วันที่ อังคาร เมษายน 2558

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ไปเที่ยวฟูกุโอกะ ครั้งแรกแบบ Backpack (ตอนที่ 3 : นั่งรถไฟ ไปกินโมจิ ที่เมืองดาไซฟุ)


หลังจากอิ่มตื้อกับราเมงแถวสถานีรถไฟ Hakata แล้ว

ตามโปรแกรมที่วางไว้ บ่ายวันนั้นเราจะ

ไปเที่ยวกัน 2 ที่ คือ เมือง Dasaifu และ

ไปนั่งเรือชมแม่น้ำยานากาว่า (Yanakawa River) 

.....

เมืองดาไซฟุ อยู่ห่างจากฟูกูโอกะ

ประมาณ 30 นาที

ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้

เป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน

มีศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์ Dasaifu และ

พิพิธภัณฑ์แห่งชาติ Kyushu ตั้งอยู่ที่นั่น

..... 

เราเดินทางไปเมืองดาไซฟุ

ด้วยการนั่งรถไฟใต้ดิน (Subway)

จากสถานี Hakata ประมาณ 10 นาที

เพื่อไปเปลี่ยนขบวนที่ย่านเทนจิน (Tenjin)

สถานี Nishitetsu Fukuoka

จากนั้นขึ้นรถไฟไปเปลี่ยนขบวน

เป็นรถไฟท้องถิ่นเอกชน  (Local Train) อีกครั้ง

ที่สถานี Nishitetsu Futsukaichi

 

เพื่อเดินทางไปยังสถานี Dasaifu

เราดูแผนที่เส้นทางรถไฟ

ที่ขอมาจากสถานีรถไฟตลอดเวลา

……..

ช่วงนี้เราสับสนกันพอสมควร งง ๆ

เพราะที่สถานีนี้มีประมาณ 4 ราง (4 ขบวน)

ตอนแรกผมตัดสินใจผิด

พาลูกกับภรรยาไปนั่งผิดขบวน

โชคดีที่ลูกชายตาไว มองไปเห็นชื่อ

ดาไซฟุ ข้างรถไฟอีกขบวนหนึ่ง

เรารีบวิ่งลงจากขบวนแรก

แล้ววิ่งไปยังขบวนนั้นทันที

เพราะถ้าพลาดก็ต้องรอขบวนใหม่

นั่นเป็นเหตุการณ์ เกือบหลงครั้งแรกในทริปนี้

……..

สิ่งที่ผมประทับใจการเดินทางด้วยรถไฟญี่ปุ่น

ก็คือ การตรงเวลาตามตารางรถไฟที่กำหนดไว้

บอกว่าจะมาถึงสถานีเมื่อไหร่ ออกจากสถานีเวลาไหน

ตรงเวลาแบบเป๊ะจริง ๆ

ตามมาด้วยเรื่องความสะอาดบนรถไฟ

ทั้งที่นั่งผู้โดยสาร ที่ไม่มีกลิ่นอับ หรือกลิ่นเหม็นใด ๆ

ทางเดินยิ่งสะอาดเข้าไปใหญ่ เรี่ยมเร้เรไร จริง ๆ

และที่ชอบอีอย่างหนึ่งคือ มารยาทบนรถไฟ

ของคนญี่ปุ่น ก็นั่งกันเป็นระเบียบเรียบร้อย

นั่งคุยกันแบบเงียบ ๆ ไม่ส่งเสียงดัง

เอะอะ ครึกครื้น รบกวนคนข้างเคียง

…..

และแล้วในที่สุดเราก็เดินทาง

มาถึงสถานี Dasaifu จนได้

ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกกันเล็กน้อย

จากนั้นก็เดินเรื่อย ๆ มาจนถึง

บริเวณทางออกของสถานีรถไฟ

ฝั่งซ้ายมือ เห็นรถจักรยาน

จอดเรียงรายอยู่เป็นแถว

สำหรับให้นักท่องเที่ยวเช่าไปขี่เล่นชมเมืองดาไซฟุ

มองมาทางขวา เห็นโบรชัวร์

แนะนำสถานที่ท่องเที่ยว

ในเมืองนี้เป็นภาษาญี่ปุ่น

วางตั้งอยู่บนเชลฟ์ เต็มไปหมด

โชคดีที่เราอ่านข้อมูล

ก่อนมาเที่ยวเมืองนี้ล่วงหน้า

เลยไม่จำเป็นต้องใช้โบรชัวร์ภาษาญี่ปุ่นเหล่านั้น

..........

พอเดินพ้นประตูทางออก มา

สิ่งแรกที่เห็นคือร้านขายถั่วลิสงต้ม

เม็ดใหญ่ น่ากินมาก

 

เราเดินออกมาด้านนอกก็จะมีที่นั่งพัก

อากาศเย็น สบายดี ฟ้าสดใส ปลอดโปร่ง

มองหันกลับไปด้านหลัง

จะเห็นชื่อสถานีรถไฟดาไซฟุอยู่ด้านหลัง

เราเดินไปตามถนนคนเดินขวามือ

มุ่งหน้าไปทางศาลเจ้าดาไซฟุ

ระหว่างทางก็เดินชมของที่มีขายอยู่

ตามร้านค้าริมสองข้างทาง

คล้าย ๆ ตลาดเก่าโบราณในบ้านเรา

แต่ร้านขายของที่ดาไซฟุเป็นระเบียบ

สะอาด และมีของขายหลากหลายกว่า

…….

วันนั้นมีนักท่องเที่ยวเยอะพอสมควร

แต่ก็ไม่แน่นและเบียดเสียดกัน

เหมือนตลาดร้อยปีสามชุก ที่ สุพรรณบุรี

เราแวะถ่ายรูปกันเป็นระยะ ๆ

สนใจร้านไหนก็แวะดู แวะชม และชิม ตามระเบียบ

หลาย ๆ ร้าน มีสินค้า

ผลิตภัณฑ์ตัวอย่างให้ชิมฟรี

ร้านแบบนี้สังเกตไม่ยาก มักจะมีผู้คน

หนาตาเป็นพิเศษ เท่าที่สังเกต

คนญี่ปุ่นเวลาชิมแล้ว ก็มักจะซื้อของด้วย

ไม่ได้ชิมฟรีอย่างเดียว

.........

ร้านที่นักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นแวะกันมาก

และผมก็คิดว่าเป็นร้านที่มีจำนวนมากที่สุด

บนถนนเส้นนี้ ก็คือ

ร้านขายขนมโมจิ แบบโบราณ

โดยเฉพาะร้านข้างบนนี้ ขายดีมาก มีนักท่องเที่ยว

ยืนรอต่อคิวซื้อกันยาวมาก

ยังกะแจกฟรีกันเลยทีเดียว

.........

เรามองเข้าไปในร้านขายโมจิโบราณ

ก็จะเห็นเขากำลังทำให้เห็นกันจะ ๆ

ทำเสร็จร้อน ๆ ใส่กล่องขายกันทันที

ลูกชายผมแวะซื้อ ชิมทั้งหมดสี่ร้าน ๆ ละชิ้น

ถามว่ารสชาติเป็นงัยบ้าง

ลูกบอกว่าอร่อยเหมือน ๆ กัน

........

เดินผ่านร้านขายของที่ระลึกต่าง ๆมากมาย

ผมแวะอุดหนุนคุณลุงคนนี้

เขาขายผ้าเช็ดหน้า

3 ผืนราคา 1080 เยน

(คิดเป็นเงินไทยประมาณ 300 บาท)

ภรรยาผมเป็นคนกินกาแฟ พอเห็นป้าย

ร้านสตาร์บัคนี่ยิ้มเลย

 

แต่พอจะเข้าไปซื้อ

เห็นคนยืนต่อคิวยาวเหยียด แน่นร้าน

ก็ต้องเดินออกมาจากร้านแทบไม่ทัน

........

จากนั้นภรรยาผมก็แวะซื้อน้ำตาลอ้อย

ที่ร้านนี้ คนขายเป็นผู้ชายใจดี

หยิบยื่นน้ำตาลก้อนเล็ก ๆ ให้เราชิม

ตอนเราจ่ายเงินซื้อ ลูกชายผมควัก

เศษตังค์ เหรียญเล็กเหรียญน้อย

พ่อค้าชาวญี่ปุ่นก็ยืนรออย่างใจเย็น

ส่งรอยยิ้มให้เรา พร้อมยื่นมือมารับ

เหรียญจากลูกผมไปนับที่ละเหรียญ ๆ

ผมรู้สึกว่าพ่อค้าแม่ค้าที่ญี่ปุ่น

นิสัยดี ไม่แสดงท่าทีไม่พอใจ

เวลาเราจ่ายเป้นเงินเหรียญ

ยิ้มรับเงินเสมอ ไม่ว่าจะมาก หรือน้อยก็ตาม

……….

เราเดินกันไปเรื่อย ๆ

ผมแวะซื้อน้ำผลไม้แก้กระหาย

อ่านป้ายรายการภาษาญี่ปุ่นไม่ออก

คนขายก็พูดภาษาอังกฤษไม่ได้

โชคดีมีภาพแต่ละเมนูติดไว้ที่หน้าร้าน

เลยชี้ไปที่รูปภาพแล้วส่งภาษามือ

ด้วยการยกนิ้วชี้มือขวาขึ้นเพื่อบอกว่า

เอาเมนูที่ 1

ในที่สุดก็สั่งเครื่องดื่มมาจนได้ 555

รถชาติไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่

แต่ก็แก้กระหายได้พอสมควร

.....

เราเดินกันจนมาสุดทาง

จนถึงทางเข้าศาลเจ้าดาไซฟุทางซ้ายมือ

 

เลยหาที่นั่งพักดื่มน้ำ

ลูกชายผมขอนั่งอยู่หน้าศาลเจ้า

เพราะเริ่มจะเมื่อยขา แต่คงไม่เมื่อยตา

เพราะเห็นเปิดไอแพด นั่งอ่านนิยาย

 พล นิกร กิมหงวน อมยิ้มอยุ่คนเดียว

……..

ผมกับภรรยาก็ไปเดินเล่น ถ่ายรูปกัน

แถวหน้าศาลเจ้า

ผุ้คนขวักไขว่ เดินไปเดินมา

หลังจากผมเข้าไปที่สาลแล้ว

ก็เดินไปฝั่งตรงข้ามศาลเจ้า

เจอกระท่อมสไตล์ญี่ปุ่นหลังนี้ น่ารักดี

เดินเล่นอยู่สักพัก

แล้วเราก็เดินย้อนไปทางเดิม

กลับไปที่สถานีรถไฟดาไซฟุ

เพื่อจะนั่งรถไฟกลับไปที่สถานี Futsukaichi

แล้วหารถไฟขบวนใหม่

เดินทางไปลงเรือชมแม่น้ำ Yanakawa

ตามแผนการของเรา

..........

แล้วเอนทรี่ต่อไปผมจะกลับมาเล่าให้ฟัง

พร้อมโชว์ภาพบรรยากาศ

การนั่งเรือแจวล่องแม่น้ำ Yanakawa

สำหรับวันนี้ต้องขอลาไปก่อน

สวัสดีครับ

 

โดย Pro.Trainer

 

กลับไปที่ www.oknation.net