วันที่ พฤหัสบดี กุมภาพันธ์ 2558

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ความพอดี


ความพอดี"

              

ฉันเคยเขียนชื่อเรื่องนี้มาครั้งหนึ่งแล้วในช่วงแรกๆที่ย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังปัจจุบัน     

แต่ไม่คาดคิดเลยว่ากลับต้องมานั่งเขียนเรื่องนี้เพื่อเตือนสติของตัวเอง

หลังจากเริ่มดีขึ้นจากการสมองล้ามากๆ

เรื่องคงไม่มีอะไรไปมากกว่าการที่ฉันได้ไปเดินทางท่องเที่ยวเมืองใหญ่

ที่จะว่าไปแล้วอาจเป็นเมืองหลวงของภาคกลางเลยก็ว่าได้

เพราะเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่คนนิยมมาพักอาศัยและที่สำคัญ

เมืองนี้ยังมีรายได้มหาศาลจากการท่องเที่ยวดังนั้นจึงไม่แปลกที่ฉันจะได้เห็น

ร้านรวงเต็มด้วย Mc Donald drive-in 24 ชั่วโมง ซึ่งเป็นวัฒนธรรมของชาวต่างชาติ

ที่ชอบทานอาหารแบบจานด่วนโดยไม่ต้องมานั่งชิวๆในร้านหากเขาหล่านั้นไม่มีเวลาจริงๆ                     

เรื่องนี้เลยทำให้ฉันย้อนกลับไปถึงการได้ไปอเมริกาครั้งแรกตั้งแต่ปีคศ. 1998

ที่กว่าฉันและผู้ร่วมงานจะได้ทานอาหารเมื่อถึงสนามบินเวลาก็ปาเข้าไปตีหนึ่ง

เราหาอาหารทานได้โดยทานอาหารชนิดนี้ที่ Airport.

นั่นคงเป็นการยืนยันว่าอาหารขนิดนี้เป็นอาหารที่ยอดนิยมหรือจะกล่าวอีกนัยหนึ่ง

ก็คืออาหารหลักของคนต่างชาตินั่นเอง

พาออกนอกเรื่องเรื่องอาหารไปสักหน่อย        

คราวนี้ฉันอยากจะเล่าว่าแล้วที่ว่าความพอดีมันสำคัญอย่างไร

ก็ตอนที่เมื่อไปพักที่เชียงใหม่ฉันมีเสื้อผ้าที่สามารถนำติดตัวไปเพียงกระเป๋าใบเดียว

และมีกระเป๋าใส่ของจิปาถาไปด้วยด้วยไม่ได้ตั้งใจว่าจะไปพักอาศัยนานนัก        

ฉันสรรหาเสื้อผ้าที่สามารถนำเข้าเครื่องซักผ้าไปเพื่อให้แม่บ้านจะช่วยดูแลได้ง่าย

ไม่ต้องเป็นห่วงว่าเสื้อผ้าจะเสียหายจากการซักเครื่องถึง

แม้ก่อนหน้านี้มันจะเป็นเสื้อสีฟ้าที่ฉันโปรดปราณเป็นพิเศษที่ฉันจะต้องซักมันด้วยมือตนเองก็ตาม

เวลามักเดินหน้าเร็วเสมอในช่วงเวลาที่เรามีอะไรทำ

และเมื่อถึงเวลาที่ต้องเดินทางกลับด้วยเหตุจำเป็นฉันจึงรีบเก็บข้าวของกลับบ้าน

และเมื่อกลับมาถึงบ้านฉันเริ่มมองเห็นบ้านหลังเดิมที่พึ่งจากมาเพียงสามสัปดาห์

ว่ามันมีของใช้ที่ไม่จำเป็นหลายต่อหลายอย่าง ฉันเริ่มตระหนักถึงคำว่า

”เศรษกิจพอเพียง”และนำมาตรการนี้นำมาใช้กับของไม่ค่อยได้ใช้นานเกิน

ทั้งในห้องน้ำและห้องนอนของตนเองไปทิ้งและเริ่มทิ้งของเก่าสะสม

ในขณะที่ฉันรู้ว่ามันเป็นสิ่งเกินความจำเป็นของฉันจนคนในบ้านเริ่มแปลกใจ

ฉันเริ่มทิ้งของเก็บสะสมมากมายไปทีละน้อยๆวันละหน่อยๆ

จนพี่สาวเริ่มเตือนสติว่าการทำอะไรที่มันเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากๆมักไม่ดี

“เธอขอให้ฉันอยู่กับปัจจุบันให้ได้”และจากคำเตือนคำนี้เอง

ที่ทำให้ฉันได้สติอีกครั้งว่าฉันได้กลับมาอยู่บ้านหลังเดิมที่อยู่มานานเป็นสิบปี

มันจึงมีของบางอย่างที่ฉันเคยชื่นชอบและฉันก็เชื่อว่าคนเริ่มสูงวัยบางคน

ก็คงชอบสะสมมันจนเกินพอดีแบบฉันบางไม่มากก็น้อย           

“มาร่วมกันเริ่มเปลี่ยนแปลงและสะสมกันแบบพอดีๆดีกว่ากระมัง”

                                                                                    P Ink

                                                                   ๒๖ มกราคม ๒๕๕๘; ๑๑.๐๑ น.

โดย Sweetsea

 

กลับไปที่ www.oknation.net