*/
  • พรายพิลาศ
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-03-13
  • จำนวนเรื่อง : 86
  • จำนวนผู้ชม : 545001
  • จำนวนผู้โหวต : 180
  • ส่ง msg :
  • โหวต 180 คน
<< พฤษภาคม 2009 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันเสาร์ ที่ 2 พฤษภาคม 2552
Posted by พรายพิลาศ , ผู้อ่าน : 1321 , 11:50:07 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

'มิตรภาพ' คือสิ่งสวยงามบนโลกใบนี้

 

ที่ทุกครั้งเมื่อถูกสร้างขึ้นมา มักจะนำสิ่งดีๆ มากมายตามมาด้วยเสมอ

 

แม้บางครั้ง 'เวลา' อาจจะทำให้หลงลืมมันไปบ้างก็เถอะ

 

แต่ก็ใช่จะหมายความว่า  .. มันจะไม่อยู่ที่นั่นอีกต่อไป ..


 


          ".. คุณคะ !! .. ใช่คุณหรือเปล่าคะ .."


          เสียงสดใสเสียงหนึ่งแว่วดังขึ้นข้างๆ ตัว รั้งสมาธิทั้งหมดของเขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับนิตยสารที่วางอยู่บนโต๊ะข้างถ้วยกาแฟให้กลับมาสู่สิ่งแวดล้อมรายรอบตัวอีกครั้ง ทำให้ต้องขยับเขยื้อนใบหน้าขึ้นจากฝ่ามือข้างซ้ายที่ถูกใช้ต่างที่พักพิงในท่าชันศอกอันแสนสุขสบาย หันหน้าไปมองหาแหล่งที่มาของเสียงที่ได้ยิน

 

 
          หญิงสาวหน้าตาดี ในชุดลำลองสบายๆ อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ใบหน้าประดับไว้ด้วยรอยยิ้มอันชวนหลงไหล น่าประทับใจ ดวงตากลมโตที่แฝงไว้ด้วยเค้าของความปลาบปลื้มยินดีอะไรบางอย่างจับจ้องมาที่เขาอย่างอ่อนโยน


          แม้ใบหน้านั้นจะดูคุ้นตาในความรู้สึกของเขาอยู่บ้าง แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกซักเท่าไหร่ เธอผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าในขณะนี้ก็เป็นแค่เพียงเงาเลือนราง ในละอองหมอกแห่งความทรงจำอันพร่าเลือนของตนเอง ที่ไม่สามารถบอกอะไรกับเขาได้เลยว่า


          .. ‘เ ธ อ คื อ ใ ค ร’ ..

 

 
          “ใช่คุณหรือเปล่าคะ !! .. ด.ช.กิตติคุณ นามสกุลย้าวยาวอ่ะ”

 
          เธอถามย้ำกับเขาอีกครั้ง คล้ายกับว่าจะเห็นเครื่องหมายคำถามมากมายที่ปะปนอยู่ในสายตาของชายหนุ่ม ซึ่งกำลังจ้องมองกลับไปที่เธออย่างงุนงง

 

 
          ‘………………...’

 

 
          ‘น า ม ส กุ ล ย้ า ว ย า ว’


          คำพูดที่ชักนำเอากระแสลมเย็นวูบหนึ่งพริ้วสะบัดเข้าไปในห้วงสำนึก พัดพาม่านหมอกซึ่งคลี่คลุมอยู่ในความทรงจำให้ปลิวละล่องสูญสลายหายไปจนหมดสิ้น


 

          ภาพของช่วงชีวิตหนึ่งในวัยเด็ก ซึ่งนอนนิ่งสงบอยู่เป็นเวลานานในส่วนที่ลึกที่สุดของความทรงจำ ที่เขาเองก็เกือบจะลืมมันไปหมดแล้ว ได้ถูกปลุกให้ลุกขึ้นมาให้กระโดดโลดเต้นอย่างมีชีวิตชีวาอีกครั้ง


          เป็นภาพที่ชัดเจนจนเขาไม่อยากจะเชื่อว่า มันคือความทรงจำเดียวกันกับที่เคยนอนนิ่งสงบมาเป็นเวลานานแสนนานเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

 

 
          “เธอทำอะไรอ่ะ .. ไม่รู้เหรอว่าคุณครูไม่ให้ซื้อขนมริมรั้วโรงเรียน”

 
          เด็กชายตัวเล็กรูปร่างผอมคนหนึ่งจ้องมองและส่งเสียงดังใส่เด็กหญิงตัวอ้วนกลมที่กำลังอยู่ในห้วงอารมณ์แห่งความสุขจากสิ่งที่เธอกำลังยื่นมือออกไปรับมาจากพ่อค้าซึ่งจอดรถเข็นขายของอยู่บริเวณนอกรั้วโรงเรียนประถมศึกษาเอกชนแห่งหนึ่งของจังหวัดทางภาคเหนือ

 
          น้ำแข็งกดสีสันสดใส ถูกกำไว้ในมือของเด็กหญิงจนแน่น ในขณะที่เจ้าตัวยืนมองเด็กชายคนนั้นด้วยท่าทางที่ตื่นตกใจ


 

          “เค้าจะไปฟ้องคุณครูปรานีว่าเธอเป็นเด็กดื้อ .. ไม่เชื่อฟังคุณครู”

 
          พูดจบเด็กชายก็ทำท่าจะหันหลังกลับเพื่อวิ่งออกไปจากตรงนั้น

 


          “อย่าฟ้องคุณครูนะ .. เดี๋ยวเค้าแบ่งให้ตัวเองกินด้วยก็ได้”

 
          เด็กหญิงรีบส่งเสียงห้ามเอาไว้ พร้อมกับยื่นข้อเสนอเดียวที่ตัวเองมีอยู่ในมือ

 


          “เค้าไม่กิน .. เตี่ยบอกว่าเด็กที่ไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่เป็นเด็กไม่ดี เค้าไม่อยากเป็นเด็กไม่ดีเหมือนเธอ”

 
          เด็กชายยังคงวางท่าจริงจัง บอกปัดนำแข็งกดสีสันน่ารับประทานในมือของสาวน้อยแท่งนั้นไปอย่างไม่สนใจใยดี

 


          “น้องเอ็นดูไม่ใช่เด็กไม่ดีนะ .. น้องเอ็นดูแค่อยากกินเฉยๆ เอง”

 
          เด็กหญิงตัวอ้วนกลมกล่าวตอบโต้ข้อกล่าวหา ที่ดูเหมือนว่าจะร้ายแรงมากสำหรับเธอ พร้อมกับทำแก้มป่องขึ้นในทันทีที่คำพูดทั้งหมดหลุดออกไป ทำให้เด็กชายส่งเสียงหัวเราะคิกคักขึ้นมาในทันที

 
          “คิก คิก ตัวอ้วนเป็นหมูแบบนี้ยังจะชื่อเอ็นดู ไม่เห็นจะน่าเอ็นดูตรงไหนเลย"

 


          .. คิก คิก คิก ..

 


          เด็กชายยังคงหัวเราะต่อไปด้วยความชอบอกชอบใจในคำพูดของตนเอง

 


          “อย่ามาว่าเค้าอ้วนนะ .. คุณพ่อกับคุณแม่บอกน้องเอ็นดูว่า .. เด็กตัวอ้วนถึงจะน่ารัก เด็กชายกุ้งแห้งอย่างเธอต่างหากที่ไม่น่ารัก”

 
          เธอยื่นหน้าเถียงออกไปอย่างไม่ลดละ แก้มป่องที่ทำขึ้นมาเพื่อแสดงถึงความไม่พอใจยิ่งทำให้ใบหน้าของเด็กหญิงที่แต่เดิมก็กลมอยู่แล้วยิ่งกลมมากขึ้นไปอีก

 


          “เค้าไม่ได้ชื่อเด็กชายกุ้งแห้ง เค้าชื่อเด็กชายกิตติคุณ พิสุทธิ์ธรรมเมธาดำรงค์กุล”

 
          คราวนี้เป็นเด็กชายที่หันมาทำแก้มป่องใส่เธอบ้างแล้ว ..

 


          ด.ญ. เอ็นดูหุบแก้มป่องของตัวเองลงทันทีพร้อมกับเปล่งเสียงหัวเราะสดใสออกมาอย่างสบโอกาส


          .. "อิ อิ อิ" ..

 


          “เด็กชายกิตติคุณ นามสกุลย้าวยาว .. จำได้ยังงัยเนี่ยยาวขนาดนี้ อิอิอิ”

 
          เด็กชายมีท่าทีโกรธขึ้นมาเมื่อโดนล้อนามสกุล จึงงัดไม้ตายขึ้นมาขู่เธออีกครั้ง

 


          “เค้าจะไปฟ้องครูว่าเธอแอบซื้อขนมนอกโรงเรียน”

 
          ซึ่งก็ได้ผล .. รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของ ด.ญ. เอ็นดู สูญสลายหายวับไปจากใบหน้าอ้วนกลมนั้นทันที ก่อนที่จะทำท่าเหมือนคิดหาทางออกบางประการได้ขึ้นมา


          สาวน้อยตัวกลมค่อยๆ ก้มหน้าลงด้วยทำทางที่เขินอาย แล้วพูดขึ้นมาเบาๆ ว่า

 


          “อย่าไปฟ้องคุณครูนะ .. เดี๋ยวน้องเอ็นดูให้ตัวเองหอมแก้มทีนึงก็ได้”

 
          “ ..........................” 

 

 
          เจ้าของท่าทางวางอำนาจเมื่อสักครู่ถึงกับหน้าแดงขึ้นมาทันทีเมื่อเจอกับคำพูดนี้ของสาวน้อยเข้าไป เริ่มรู้สึกว่ามือไม้ของตนเองเกะกะจนไม่รู้ว่าจะเอามันไปเก็บไว้ตรงไหนดี


          จึงส่งเสียงตะโกนตอบเธอกลับไปอย่างดัง เหมือนหวังจะให้เสียงของตนเองกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย ซึ่งเพิ่งจะเคยเกิดขึ้นมาเป็นครั้งแรกนี้ .. ให้หมดสิ้นไป

 


          “ไม่เอา !! .. ใครจะอยากไปหอมคนอ้วน .. ไปดีกว่าเดี๋ยวเตี่ยเค้ามารับแล้ว”

 


          กล่าวจบเด็กชายก็รีบหันหลังวิ่งออกไปจากตรงนั้นในทันที

 

 
          “อ้าวน้องเอ็นดูมาอยู่ตรงนี้เอง .. แล้วดูซิมือเลอะน้ำหวานไปหมดแล้วค่ะ ทิ้งไปเถอะนะคะ มันละลายหมดแล้ว คราวหลังไม่ซื้อนะคะขนมแบบนี้มันไม่มีประโยชน์กับร่างกาย กินมากๆ ไม่ดีนะคะ เอามาให้ครูแล้วเดี๋ยวไปล้างไม้ล้างมือกับครู คุณพ่อหนูมารับแล้วค่ะ”

 


          คำพูดของคุณครูประจำชั้นที่เดินมาตามหาเธอ ทำให้ เด็กหญิงถึงกับเผยรอยยิ้มที่บริสุทธิ์ออกมาจนแก้มใสๆ ของเธอแทบปริ จากการที่ตนเองไม่ถูกตำหนิใดๆ จากผู้เป็นคุณครูเลย

 


          “ค่ะคุณครู .. น้องเอ็นดูจะไม่มาซื้อกินอีกแล้วค่ะ .. น้องเอ็นดูเป็นเด็กดีใช่มั้ยคะที่เชื่อฟังคุณครู”

 


          น้ำเสียงสดใสบนอารมณ์ร่าเริงเบิกบานที่กลับคืนมาอีกครั้ง แสดงออกมาให้เห็นอย่างเด่นชัดในคำถามของเด็กหญิง

 


          “ค่ะ .. เด็กที่เชื่อฟังครูเป็นเด็กดีที่หนึ่งเลยคะ ไปค่ะ ไปล้างมือกับครูดีกว่า คุณพ่อหนูรอนานแล้วนะคะ”

 


          เป็นคำตอบพร้อมรอยยิ้มของคุณครูก่อนที่จะจูงมือเธอเดินจากไป ..

 

 
          "นั่นไง .. ลูกสาวผมวิ่งมาโน่นแล้ว”

 


          นายอำเภอคนใหม่ที่เพิ่งย้ายมาประจำหน้าที่ กล่าวกับเสี่ยตงเจ้าของโรงน้ำแข็งในอำเภอเดียวกันที่บังเอิญได้มาพบกันหน้าโรงเรียนแห่งนี้

 


          ด.ช. กิตติคุณถึงกับทำหน้าตาเหรอหราขึ้นมาในทันทีเมื่อเห็นภาพของเด็กหญิงตัวอ้วนที่ตนเองเพิ่งจะวิ่งหนีจากมาเมื่อซักครู่ วิ่งฉีกยิ้มเข้ามาตรงที่ตัวเองยืนอยู่


          และก็เช่นเดียวกันกับเด็กหญิงตัวอ้วนกลมที่รอยยิ้มสลายวับลงไปอย่างรวดเร็ว ทันที่เห็นเด็กชายตัวผอม 'โจทก์เก่า' ผู้ซึ่งเพิ่งจะสร้างความลำบากใจให้กับเธอก่อนหน้านี้ไม่นาน ยืนอยู่ข้างๆ ชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

 


          “คุณพ่อขา .. เมื่อกี้เด็กชายกิตติคุณ นามสกุลย้าวยาว คนนี้แกล้งน้องเอ็นดู”

 


          เธอรีบฟ้องผู้เป็นบิดาทันที พร้อมชี้มือไปทางเด็กชายเพื่อยืนยันเหมือนเกรงว่าบิดาจะไม่รู้ว่าเป็นเด็กชายคนไหน

 


          “น้องคุณไม่ได้แกล้งเค้านะเตี่ย .. เค้าอ่ะกำละ ........ ”

 


          “ฮ่าๆๆ ”


          คำพูดของ เด็กชาย ถูกขัดจังหวะไว้เพียงแต่เพียงแค่นั้นจากเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีของนายอำเภอ

 


          “เอาล่ะๆ ไม่ได้แกล้งก็ไม่ได้แกล้งครับน้องคุณ นี่รู้จักกับน้องเอ็นดูแล้วเหรอ ดีแล้วจะได้เป็นเพื่อนกันนะครับ น้องเอ็นดูเพิ่งจะย้ายมาใหม่ยังไม่มีเพื่อนเลยถ้างั้นทั้งสองคนก็มาเป็นเพื่อนกันซะเลยดีมั้ยครับ แล้วนี่เรียนอยู่ห้องเดียวกันหรือเปล่าครับคนเก่ง”

 


          นายอำเภอเอ่ยถามพร้อมกับเอามือลูบศีรษะของน้องคุณด้วยความรัก

 

 
          “น้องคุณเรียนอยู่ชั้นอนุบาล 2 ห้องคุณครูปรานีครับ”

 

 
          “น้องเอ็นดูเรียนอยู่ชั้นอนุบาล 2 ห้องคุณครูติ๊ดตี่ค่ะคุณพ่อ”

 


          เอ็นดูรีบบอกกับผู้เป็นบิดาบ้าง เหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยให้น้องคุณตอบคนเดียวตนเองจะต้องตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเด็กชายคนนี้อีกครั้ง

 


          นายอำเภอยิ้มให้กับความน่ารักของเด็กทั้ง 2 คน ก่อนที่เสี่ยตงจะพูดแทรกขึ้นมา

 


          “ถ้างั้นท่านนายอำเภอก็ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะครับ ยังงัยตอนเย็นผมจะมารับน้องเอ็นดูไปส่งที่บ้านท่านเอง เพราะผมต้องมารับไอ้ตี๋น้อยนี่อยู่แล้ว ท่านจะได้ไม่ต้องลำบากมาให้เสียเวลา เปลืองน้ำมันรถไปเปล่าๆ”

 


          น้องเอ็นดูได้ยินสรรพนามว่า ‘ตี๋น้อย’ ซึ่งผู้เป็นบิดาของเจ้าตัวเอ่ยขึ้นถึงกับปิดปากส่งเสียงหัวเราะคิกคักในลำคอ ก่อนที่น้องคุณจะทำหน้าย่นแลบลิ้นส่งกลับไปให้เป็นสิ่งตอบแทน

 


นับจากวันนั้น ..  เส้นด้ายต่างสีสองเส้น จากเด็กน้อยต่างเพศทั้ง 2 คน  ก็ได้เริ่มทักทอขึ้นเป็นด้ายเส้นเดียวกัน .. ที่มีความเหนียวแน่น และเหลื่อมพรายไปด้วยสีสันที่สดใส กำเนิดขึ้นเป็นสายใยแห่ง ‘มิตรภาพ’ เส้นใหม่บนโลกใบนี้

 


 
(จบตอนที่ 1)

 

 

เนื้อเรื่องโดย

 

 
พรายพิลาศ

 

 
เสาร์ ขึ้น ๙ ค่ำ เดือน ๖

 

พ.ศ. ๒๕๕๒



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
พรายพิลาศ วันที่ : 03/05/2009 เวลา : 09.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/prypilas

สวัสดีคุณเพื่อนสาวชาลี

จะทยอยจัดมาลงจนจบล่ะจร้าคุณเพื่อนสาว
ชีวิตอาจจะไม่ได้สวยงามไปทั้งหมด
แต่เราสามารถมองหาความสวยงามได้จากมันเสมอ
ชีวิตก็คงจะเป็นยังงัยล่ะเน๊อะคุณเพื่อน

ฮ่าๆๆ ม่ะอยากจะคุย แต่มันก็แม่ซร้ายิ่งกว่าจับวาง เอิ๊กๆๆ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
พรายพิลาศ วันที่ : 03/05/2009 เวลา : 09.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/prypilas

สวัสดีจ๊ะคุณหนูไฮโลว์

กับเดจาวูก็น่าจะได้เหมือนกันนาป๋มว่า
หลายครั้งที่ความทรงจำเก่าๆ ก็ทำให้เรารู้สึกเหมือนว่า
เรื่องนั้นเคยเกิดขึ้นมาก่อน คุ้นๆ ในความรู้สึก อะไรทำนองนั้น
(นี่เข้าข้างคุณหนูเต็มที่เลยนะเนี่ย 555)

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
chalee วันที่ : 02/05/2009 เวลา : 19.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chalee
This land taught me the value of life.

อย่าลืมเอาตอนต่อไปมาลงนะจ๊ะเพื่อน
เราชอบเรื่องราวน่ารักๆๆ รักใสๆๆ
น้องคุณ+น้องเอ็นดู
บางทีก็อยากสตาฟชีวิตใสๆ ไว้อย่างนี้นานๆๆนะ

ความทรงจำเมื่อจำแล้ว ฝังใจจำ ส่วนเบื้องหลังความทรงจำ
จะอ่อนหวาน อบอุ่น หรือขมขื่น ขึ้นอยู่กับชีวิตเฉพาะบุคคล

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
chalee วันที่ : 02/05/2009 เวลา : 19.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chalee
This land taught me the value of life.

ยัยคุณหนูไฮโลว์
เธอเป็นเจ้าแม่เจิมประจำบ้านเจ้าพ่อใบ้หวยเน้อ

คิคิ
เธอเอ๊ย เจ้าพ่อพรายดังซะแระ เห็นแมะ เพื่อนช้าน
คิคิ มีทั้งเจ้าพ่อแล้วก้อเจ้าแม่

http://www.oknation.net/blog/chalee2/2009/04/29/entry-3

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
pukpik วันที่ : 02/05/2009 เวลา : 17.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pukpik
Love is not measured by how you feel.. but , how you make the other person feel..

มิตรภาพตั้งกะวัยเด็ก
เมื่อโตขึ้นมา
ถ้าสายใยยังอยู่
ก็ต่อติดโดยง่าย

แค่หน้าตา เสียงที่ได้ยิน
จะเหมือนคนคุ้นเคย

เหมือนเดจาวูมั๊ย
คงไม่เนอะ

ความทรงจำ ไม่ใช่เดจาวู

แล้วเราจะไปโยงมันเข้ามาทามมายเนี่ย

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน