วันที่ จันทร์ พฤษภาคม 2558

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

หลบร้อน ไปนอนชายป่า-ชายดอย บ้านชาวเขาแม่โต๋


หนีประวัติศาสตร์แห่งความร้อน ของนครเชียงใหม่..อะไรกันนัก กันหนา..
อาทิตย์นี้ปาเข้าไป 41 องศา ...เสาร์นี้ก็เลยหอบเสื้อผ้า ชวนเพื่อนร่วมทีม
ขึ้นรถตีมุงไปหาที่เย็นๆนอนเล่นชายป่ายอดดอย อ.สะเมิง อันเป็นหมู่บ้าน
ปา กะ ญอ(กะเหรี่ยง) ของ"พี่มานะ"พี่ชาย"ป้าแป๋ว"เพื่อนของป้าอ้อย...
สัมผัสชีวิตชาวแม่โต๋ ต.บ่อแก้ว อ.สะเมิง เชียงใหม่

 
 
ถึงหมู่บ้านบ่ายโข-เกือบเย็น ..โอ้ย.หลุดโลกแล้วเรา..ป่ายังมีความเขียวขจี 
ได้สัมผัสอากาศที่เย็นชื่นใจ ลดอุณหภูมิไปราวครึ่งหนึ่งของในตัวเมือง น้ำประปาภูเขา
ที่ใหลมายังเย็นชื่นใจ แค่ได้วักน้ำล้างหน้า-ล้างตาแล้วช่างสดชื่นสบายใจ .



ชีวิตหลุดจากความวุ่นวาย สังคมชาวเมือง ไปคนละทิศ..อ๊ะ ชีวิตเริ่มเดินช้าแล้ว..เฮ้ยเรา...
จอดรถมันที่สนามหญ้าหน้าบ้าน นั่งพักผ่อนสนทนา-ปราศัย ญาติ-พี่น้องชาวปา กะ ญอ
หอมปาก-หอมคอ แล้วก็ออกเที่ยวชมหมู่บ้าน 







ชีวิตไกล้ค่ำ..ตะวันไกล้จะชิงพลบฯ แล้วชาวบ้าน ก็ออกเก็บวัว-ควายเข้ารั้ว-เข้าเล้า 
เตรียมตั้งนก-ตั้งไก่ เพื่อล่อนก-ล่อไก่จากป่า ที่เข้ามาหากินกัน อีกมุมชีวิตหนึ่ง ที่ชาวในเมือง
อาจจะไม่ได้เห็นกันแล้ว...
เตรียมหุงหา-ข้าวปลาอาหาร กันไปแต่ละครบครัว





 




เย็นมื้อแรกทีมของเราจะไปยากอะไร ได้ไข่มาทอดเป็นหลักเสียหน่อย..
ตามด้วยน้ำพริกถั่วเน่าแขบ ต้มยอดบ่าไฮ่ฮิมรั้วกับน้ำพริก ได้จี๋กุ๊กมาสองสามดอก
แก๋งกับบ่าถั่วใส่ป๋าแห้งเหียหน้อย อะลู ลู้ๆ กิ๋นข้าวรำขนาด.....

ภาพชีวิตของชนบท คนชายป่า-ชายเขา ที่ไม่ได้พบได้เห็นมานานพอดู
ก็ได้วนเวียนเข้ามาในค่ำวันนี้อีกครั้ง ที่นับว่าเป็นความสุข ความพอดี-พอเพียง
แห่งอัตภาพของชีวิต ที่ทีมของเราต้องเข้าไปแฝงร่วมเป็นอยู่ในวันนี้....




หลังอาหารกลุ่มเราก็นั่งเสวนา-วิสาสะกันหน้าบ้านพัก ท่ามกลางเสียงรีด-จั๊ก จั่น เรไร
เสียงป่าเข้ามากระทบหู ขับกล่อมดั่งเสียงเพลงแห่งป่า มืดสนิทแล้ว ป้าอ้อย ป้าแป๋ว
ตื่นเต้นดีใจชี้ชวนกันดูหิ่งห้อย ตัวโตๆมากมาย บินผ่านไปมารอบๆชายป่าริมบ้าน..
ครบแสง-สี เสียงแห่งป่า หาไม่ได้อีกแล้วสำหรับสังคมของคนในเมือง แถมอากาสก็
เย็นลงชนิดต้องคว้าเสื้อคลุมออกมาสวมใส่ หลับกันสบายไปทั้งคืน ไม่ต้องพึ่งห้องแอร์...



เช้าวันอาทิตย์รุ่งขึ้นเป็นวันพระพอดี ชาวบ้านปา กะ ญอ แห่งนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวพุทธ
สร้างวัดเล็กๆไว้บนยอดเนินดอย หน้าหมู่บ้านตอนนี้ก็มีพระจำพรรษาอยู่เพียงหนึ่งรูป
เช้านี้ก็เก็บดอกตะแบกริมรั้วใส่พาน พร้อมธูปเทียน ข้าวปลา-อาหาร ขึ้นไปวัดทำบุญ
เป็นสรณะที่พึ่งทางใจตามรูปแบบแห่งชาวพุทธ







ท่านผู้เฒ่าผู้นี้อดีตผู้ใหญ่บ้าน วันนี้อายุได้ 90 กว่าปีแล้ว หน้าตายังแจ่มใส
ความจำยังใช้ได้ หู-ตาก็ยังแจ่มใส ด้วยการใช้ชีวิตที่ยืนยาวในธรรมชาติ
ไปวัดแล้วลงมาเยี่ยมเรา "เอาบุญมาฝากเน้อ"ทำให้ทีมเราปราบปลื้มใจ





แล้วทีมเราก็ได้เวลาเดินทางกลับ ไปสู้ชีวิตในเมืองกันต่อไป
แวะจิบกาแฟแถวร้านมีชื่อ ย่านอำเภอสะเมิง ซื้อของฝาก
กล้วยอบน้ำผึ้งของกลุ่มแม่บ้าน ให้ลูกให้หลาน เออ.สบายใจ



โดย cm_coffee

 

กลับไปที่ www.oknation.net