สองอีกหนึ่งชั่วโมงเต็มกับเงาของภาพกรวย                   

ฉันยังคาดอนาคตตนเองไม่ได้ว่าจะสำเร็จหลักสูตรการวาดภาพที่เคยคิดฝันมานี้หรือไม่           

แต่อย่างน้อยฉันก็ต้องขอบใจบทเรียนราคาแพงในชีวิตที่ผ่านมาว่า   

หากพยายามไม่พอเรื่องเล็กๆอย่างการวาดภาพแรเงาก็คงไม่สำเร็จได้อย่างแน่นอน

                                                            P Ink  ๒๙ มกราคม ๒๕๕๘ ; ๖.๓๕ น.

โดย Sweetsea

 

กลับไปที่ www.oknation.net