วันที่ พฤหัสบดี มิถุนายน 2558

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เรื่องเล่าของเพื่อนรัก ท่ามกลางสังคมสมัยใหม่


 

 

                                                           ภาพโดย   กมล  หอมกลิ่น Artis : Kamol Homklin

                                                      

                                                      " เรื่องเล่าของเพื่อนรัก    ท่ามกลางสังคมสมัยใหม่  "

 

เรื่องเล่าของเพื่อนรัก  มันไม่น่าเชื่อมีมนุษย์ที่ใช้ชีวิตเช่นนี้บนโลกในสังคมปัจจุบัน

วันๆไม่ได้อ้าปากพูดประโยค  ที่จะบอกเรื่องราวภายใจ

วันๆไม่มีโอกาสได้สนทนากับใครที่เป็นมนุษย์ที่มองหน้าเห็นตากันได้

วันๆเขาไม่เคยทักทายใครที่เขารู้จักได้เพราะเขาไม่มีโอกาสได้เจอใครๆ

วันๆเขาไม่เคยได้ยินเสียงอะไรที่เป็นเสียงของสิ่งมีชีวิต

วันๆเขาใช่การเดินเพื่อการบำบัด  เพียงประโยคสั้นๆที่เขาบอกว่า   เพียงเห็นดวงจันทร์บ้างในบางครั้ง  

เดินไปให้สายลมมันพัดทั่วกาย  เพราะเขากลัวลืมความทรงจำว่า ประสาทสัมผัสทำงานเช่นไร    

เราเลยถามเขาไปว่าที่ออกไปข้างนอกหรือที่บอกว่า  ออกไปเพื่อเดินเพราะคือการบำบัด 

เราถามว่าไปหาใคร เขาตอบเพียงคำตอบสั้นๆว่า ”  ไม่มีใครในที่นั้น  “

สักพักเขาก็หันมายิ้มแล้วรีบพูดออกมาว่า  ผมลืมไปๆผมมีเพื่อนผมพูดกันเขาเหล่านั้นทุกวัน  ผมลืมไปได้ไง   

เราเลยถามเขาว่าคุยอะไรกันเหรอทุกวันนะ   เขาตอบอ้อ!!     ก็ไม่มีอะไร   ผมคุยกับเขาว่า   

เอาข้าวผัดครับ   เอาผัดซีอิ้วครับ      เอากาแฟครับ      

เขาพูดปิดท้ายว่าผมใช้ชีวิตง่ายๆครับ      สี่คำรวมเป็นประโยค   วันๆหนึ่งผมใช่คำพูดเพียงเท่านี้      

เลยถามเขาต่อไปว่า สังคมใหม่พัฒนาไป  โลกออนไลน์   โทรศัพท์    

คุณไม่ใช้เทคโนโลยีเหล่านี้บ้างเหรอในเมื่ออยู่คนเดียวมันอาจช่วยคุณผ่อนคลายได้บ้างไม่มากก็น้อยนะ  

เขาตอบมาว่า     เขาไม่ได้มีเพื่อนในโลกออนไลน์ หากมีเขาต้องสนทนากับใครได้สักคน 

เขาจะรู้สึกว่าเขาไม่ได้มีเพื่อน ในโลกเฉพาะกาลแบบนั้น    ส่วนโทรศัพท์ละ  อันนี้ต้องเปิดไว้

เป็นช่องทางเดียวช่องทางสุดท้ายที่คนภายนอกจะติดต่อมาได้   ต้องเปิดไว้นานๆที  

หากเทพเทวดาดลจิตดลใจใครสักคนนั้นแหละเขาถึงได้คุยกับใครสักครั้งหนึ่ง  ปิดประโยคด้วยคำพูดสั้นๆว่า  “  ไม่เป็นไร  “

                       ในฐานะเราเป็นมิตรภาพกัน “   เป็นเพื่อนรักกัน “  เลยเอามือบีบไหล่ไปทีหนึ่ง

แล้วเอามือมาลูบหัวไปสองสามครั้ง แล้วพูดว่า   “ ชีวิตเราต้องเดินต่อไป  “ 

เขาหันมายิ้มให้ครั้งหนึ่ง    แล้วก็เป็นการจบบทสนทนา…………............  

 

 

   คำบทความโดย  กมล  หอมกลิ่น : Kamol Homklin

   ภาพประกอบโดย  กมล  หอมกลิ่น : Kamol Homklin     

 

 

โดย RuKKamol

 

กลับไปที่ www.oknation.net