วันที่ พุธ มีนาคม 2558

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ฝนตกคนละฟากฟ้า


                                                        ภาพโดย   กมล  หอมกลิ่น Artis : Kamol Homklin

 

                                                                       "  ฝนตกคนละฟากฟ้า  "

        

            เม็ดฝนระยิบพรายในฟากฟ้า   สาดเทมาจากที่ไกลโพ้น  เป็นละอองน้ำ  ใหญ่เล็กแตกต่างกัน

เช่นเดียวกับที่มาของมนุษย์กำเนิดจากต่างที่ต่างถิ่น   รวยจน   ชายหญิง   ขี้เหร่   สวยหล่อ  สุภาพ  แข็งกระด้าง

สูงเตี้ย   ดำขาว   ฉลาดและด้อยปัญญาต่างที่มาจริงๆมนุษย์  ไม่มีใครเลยจริงๆที่เหมือนกันแม้ลายมือของตัวเราเอง 

ลายมือข้างซ้ายยังไม่เหมือนข้างขวาเลย  เราเลยจำเป็นต้องเรียนรู้สรรพสิ่ง   โลกกว้าง   โลกภายนอก   โลกอันน่าภิรมย์

และโลกที่เน่าเหม็นอันเป็นที่เศร้าหมองในมนุษย์  จงเปิดประตูแล้วมองดูนอกระเบียงหัวใจ  มันมีโลกมากมายที่ไม่ใช่ตัวเอง

เราจำเป็นต้องเรียนรู้   สิ่งภายนอกให้มาก!!!!  มากกว่าที่คิดเพราะใจของมนุษย์ชั่งหาความเป็นธรรมได้ยากยิ่ง  

                                                           สิ่งแรกที่เราเห็น     คือ  ใจของเราใจของฉัน  

                                                           สิ่งแรกที่เราเห็น     คือ  เราเดือดร้อนของเรา

                                                           สิ่งแรกที่เราเห็น     คือ   เราสะเทือนใจของเรา

                                                           สิ่งแรกที่เราเห็น     คือ    ความไม่ชอบใจ

                                                           สิ่งแรกที่เราเห็น     คือ    ความไม่พอใจ

                                                           สิ่งแรกที่เราเห็น     คือ    ความไม่ถูกใจ

                                                           สิ่งแรกที่เราเห็น     คือ   สิ่งสิ่งนี้มันไม่ใช่ตัวฉัน

                                                           สิ่งแรกที่เราเห็น     คือ    สิ่งสิ่งนี้สิคือตัวฉัน.............. ฯลฯ  เมื่อนั้นก็เรื่องยุ่ง

ทุกสิ่งเกิดขึ้นเพราะใจของเราเพราะตัวของฉัน    "  ใจเราทำงานแทนตราชั่ง  "   เป็นหน่วยมาตรวัดค่าน้ำหนักไปเสียหมด

วัดดีชั่ว    วัดความถูกต้อง     วัดสิ่งที่ชอบไม่ชอบ     วัดความพอใจและสิ่งที่ไม่พอใจ   วัดความเป็นคนในแต่ละคน    

วัดความแตกต่างของคน      แล้วเราจะถือเอาความยุติธรรมจากไหนกัน   เพราะใจมนุษย์มันไม่ได้มีความเที่ยงธรรมใดๆ

มันยืดเอาแต่ความชอบของตน   แม้สมมุติใจมนุษย์เป็นตราชั่ง    "ตราชั่งมันไม่เคยได้ชั่งน้ำหนักของตัวมันเองเลยสักครั้ง "

มันจึงไม่เคยได้มีโอกาสรู้ตัวรู้ตนเลยสักครั้ง.........................

 

 

                                                          ภาพโดย   กมล  หอมกลิ่น Artis : Kamol Homklin

 

                          สายลมพัดมามันหนาว  และเย็นยะเยือก  และในบางครั้งมันพัดมาพอให้หลับตาเคลิ้มไปกับสายลม  

 เปลือกตาทั้ง  2 มันหรี่และปิดลงใที่สุด    เมื่อตามันปิดลงความมืดมัเข้ามากลืนกินโลกที่มี   หู มันได้ยินเสียงต่างได้ชัดเจนขึ้น  

วิหค  จากกลางดงมันร้องเพรียกพนา      จั๊กจั่นป่าส่งสำเนียงก้องไพรพง      นกเงือกดงโก่งคอระหงจากพงไพรสัณฑ์  

ใจมนุษย์ตื่นรู้แตกต่างกัน        เช่นเดียวกัน  กับวิถีพนาสัณฑ์ชั่งต่างกันในวิถีดำเนิน  

 

                                                       ภาพโดย   กมล  หอมกลิ่น Artis : Kamol Homklin

 

             การเรียนรู้   การเปิดใจ  เป็นสิ่งที่น่าเคารพ   มันเป็นดั่งประตูบานแรกในการแจ้งโลกนอกเหนือจากใจของเรา  

กติกาของเรา สิ่งที่น่ารื่นรมย์เสียยิ่งกว่า  คือ  ความจริงที่แตกต่าง   และการเปลี่ยนแปลงอันเป็นของจริง    

ที่โลกมนุษย์เดินตามเข็มนาฬิกา  ตัวตนอันน่าสะอิดสะเอียนในมนุษย์  บัญญัติและกำหนดขึ้นมาเอง  

แล้วถือเอาจำลองสมสมุติเอา  เสมือนว่าเป็นหลักการที่เที่ยงแท้  จึงเป็นเหตุให้สับสน  เพราะอัตตา   ( ตัวกู )  

มันชัดเจนเสียแล้ว    ใจและจิตของมนนุษย์จึงหาความยุติธรรมได้ยาก   ถ้าไม่มีการละทิ้ง  " อัตตา "  ในตัวตนของแต่ละคนลง

 เพราะมนุษย์มีความเสมอภาคเป็นของตน    มีดีมีชั่วในแต่ละคน  ต่างกรรมต่างวาระกันไป   จงมองเขามองเรา  

เรียนรู้ในมนุษย์เพื่อความเข้าใจในโลก  

 " ตราบที่เม็ดฝนตกไม่สามารถตกพร้อมกันทั่วฟากฟ้า   การเรียนรู้ในทุกๆสรรพสิ่งยังคงเป็นสิ่งจำเป็นตราบนานเท่านาน "

 

 

 

                    

                                                          ศิลปิน   กมล  หอมกลิ่น Artis : Kamol Homklin

                                                                 

 

 

โดย RuKKamol

 

กลับไปที่ www.oknation.net