วันที่ พฤหัสบดี สิงหาคม 2558

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

ความคิดกำลังเดินทางกลับ...อเมริกา




 

ยังอยู่หาดธารเสด็จเกาะพะงัน สมองหนักหนึ่งกิโลกรัมกว่าๆ ของข้าพเจ้ากำลังเดินทาง หลังจากไปถึงจุดหมายในเส้นทางหนึ่งในช่วงหลายปี ที่ใช้ชีวิตทำงาน เที่ยว เรียนรู้กับต่างประเทศที่อีกซีกโลกฝั่งโน้น เส้นศูนย์สูตร ละติจูดเดียวกันแต่กลับกันเพียง อีกฝั่งตรงโค้งฟ้าฝั่งโน้น เป็นกลางคืนที่ฝั่งนี้เมืองไทยเป็นกลางวัน ย้อนเวลาจากจุดหมายไปยืนคว้ารางวัลนักแสวงหา ช่วงวัยไฟแรงของอายุช่วงเยาว์ ต่างคนต่างไป อยากจะคว้าชัยอยากมีชีวิตใหม่ในแดนทอง เพื่อขุดทองอย่างที่หลากหลายเชื้อชาติเขาก็ข้ามน้ำข้ามทะเลไปกัน อาเจ๊ชาวจีนเชื้อสายแต้จิ้วในตลาดเยาว์ราช 3 คนเป็นแรงผลักดันพาเด็กบ้านนอกคนนี้ติดตามไปด้วย ไปเพื่อจะได้มีที่ทำกินและเยี่ยมอาหมวยน้องสาวที่ไปแต่งงานอยู่ในเมืองฟิลาเดลเฟีย มลรัฐเพนซิเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา เสียงอาเจ๊ สนทนากันว่า จะพาแวะญี่ปุ่นลื้อออกที่ญี่ปุ่นได้ก็ไม่ต้องพาไปถึงอเมริกานะ จะลองดูแต่ลื้อ ดันโอเว่อร์เสตย์ที่ญี่ปุ่นมาก่อน อั๊วกลัวว่า ลื้อจะไม่ผ่านอ่ะนะ เข้าไม่ได้ก็ไปหาอาหมวยพร้อมๆกันนะ....สิ่งที่เรา 4 คนสนทนากัน คือ 3 อาเจ้ และ 1 เด็กสาวบ้านนา ที่หลังจากต่อสู้กับชีวิตใน กรุงเทพมหานครมาหลายปีอาชีพของคนใช้แรงงานในเมืองแล้วชีวิตมันก็ขาดๆวิ่น เป็นไปตามกระแส ชีวิตมีหวานอมขมกลืน สนุก สุข ทุกข์มากมาย กับการใช้ชีวิตหลัง จากลุยทำงาน มีชีวิตที่เหมือนจะมีความสุข แต่กลับตรงข้าม หลังจากต่อสู้ด้วยจิตที่มุ่งมั่น ช่วงนั้นเหมือนทิ้งชีวิตไปเลย (ขอข้ามเล่าเรื่องชีวิตในช่วงก่อนผิดหวังในความรัก...กับหนุ่มนายสิบเอกจากกรมทหารมหาดเล็กราชวัลลภหลังวังสุโขทัยไว้ก่อน)

 

...........พอลงเครื่องบินขนาดใหญ่ 727 ของสายการบินเจแปนแอร์ไลน์ต่อทรานสิทธิ์ ที่สนามบินนาริตะของญี่ปุ่น คิดถึงตายายพ่อแม่ของโมริโอะซังมากๆ หมอกและหิมะลงฝนพรำๆ พอดีในช่วงเดือน กุมภาพันธุ์ ประมาณระหว่าง ค.ศ. 1986 จำพ.ศ.ไทยไม่ได้เดี๋ยวจมาแก้ไขใหม่ เขียนต่อไปก่อนอัยยะ...มีชื่อข้าพเจ้าและ อาเจ้ อีก 3 คนที่มาด้วยกันที่เจ้าหน้าที่สาวต.ม.นิวกังของเจแปนยืนถือป้ายชื่อรอรับพอดี ...พอข้าพเจ้าเอ่ยบอกอาเจ้ว่า เขาคงเรียกเราสัมภาษณ์แน่ๆนะคะ ถือป้ายรอเลย จะได้ทรานสิทธิ์ที่เจแปนกันไหมเนี๊ยะ คิด...ดังๆให้อาเจ้ฟัง สรุปคือ ต.ม.เจแปนไม่ให้กลุ่มของข้าพเจ้าผ่านเข้าไปนอนนอกสนามบิน นอกจากรอต่อเครื่องวันรุ่งขึ้นตามตั๋วเครื่องบินที่ซื้อมาตรงไป ลอสแอลเจอลีส แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา...สมัยนั้นไปญี่ปุ่นต้องมีวีซ่าทุกคน ถ้าไม่มีวีซ่าก็ไม่ต้องแวะออกไปนอนโรงแรมนอกสนามบิน ...กฎเหล็กไม่ใช่เหมือนปัจจุบันนี้ เดินทางขึ้นเครื่องต่อไปอีก 13 ช.ม. ในเครื่องบินที่ออกตามเวลาที่เรามีตั๋วของสายการบินเจแปนแอร์ไลน์กินข้าว ในเครื่องบิน 4 มื้ออยู่บนอากาศ หนึ่งวันเต็มๆ เครื่องลงที่สนามบินลอสแอลเจอร์ลีส แคลิฟอร์เนีย LA,CA,USA ตื่นเต้นมาก...ต.ม.ผิวสี ถ้าพี่ต.ม.ถ้าพี่ไม่ยิ้มข้าพเจ้ามองไม่เห็นตัวแน่ๆ ฮา...พอเข้าแถวยื่น หนังสือเดินทางให้ อังกฤษที่เรียนมาจาก ประถม และสอบเทียบ กศน. มีเพียง Yes! no ok hello thank you เท่านั้น ที่เตรียมรอจะตอบ กับเจ้าหน้าที่เท่านั้นจริงๆ หาดธารเสด็จเกาะพะงันพอเจ้าหน้าที่แสตมป์ให้ก็ผ่านไปรอ 3 เจ้ที่มุมรอกระเป๋า ข้าพเจ้าหิ้งมาเพียง สามชุด เท่านั้น พอทุกคนผ่านเข้าไปครบ ก็มีอาเฮียแซม ญาติๆกับทางเจ้ 3 คนมารับออกจากสนามบินมุ่งหน้าที่ถนนซันเซ็ท บูลีวาท์ในตัวเมืองแอลเอ (ลอสแอนเจอลีส) เขาพาไปกินข้าวที่ร้านอาหารไทย ชื่อร้าน แบมบู คนไทยเป็นแม่ครัว ข้าพเจ้าสั่งข้าวผัดกุ้ง มาเจ็ๆ ก็สั่ง เหมือนกัน นึกว่าจานธรรมดาเหมือนบ้านเรา พอจานข้าวมาเสริฟ โอว์ ....พระเจ้าประธานพร จานหรือกระด้งกันแน่ ...ออร์เดอร์เดียว กินได้สามคน แต่นี่ สามคน สั่งสามจาน ฮา....พี่คนไทยที่เสริฟบอกเราว่า อาหารที่ฝรั่งกินต้องให้เยอะจึงใช้จานใหญ่ ...ฮา หิวอ่ะ กินๆๆไปช้า ในใจคิดไปอึ้มมาตายแผ่นดินนี้ต้องสู้เรียนรู้และอดทน ให้มากๆ เข้าไว้ พอกินอิ่ม ปลอดคน รอให้เฮียแซมและเจ้คุยกันระหว่างนั้น ข้าพเจ้าก็ออกรุกเดินสำรวจ ใกล้ๆร้านอาหาร เหลียวซ้ายแลขวา ก็นั่งลงคุกเข่ากราบแผ่นดิน อเมริกา 3 ครั้ง กราบ ๆ ๆ ฝากเนื้อฝากตัวกับพระแม่ธรณี ว่าชีวิตนี้แม่จริงๆก็จมน้ำตายจากไปเพราะความยากจน ลำบาก เหลือพ่อยังทุกข์ทำนา ที่มีลูกขออาศัยแผ่นดินทำมาหาเลี้ยงชีพ ขอให้ได้ทำงานสุจริต หนักเอาเบาสู้ ให้เจองาน และเจ้านายที่ดีๆ ด้วยเถิด .... ....เขียนบันทึก ไว้อีกหลายปีอาจลืมเลือน ชีวิตที่เริ่มต้นในอเมริกา ช่วงทีเริ่มหาหนทางทดสอบตัวเองด้วยการทำงาน ใหม่ชีวิตใหม่ทีไม่ต้องมีความห่วงใย ตนเองว่าจะสุขหรือทุกข์ ในแผ่นดินอื่น ที่ไม่ใช่บ้านเกิด เรามีเพียงพลังเดียวคือเราจะต้องมุ่งมั่นใจว่าไม่ได้ยากอะไรเดินก้าวไปตรงหน้า ว่าเราจะทำชีวิตใหม่ให้อยู่ได้ ด้วยตัวเราเองและคนรอบข้างของเรา ในความหลากหลายเชื้อชาติ ภาษาอังกฤษที่ข้าพเจ้าพูดผิด มากกว่าถูกเสมอฮา........มากๆ สำหรับหลายๆสิ่งที่ผ่านมา

โดย ซันญ่า

 

กลับไปที่ www.oknation.net