*/
  • ชาวชลยลธรรม
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-07-23
  • จำนวนเรื่อง : 21
  • จำนวนผู้ชม : 100843
  • จำนวนผู้โหวต : 11
  • ส่ง msg :
  • โหวต 11 คน
เสียงหนูตอน 3 เดือน

หนูอ้อแอ้ได้บ้างแล้ว เลยฝากเสียงมาให้ฟัง

View All
<< กรกฎาคม 2008 >>
อา พฤ
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันแม่ปีนี้จะทำอะไรให้แม่
หอมสักฟอดแล้วพาไปเลี้ยงข้าว
3 คน
ให้ดอกมะลิแทนใจ
2 คน
ไปเที่ยวกันพร้อมหน้า
2 คน
แบ่งเงินเดือนก้อนโตให้
0 คน
อยากทำทุกอย่างเลย...
4 คน

  โหวต 11 คน
วันพฤหัสบดี ที่ 31 กรกฎาคม 2551
Posted by ชาวชลยลธรรม , ผู้อ่าน : 725 , 12:58:50 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

แด่เธอ… คนที่ฉัน ให้ความสำคัญน้อยไป

 ผมก็เป็นอีกคนที่เหมือนวัยรุ่นทั่วๆ ไป
         เรียน เที่ยว นอน กิน  . . . ดึกๆ ผมก็โทรคุยกับแฟนของผม
         ทั้งหมดเหล่านี้ มันก็เป็นกิจวัตรประจำวันของผม 

         และผมก็เชื่อว่าวัยรุ่นสมัยนี้เค้าก็ทำแบบนี้กัน (ความเข้าใจของผมนะ)
        
"จ้า ตัวเอง วันนี้กินข้าวรื้อยาง"
        
"กินกับอะไรบ้าง แล้วตอนกินตัวเองคิดถึงเค้ามั้ยเนี่ย"
        
"รู้มั้ยตัวเอง ถ้าเค้าเป็นผีเนี่ย เค้าอยากเป็นกระสือที่รักจะได้เห็นใจไง"
        
"ตัวเองวางก่อนดิ ก่อนดิ"
         นี่คือประโยคต่างๆ ที่ผมได้คิด
         และคัดสรรเตรียมพร้อมมาต่างๆ ก่อนโทรหาแฟน

         ในตอนดึกของทุกๆ วัน  . . .  
         ผมยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ในการคุยโทรศัพท์
         แต่ผมกลับรู้สึกว่า ระยะเวลาที่ผมใช้ไปนั้นไม่นานเลย
         แต่  . . . พอรู้สึกอีกที มันกลับผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว

         ผมก็ไม่ชอบนะ   . . . หากใครจะมาว่าผมไร้สาระ
         ก็ไม่เห็นเหรอคนส่วนใหญ่เค้าก็ทำกัน ^-^ 
         ใครไม่ทำก็เชยเป็นบ้าแล้ว  . . .  

         เอ้อ . . .เกือบลืมไปอีกอย่าง กิจวัตรอีกอย่างหนึ่งของผมก็คือ
         แม่ของผมมักชอบโทรหาผมทุกวัน

        
"ตอนนี้ลูกอยู่หอรึยัง"
        
"เย็นนี้กินข้าวอิ่มมั้ย"
        
"วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง"
        
"อย่าไปเที่ยวที่ไหนไกลนะ"

         โธ่! คำถามเดิมๆ ผมก็ตอบไปแบบเดิมๆ
         แม่ผมก็ไม่เบื่อซักที ยังคงโทรหาผมเป็นประจำ
         โชคดี  . . . ที่ผมพยายามตัดบทคุย
         ผมกับแม่น่ะคุยกันไม่กี่นาทีก็วางแล้ว
         ก็มันไม่มีอะไรจะคุยจะให้ผมทำยังไง

         จนกระทั่งวันนั้น  . . .
        
"ตัวเองตอบเค้าได้รึยังว่ารักเค้ามั้ย"
        
"เร็วๆ สิ เค้ายังอุตส่าห์บอกรักตัวเองไปแล้วนะ"
        
"แล้วยังจะใจร้าย ไม่บอกรักเค้าอีกเหรอ"
         ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ เสียงจากโทรศัพท์บอกผมว่ามีสายซ้อน

         ผมมองไปที่หน้าจอมันขึ้นชื่อว่า
"Home"
        
"โธ่ แม่โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย"
         ผมไม่สลับสาย  . . .  ผมยังคงคุยกับสุดที่รักของผมต่อไป
         เพราะผมรู้ว่า สิ่งที่แม่จะคุยกับผมก็คงเป็นประโยคเดิมๆ
         และนั่นเป็นการตัดสินใจ  . . . ที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของผม

         หลังจากนั้นไม่นาน . . . 
         ทางญาติของผมโทรมาแจ้งผมว่า . . . 
         เมื่อคืนนี้บ้านของผมถูกขโมยเข้า และแม่ของผมขัดขืน
         และได้ต่อสู้กับโจร จึงถูกโจรใช้มีดแทงเข้าที่ท้อง
         แม่เสียชีวิต เพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว

         ญาติของผมเล่าอีกว่า . . . ตอนไปพบศพแม่นั้น
         ในมือของแม่กำโทรศัพท์ไว้แน่น
         และเบอร์โทรออกล่าสุดของเธอ ไม่ใช่โทรแจ้งตำรวจ
         หรือเรียกรถพยาบาล แต่แม่เลือกที่จะโทรหาผม

         สิ่งสุดท้ายในชีวิต ที่แม่ผมเลือกที่จะทำคือ . . .
         โทรศัพท์หาผมเพื่อฟังเสียงของผม 
         วินาทีนั้นน้ำตาของผมไหลอาบแก้ม
         ผมพูดอะไรไม่ออก มือและตัวของผมสั่น 

         วันนั้น . . . ผมเลือกที่จะคุยกับแฟนผม ดีกว่าที่จะคุยกับแม่ของผม 
         ผู้หญิงคนเดียวในโลก ที่คุยกับผมเป็นคนแรกในชีวิต
         ผู้หญิงคนเดียวที่ผมสามารถที่จะคุยกับเธอได้ทุกเวลา
         โดยที่ผมไม่ต้องเตรียมบทพูดใดๆ ไม่ต้องกังวลว่าเธอจะประทับใจหรือไม่ 
         ไม่ต้องมีมุข ไม่ต้องมีคำหวานใดๆ

       
  คนเดียวในโลก ที่โทรมาหาผมเพียงแค่ฟังผมพูดประโยคเดิมๆ 
         คนเดียวในโลกที่ไม่ว่า โทรศัพท์เธอจะโปรโมชั่นแพงแค่ไหนก็ยังโทรหาผม
         และคนเดียวในโลก ที่เลือกคุยกับผมในวินาทีสุดท้ายในชีวิต

         ในบางครั้งประโยคที่ว่า
"ไม่มีคำว่าสาย หากเราคิดที่จะแก้ตัว"
         มันก็ไม่เป็นความจริง
"เพราะบางปรากฏการณ์ในโลก เกิดขึ้นได้แค่ครั้งเดียว"
         อาจเป็นเพราะเวรกรรมของผม
         หลังจากนั้นไม่นาน แฟนผมที่ผมใช้เวลาคุยกับเธอวันหลายๆ ชั่วโมงก็ทิ้งผมไป

         วันนี้ผมเริ่มเข้าใจชีวิตมากขึ้น
         หลายๆ อย่างที่คนส่วนใหญ่ทำ มิได้หมายถึงสิ่งที่ถูกต้องเสมอไป
         เพราะตัวเราเท่านั้นที่เป็นผู้ต้องรับผลการกระทำของเ ราเอง
        
"เราจะรู้ว่าสิ่งใดสำคัญ ก็ต่อเมื่อเราต้องเสียมันไป"
         ทุกวันนี้ผมนั่งมองโทรศัพท์
         รอที่จะตอบคำถามเดิมๆ ให้ผู้หญิงคนหนึ่งฟัง
         แต่ . . . ผู้หญิงคนนั้นคงไม่มีอีกแล้ว 

        
"ในเมื่อเรามีความรัก อันเต็มเปี่ยมจากครอบครัว 
         แล้วทำไมต้องไปขอเศษเสี้ยวจากใคร"

Refer: Forward Mail


พ่อแม่ก็แก่เฒ่า จำจากเจ้าไม่อยู่นาน
จะพบจะพ้องพาน เพียงเสี้ยววานของคืนวัน
ใจจริงไม่อยากจาก เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน
แต่ชีพมิทนทาน ย่อมร้าวรานสลายไป
ขอเถิดถ้าสงสาร อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ
คนแก่ชะแรวัย คิดเผลอไผลเป็นแน่นอน
ไม่รักก็ไม่ว่า เพียงเมตตาช่วยอาทร
ให้กินและให้นอน คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ
เมื่อยามเจ้าโกรธขึง ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย
ร้องให้ยามป่วยไข้ ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน
เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่ แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน
หวังเพียงจะได้ผล เติบโตจนสง่างาม
ขอโทษถ้าทำผิด ขอให้คิดทุกทุกยาม
ใจแท้มีแต่ความ หวังติดตามช่วยอวยชัย
ต้นไม้ที่ใกล้ฝัง มี หรือหวังอยู่ทนได้
วันหนึ่งคงล้มไป ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
สรรดาฬD วันที่ : 31/07/2008 เวลา : 13.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/gosobig
...ฝากฟิคชั่น "The Ex-Sense" ช่วยอ่านและติชมกันด้วยนะครับที่...http://www.oknation.net/blog/theex-sense/

คนเรามักเห็นคุณค่าสิ่งสำคัญ ก็ต่อเมื่อเสียมันไปแล้ว

เรื่องอ่านแล้วได้คิดเลยครับ ^___^

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน