วันที่ จันทร์ พฤษภาคม 2559

พิมพ์หน้านี้  |  ดูบล๊อกอื่นๆ ที่ OKnation

 

เพื่อนไปสร้างฝายแต่เราแอบไปสร้างภาพที่ลำปาง ป้ายสีเรื่องราวที่ผมต้องจดจำ


จากเอนทรีเรือง เปิดรับแล้ว...จิตอาสาทำฝายกั้นน้ำ ม่อนพระยาแช่ จ.ลำปาง ของบล็อคเกอร์ Bluehill  หลังจากอ่านเรื่องเสร็จ ผมก็ตัดสินใจไปร่วมกิจกรรมทันที ทั้งๆที่ไม่ได้อ่านเนื้อหาอะไรเพิ่มเติมก่อนการตัดสินใจเลยว่า การทำฝายต้องทำอย่างไรบ้าง ต้องเจออะไรบ้าง (อยากลุ้นมากกว่าว่าจะเจออะไรบ้างเลยไม่ค้นหาข้อมูล)  ด้วยหวังเล็กๆว่า ไปที่นั่นผมอาจจะได้เล่นน้ำที่ฝายและทำกิจกรรมเล็กๆน้อย เบาๆ คงไม่เหนื่อยอะไรกระมัง ที่สำคัญคงได้เฮฮากับเพื่อนบล็อคเกอร์หลังจากที่ไม่ได้พบกันมาเกือบปีแล้ว

 เมื่อถึงวันที่นัดหมาย 29 เมษายน ผมก็จัดอัดกระเป๋าไปคอยรถตามที่นัดหมาย และที่สำคัญ ผมก็เตรียมอุปกรณ์บันทึกภาพของผมแบบบ้านๆ เอาไว้หากมีเวลาว่าง จะได้บันทึกภาพแบบที่่ชอบที่ชอบ  สมุดสะเก็ตเล่มบางๆๆ สำหรับพกออกนอกสถานที่  ปากกา และอุปกรณ์สีน้ำแบบพกพา งานนี้นอกจากจะไปทำกิจกรรมจิตอาสาแล้ว ผมจะได้มีโอกาสสร้างภาพ แบบที่ชอบที่ชอบระหว่างทริบนี้

มาชมกันดีกว่า ว่าทริบนี้ ที่ลำปาง ผมได้พบได้เห็นอะไรบ้างครับ

 

ชื่อภาพ เราพร้อมแล้ว .... ไปลำปางกันเถอะ...... ตืนเต้น ไปลำปางหลายทีแล้ว แต่ไม่เคยได้เที่ยวเลย เพราะมีแต่ไปทำงาน เยี่ยมเยียนลูกค้าตามอู่รถยนต์อย่างเดียว เห็นแต่อู่รถยนต์ ไม่เคยเห็นอะไรนอกจากรถยนต์เก่าๆเลย เพราะผมมีอาชีพขายอะไหล่รถยนต์

s

ในรถเรามีทั้งหมด 8 คน ยิ้มลั้นลา คุยกัน สนทนาเรื่องราวกันอย่างสนุกสนาน โดยเฉพาะวิพากวิจารณ์เพื่อนบล็อคเกอร์(นินทา)กันอย่างสนุกสนาน เพราะไม่เจอกันมาตั้งนานแล้ว

 เช้าตรู่เมื่อถึงลำปาง รถตู้ก็พาพวกเราไปที่วัดม่อนพระยาแช่เลย ซึ่ง ณ ที่นั่นคือที่ไหน ผมไม่เคยทราบมาก่อน เพราะไม่ได้อ่านอะไรมาก่อนเลย ลุ้นจนถึงที่หมาย ที่ๆที่เราจะไปคือที่ไหน

 

ผมพบกับเด็กวัยรุ่น(หน้าตาดีมาก) ทราบว่า เป็นนักศึกษาจาก ราชมลคลลำปาง นั่งอยู่ที่ลานวัดม่อนฯ กำลังฟังผู้ชายคนหนึ่ง พูดถึง เรามาทำอะไรกันที่นี่ ทำไมถึงต้องทำ และ เราจะกำลังมุ่งหวังอะไรในอนาคต เกี่ยวกับผืนป่าที่แห้งแล้งแห่งนี้

 

ผู้ชายที่กำลังยืนอยู่นั้น ชือว่า อ.เสกสรรค์ แดงใส ซึ่งเป็นอาสาสมัครที่มุ่งมั่นตั้งใจในการฟื้นฟูป่าแห่งนี้ที่เคยชุ่มชื่นด้วยป่า แต่ต้องมาแห้งแล้งกว่า 2500 ไร่ ให้กลับมาเขียวชุ่มชื่นอีกครั้ง ซึ่งการทำงานนั้นต้องเจออุปสรรคต่างๆมากมาย ทั้งภัยที่มองเห็นและมองไม่เห็น เพราะป่าคือขุมทรัพย์ของทั้งคนและสัตว์ และคนมีอำนาจ

อ.เสกสรรค์ เป็นอาสมัครและเขียนบล็อคที่ Oknation อีกด้วย โดยใช้ชื่อว่า บล็อคเกอร์ดอยสูง เขียนเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับป่า และการรักป่า ผมไม่เคยเข้าไปอ่านเรื่องของแกแม้สักครั้งเดียว แต่พึ่งมาทราบเรื่องราวจากที่งานนี้ ผมขอกราบคาราวะในจิตอาสาและความตั้งใจของท่านเป็นอย่างสูง ที่อุทิศร่างกายและหัวใจให้กับป่า ไม่ได้รักป่าแต่แค่ปากแบบคนทั่วไป แต่รักจริง ทำจริง จนเป็นแบบอย่างที่รู้จักในวงกว้างขวาง โดยเฉพาะเป็นแรงบันดาลใจให้เด็กเยาวชนได้เรียนรู้และปฏิบัติตาม

งานนี้คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้รู้จักฝายน้ำและได้เห็นของจริง และจะได้มีโอกาสสร้างอีกด้วย ผมได้ฟังและสเก็ตภาพจากที่ได้ฟังจาก อ.เสก และสังเกตจากภาพบรรยายที่ติดในบริเวณงาน

 

ทำไมต้องทำฝาย ฝายจะช่วยอะไรป่า

ฝนตกที่ภูเขาหัวโล้น น้ำก็ไหลทิ้งโดยเปล่าประโยชน์เพราะไม่มีอะไรอุ้มน้ำเพราะต้นไม้ใหญ่ไม่ค่อยมี หากเรากั้นดินขวางทางน้ำไหล เราก็สามารถกักน้ำไว้ให้ต้นไม้ได้กินได้เติบโต หากทำทั้งป่า ป่าคงจะมีโอกาสฟื้นตัวเร็วขึ้น

 

โครงการนี้ได้ทะยอยทำฝายกั้นน้ำกว่า 100 แห่งในพื้นที่ 2500 ไร่ ในบริเวณป่าแห่งนี้ จากป่าแห้งแล้ง ปัจจุบันได้มีต้นไม้ได้เติบโต และเริ่มมีสัตว์ป่าทะยอยเข้ามาเชคอินแล้ว น่าดีใจเป็นอย่างยิ่ง อีกไม่นาน ที่แห่งนี้อาจจะเป็นสีเขียวแบบในภาพวาดนี้

 

ผมได้ทำคลิปที่ได้มีโอกาแอบถ่ายเอาไว้ ลองชมกันดูดูนะครับ วิธีการทำฝายไม่ได้ยุ่งยากอะไร แต่ต้องใช้แรงกายค่อนข้างสูง กรรมกรดีๆนี่เอง ตอนทำรู้สึกเหนื่อยโรยแรงมาก แต่พอเห็นตอนที่สร้างเสร็จ รู้สึกความเหนื่อยหายไปหมดเลย

 

 

ชมภาพและรายละเอียดเกี่ยวกับการสร้างฝาย ได้ที่บล็อคคุณชาลีที่

คนสร้างฝาย ทำโป่ง แห่ง ม่อนพระยาแช่
http://www.oknation.net/blog/charlee/2016/05/04/entry-1

 

หลังจากที่เราใช้เวลาตั้งแต่ 10 โมงเช้า จนถึุง 4 โมงเย็น พันธกิจที่ยิ่งใหญ่ของเราก็สำเร็จลุล่วง เราน่าจะไปฉลองกันให้หายเหนื่อย เราไปนั่งพักเหนื่อยเสพคาเฟอินแก้เมื่อยกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในลำปาง ผมพึ่งรู้ตัวว่า ที่เหนื่อยเพราะคงไม่ใช่ออกแรง แต่คงเป็นเพราะผมขาดคาเฟอีน ไม่ได้เสพตั้งแต่เช้าเลย

 

เพื่อนที่นั่งร่วมโต๊ะกับผมคงจะหงุดหงิด สั่งกาแฟและขนมแต่ไม่สามารถนำเข้าปากได้ เพราะต้องรอให้ผมวาดภาพให้เสร็จก่อน

 

หลังจากดื่มกาแฟเสร็จ พวกเราก็เดินทางไปอุทธยานแห่งชาติแจ้ซ้อน ผมไม่รู้จักหรอกที่นี่คืออะไร พอตื่นเช้ามา ผมได้รับคำแนะนำว่า ที่นี่มีมีน้ำพุร้อนด้วยนะ ผมก็งงจะเป็นแบบไหนกันนะ

 

ภาพที่แรกที่ผมเห็นในเช้าวันที่ 1 พค คือ ลานหินและมีควันโขมงลอยขึ้นมาจากน้ำ บรรยากาศฟินมาก เหมาะแก่การบันทึกภาพด้วยปากกาเป็นอย่างยิ่ง

 

 

เมื่อดวงอาทิตย์ฺเริ่มส่อง ผมนั่งที่ลานหินไม่ไหว ก็ต้องขอตัวไปหลบร้อน ไปแช่น้ำร้อนแบบออนเซนเสียหน่อย ที่นี่มีบริการด้วยครับ ออนเซนแบบไทยๆ ไม่ต้องแก้ผ้าแบบญี่ปุ่นครับ ผมเก็บภาพมาฝากครับ ภาพวิว่ถายด้วยกล้องคอมแพ็คธรรมดา อาจจะไม่สวยนัก แต่ก็เก็บบรรยากาศรวมๆไว้เป็นหลักฐานได้ครับว่า ผมได้มาเยือนแล้ว เอาไว้อวดเพื่อนครับ

 

เราพักกันที่นี่ หนึ่งคืน ในช่วงกลางคืน กลุ่มสุภาพสตรีได้ตั้งชมรมคณิตศาสตร์ในห้องนอน ทุกที่ที่มีเพื่อน ที่นั่นจะต้องมีชมรมคณิตคิดไว คูมองแบบกันเอง

บ้างก็จับกลุ่ม เม้าส์แตกเม้าส์แตน ตามระเบียบของสุภาพสตรี เม้าส์น้ำลายแตกกระเซ็นหากพูดเรื่องช้อบปิ้ง

บ้านพักที่อุทยาน เรื่อนน่ารักๆๆ แบบบ้านการ์ตูน เห็นความน่ารักแล้วอดวาดไม่ไหว ขอบันทึกภาพไว้ดีกว่า

รุ่งอรุณ ณ ลำปาง ภาพอบอุ่นในยามเช้า

พระบิณบาตรสมัยใหม่ ยืนที่หน้าตลาดข้างๆร้านขายแกง ที่มีบริการแพ็คเป็นชุด ซื้อเสร็จก็ใส่บาตรพร้อมรับพรจากพระได้เลย One stop service ญาติโยมไม่ต้องเสียเวลาทำอาหารหรือเดินหาพระให้เสียเวลาแบบสมัยก่อน

เช้านี้ผมได้มีโอกาสได้เดินเล่นในย่าน ถ.วัฒนธรรม มีวัดและสถานที่เก่าแก่หลายแห่ง

วัดแรกที่ผมได้เยือนครับ วัดประตูป่อง ป่องแปลว่า รูหรือช่องแคบ ในภาษาเหนือ วัดแห่งนี้ ที่ประตูมีรูเล็ก หากเราส่องเราจะเห็นแสงพระอาทิตย์ และแสงอาทิตย์จะสะท้อนภาพหัวกลับของเจดีสะท้อนที่พื้น เป็นสิ่งมหัศจรรย์และแปลกของที่นี่ จึงตั้งชื่อว่า วัดประตูป่อง

กุฏิพระ ไม้เก่าๆ เลอค่ามาก สวยงามมากครับ

ผมไม่แน่ใจว่า ที่นี่คืออะไร เป็นคล้ายๆเจดีย์อะไรสักอย่าง ผมไม่ได้อ่านป้ายที่มีเขียนไว้ พอวาดเสร็จ เพื่อนนักถ่ายภาพก็เดินชวนไปถ่ายภาพที่อื่นต่อ ผมถ่ายภาพด้วยปากกายังไม่เสร็จ ก็ต้องรีบเร่งเดินตามเพื่อนไป เพราะกลัวเพื่อนทิ้ง

เซลฟี่วัดแห่งหนึ่ง

หลังจากเดินเที่ยวเตร็ดเตร่  เราก็ก็มาถึงวันสุดท้าย เราจิบกาแฟเพื่อล่ำลาเมืองลำปางกันแก้วสุดท้าย

ก่อนจะกลับ เหล่าเพื่อนๆแวะไหว้พระและชมสถานที่สำคัญอีกแห่งของเมืองลำปาง  วัดป่งสนุก วัดนี้ได้รับรางวัลจากยูเนสโก มรดกโลกในปี 2008

 

 

งานเลี้ยง ต้องมีวันเลิกลา นักเดินทางวัย(เคย)ใส ก็ต้องแยกย้ายจากกัน

 

เที่ยวที่ไหนก็เที่ยวได้ แต่ถ้าจะเที่ยวให้สนุก ขึ้นอยู่กับว่า เราเที่ยวกับใคร

 ขอบคุณพระคุณอย่างสูงสำหรับมิตรภาพที่อบอุ่นของบล็อคเกอร์ Oknation โดยเฉพาะมิตรภาพที่อบอุ่นจากบล็อคเกอร์หน่อผุด ซึ่งผมไม่เคยรู้จักเป็นการส่วนตัวมาก่อน ไม่เคยพบกันมาก่อน ครั้งแรกที่ได้พบกันผมก็รู้สึกตื่นเต้นและประทับใจเป็นอย่างยิ่ง ที่ท่านเปิดบ้านหลังใหญ่ ต้อนรับพวกเรากว่า 10 คนให้พักที่บ้าน พร้อมเลี้ยงดูปูที่นอนให้เราได้หลับพักผ่อนแบบบ้านของเราเอง ขอกราบขอบพระคุณอีกครั้ง ณ ที่นี่

ผมขอจบทริบที่อบอุ่นของผมด้วยภาพนี้ วาดในรถตู้ตอนออกจากลำปาง

 2 วันที่ลำปาง วาดไปกว่า 17 ภาพ เหนื่อยล้าแสนสนุกจัง ลาก่อน ลำปาง แล้วผมจะไปเยือนอีก พบกันเร็วๆนี้นะ ไปคราวหน้าจะขึ้นรถม้าให้ได้ ไปคราวนี้ไม่ได้ขึ้น เพราะตังหมดเสียก่อน ไม่มีคนออกให้ครับ

 

Flag Counter

 
 

Save

 

โดย Kibangkok

 

กลับไปที่ www.oknation.net