*/
  • พรายพิลาศ
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-03-13
  • จำนวนเรื่อง : 86
  • จำนวนผู้ชม : 544157
  • จำนวนผู้โหวต : 180
  • ส่ง msg :
  • โหวต 180 คน
<< พฤษภาคม 2009 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันอาทิตย์ ที่ 3 พฤษภาคม 2552
Posted by พรายพิลาศ , ผู้อ่าน : 1199 , 09:42:21 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน


          ‘เช้า’ ต้องเจอกันทุกวันที่โรงเรียน ..

 

          ‘เย็น’ ต้องกลับบ้านพร้อมกัน .. ในรถคันเดียวกัน ..

 

          มิตรภาพบนเส้นรอบวงที่เวียนวนอยู่เช่นนั้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวันของเด็กสองคน

 

          โดยปราศจากความสลับซับซ้อนขององค์ประกอบเพื่อเติมเต็มชีวิตแบบผู้ใหญ่

 

          ทำให้ทุกวันล้วนนำมาซึ่งความสนุกสนานอย่างที่ไม่รู้เบื่อให้กับสองชีวิตน้อยๆ

 

 

          'เงาอ้วนๆ ของเด็กชายตัวผอม .. กับเงาผอมๆ ของเด็กหญิงตัวอ้วน'

 

 

          เป็นเหมือนสิ่งที่ไม่เคยถูกแยกออกจากกัน .. เว้นแต่เพียงในครั้งหนึ่ง ..

 

 

 

 

 
          “น้องคุณ !! .. น้องคุณเป็นแฟนกับน้องเอ็นดูเหรอ”

 


          เด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งละความสนใจจากดินสอสีในมือตนเองหันมาเอ่ยถามคุณซึ่งนั่งระบายสีอยู่ข้างๆ ท่ามกลางสมาชิกร่วมโต๊ะศิลปินตัวน้อยอีก 5 ชีวิตที่เงยหน้าขึ้นมาร่วมรอฟังคำตอบจากคุณด้วยความสนอกสนใจ

 


          “ไม่ใช่นะ .. น้องคุณเป็นเพื่อนกับน้องเอ็นดูเฉยๆ”

 


          คุณหยุดระบายสีหันมาตอบคำถามให้เพื่อนร่วมห้องให้หายสงสัยแต่ยังไม่ทันที่จะก้มลงไประบายสีภาพที่ค้างไว้ต่อไป ..


          เสียงของเด็กชายเจ้าของรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ ตัวโตที่สุดในชั้นเรียนก็ได้แทรกขึ้นมา .. พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ..

 


          “ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมน้องคุณถึงไปเล่นกับน้องเอ็นดูทุกวันล่ะ”

 


          คุณเริ่มรู้สึกตัวว่าขณะนี้เพื่อนร่วมโต๊ะทุกคน ไม่มีใครสนใจที่จะระบายสีต่อเลย ทุกคนต่างจ้องมองมาที่ตนเองเหมือนต้องการรอฟังคำตอบจากเขา

 


          “ก็น้องคุณเป็นเพื่อนกับน้องเอ็นดู .. น้องคุณก็ต้องไปเล่นด้วยกับเค้านะซิ”


 

          “มีแต่กระเทยนั่นแหล่ะถึงจะไปเล่นกับเด็กผู้หญิง .. คิก คิก คิก”

 


          เสียงของเด็กชายอีกคนหนึ่งที่พูดขึ้น นำมาซึ่งเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของทุกคน ยกเว้น .. คุณคนเดียวที่ไม่ได้รู้สึกสนุกไปกับเพื่อนๆ เลย .. 

 


          “น้องคุณไม่ได้เป็นกระเทยนะ .. น้องคุณเป็นผู้ชาย !!”

 


          น้ำเสียงที่เริ่มเจือปนไปด้วยความไม่พอใจของคุณ ไม่ได้ทำให้เพื่อนทุกคนหยุดหัวเราะลงไปได้ แต่กลับดูเหมือนจะทำให้ยิ่งสนุกสนานมากขึ้นไปอีก

 


          “ถ้าไม่ได้เป็นกระเทยก็ต้องเป็นแฟนกับน้องเอ็นดูนะซิ .. น้องคุณไม่ยอมรับเพราะอายล่ะซี่ .. ที่มีแฟนอ้วนน่ะ .. ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ”

 


          เจ้าอ้วนคนเดิมไม่ยอมปล่อยให้เรื่องสนุกเช่นนี้จบลงไปได้ง่ายๆ เป็นต้นเสียงให้กับเด็กคนอื่นๆ เริ่มส่งเสียงล้อคุณว่า ..

 

 
          “น้องคุณมีแฟนอ้วน ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ .. !!!”

 

 
          “เด็กๆ เล่นอะไรกันจ๊ะ .. ไม่เอา .. หยุดๆๆ ไม่ส่งเสียงดังในชั้นเรียนนะคะ”

 


          คุณครูประจำชั้นส่งเสียงปรามข้ามมาจากอีกมุมหนึ่งของห้อง ..


 

          แม้จะสงบเสียงล้อเลียนลงได้ แต่ทุกคนยังคงปิดปากหัวเราะฮิฮะกันไม่ยอมหยุด เป็นเหมือนภาพที่ทิ่มแทงหัวใจของคุณ .. จนยากจะทนได้ ..

 

 
          “น้องคุณไม่ได้เป็นแฟนกับน้องเอ็นดูนะ ..!!”

 

 
          คือเสียงที่ตะโกนใส่เพื่อนๆ ก่อนที่จะเก็บสมุดภาพและดินสอสีของตนเองย้ายไปนั่งกับเพื่อนร่วมชั้นที่โต๊ะอื่น .. มือข้างเดิมที่เคยระบายสีอยู่เมื่อซักครู่นี้ตอนนี้กลับถูกใช้เช็ดน้ำตาที่เอ่อคลอและล้นออกมาอย่างไม่ขาดสาย ขณะที่หูยังแว่วเสียงหัวเราะของเพื่อนเหล่านั้นให้ได้ยินจากเบื้องหลัง ..

 

 
          เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของการพูดคุยและเสียงหัวเราะจากเด็กๆ ทำให้สนามเด็กเล่นอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งชีวิตชีวาและความสุข ..


 

          เอ็นดูเดินมารอคุณที่สนามเด็กเล่นเพื่อชวนกันไปเล่นสนุกก่อนกลับบ้านตามปกติ แต่วันนี้เด็กหญิงมิได้พบกับร่างที่ผอมบางของคุณรออยู่ที่นั่น .. อย่างเช่นเคย

 


          เอ็นดูเริ่มเดินตามหาคุณจนมาพบเด็กชายที่ตนเองตามหานั่งอยู่เพียงลำพังข้างๆ อาคารเรียน แขนทั้งสองข้างถูกไขว้สลับกันวางไว้บนโต๊ะหิน โดยมีใบหน้าวางเกยเอาไว้ .. สายตาเหม่อมองออกไปยังกอดอกไม้ที่เบื้องหน้า เหมือนกำลังจะค้นหาอะไรซักอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังภาพนั้น

 


          “น้องคุณมาทำอะไรตรงนี้น้องเอ็นดูเดินหาตั้งนานแน่ะ ไปเล่นม้าโยกกันเถอะ”

 


          เอ็นดูวิ่งมานั่งข้างๆ คุณ พร้อมกับส่งเสียงชักชวนให้ไปเล่นด้วยกัน

 


          “วันนี้น้องคุณไม่อยากเล่น .. น้องเอ็นดูไปเล่นคนเดียวเถอะ”

 


          คุณตอบโดยที่หันหน้าออกไปอีกทาง เหมือนไม่ต้องการจะมองไปที่เด็กหญิง

 


          “ทำไมละ .. ม้าโยกมันต้องเล่น 2 คนซิ แล้วน้องเอ็นดูจะไปเล่นคนเดียวได้งัย”

 


          เอ็นดูให้เหตุผลหวังให้คุณเปลี่ยนใจออกไปเล่นกับเธอ

 


          “น้องเอ็นดูก็ไปหาเพื่อนคนอื่นมาเล่นด้วยซิ”

 


          คุณยังคงพูดโดยที่ไม่หันมามองหน้าของเด็กหญิงเช่นเดิม

 


          “ไม่เอาอ่ะ .. ก็น้องเอ็นดูอยากจะเล่นกับน้องคุณนี่นา”

 


          เอ็นดูยังคงส่งเสียงรบเร้าอย่างไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

 


          คุณยืดตัวตรงหันมาตวาดใส่เอ็นดูด้วยความหงุดหงิดในทันที

 

 
          “น้องคุณบอกว่า .. น้องคุณไม่อยากเล่น .. ไม่อยากเล่นงัย .....!!”

 

 
          เอ็นดูสะดุ้งตกใจที่โดนคุณตวาดใส่ .. จนนั่งตัวแข็งทำตาปริบๆ อยู่กับเก้าอี้

 


          เสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบระหว่างเด็กสองคน .. ที่เพิ่งเกิดขึ้น

 

 
          “นึกว่าเสียงใคร น้องคุณนี่เอง .. น้องเอ็นดูก็อยู่ด้วย มานั่งกระหนุงกระหนิงอะไรกันตรงนี้จ๊ะเด็กๆ .. เอ๊ะ !! จีบกันอยู่หรือเปล่าค่ะ”

 

          ครูปรานีปรากฏตัวขึ้นทางด้านหลังของเอ็นดู .. ค่อยๆ เดินตรงเข้ามายังเด็กทั้งสองคนพร้อมด้วยรอยยิ้ม ..


          แต่ .. คำพูดที่เจตนาให้เป็นการกระเซ้าเย้าแหย่เด็กทั้งสองคน กลับเป็นเสมือนเข็มเล่มหนึ่งที่จิ้มใส่ลูกโป่งที่ใกล้จะแตกอยู่ทุกขณะ .. เข้าอย่างพอดิบพอดี ..


 

          เสียงลูกโป่งแตกที่ไม่ได้ดัง .. ‘โผล้ะ’ .. สะท้อนขึ้นอย่างดังว่า ..

 

 
          “.. น้องคุณไม่ได้จีบน้องเอ็นดู ..

 
          .. น้องคุณไม่ได้เป็นแฟนกับน้องเอ็นดู ..

 
          .. น้องคุณไม่อยากมีแฟนอ้วน ..

 
          ..น้องคุณไม่อยากโดนเพื่อนล้อ ..

 
          .. ต่อไปน้องคุณจะไม่เล่นกับน้องเอ็นดูอีกแล้ว .. !!”

 

 
           น้ำตาของเด็กหญิงที่พร้อมจะไหลออกมาตั้งแต่เมื่อครู่ เริ่มหยดลงบนใบหน้า พร่างพรูไหลลงมาเป็นสายส่งประกายความเศร้าล้อกับแสงแดดอ่อนๆ ยามเย็น พร้อมเสียงโฮที่ถูกปล่อยออกมาอย่างสุดกลั้นจากเด็กหญิง .. ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปกอดครูปราณีเอาไว้ด้วยความตกใจ ผสมปนเปไปกับความรู้สึกเสียใจ ..


          อย่างที่ไม่สามารถแยกออกได้ว่า .. สิ่งไหนมีมากกว่ากัน ..

 

 
          “เป็นอะไรครับน้องคุณ .. ทำน้องเอ็นดูร้องไห้ใหญ่แล้วเห็นมั๊ยครับ ไหนมีอะไร บอกคุณครูมาซิครับ ..”

 


          คุณเองก็ตกใจไม่ใช่น้อยอยู่เหมือนกันที่เห็นน้องเอ็นดูร้องไห้เช่นนั้น จึงได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งด้วยความเสียใจ .. ก่อนที่จะค่อยๆ เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมาให้ครูได้ฟัง .. ทั้งน้ำตา ..


 

          น้ำตาของเด็กผู้ชาย .. ที่วันนี้คุณปล่อยให้มันไหลออกมาเป็นครั้งที่สอง ..

 

 
          "เอาล่ะคะๆ .. โอ๋ๆๆ .. นิ่งซะทั้งคู่นะคะ .. โธ่ !! เรื่องแค่นี้เอง ..”

 


          ครูปรานีโอบเด็กทั้งสองคนเข้ามาไว้ในอ้อมกอดเพื่อปลอบโยนให้หยุดร้องไห้

 


          “น้องคุณไม่ได้ตั้งใจทำให้น้องเอ็นดูร้องไห้ แต่น้องคุณไม่อยากโดนเพื่อนล้อว่ามีแฟนอ้วนครับ”

 


          คำพูดปนเสียงสะอื้นของเด็กชาย ทำให้ครูปรานียกมือขึ้นลูบศีรษะของคุณด้วยความรัก

 

 
          ครูปรานี : “น้องคุณรักครูมั้ยครับ .. ?”

 


          คุณ : “รักครับ”

 


          ครูปรานี : “แล้วรักเตี่ยกับม๊ามั้ย .. ?”

 


          คุณ : “รักครับ”

 


          ครูปรานี : “แล้วน้องเอ็นดูล่ะรักมั้ยครับ .. ?”

 


          คุณ : “รักครับ .. แต่ว่า ............”


 

          ครูปรานี : “รักแล้วก็ต้องไม่มีแต่ซิครับ ครูจะบอกอะไรให้นะคะ .. ความรักของคนเราน่ะมีหลายแบบ .. รักคุณพ่อคุณแม่ .. รักคุณครู .. แล้วก็รักเพื่อน .. ถ้าเกิดมีคนมาล้อน้องคุณเรื่องเตี่ยกับม๊าของน้องคุณ น้องคุณจะเลิกรักเตี่ยกับม๊าหรือเปล่าครับ .. ?”

 


          ‘………………’ คุณส่ายหน้าแทนคำตอบ

 


          ครูปรานี : “งั้นก็เหมือนกันล่ะคะ น้องคุณเป็นเพื่อนกับน้องเอ็นดู รักน้องเอ็นดู แต่พอโดนล้อน้องคุณก็จะไม่รักน้องเอ็นดู แบบนี้น้องคุณไม่สงสารน้องเอ็นดูเหรอครับ คนเราถ้าเป็นเพื่อนกันแล้วต้องรักกันมากๆ ต้องไม่ทอดทิ้งกันรู้มั้ยครับ ยิ่งน้องคุณเป็นผู้ชาย เป็นสุภาพบุรุษยิ่งต้องคอยปกป้องน้องเอ็นดูที่เป็นผู้หญิงอ่อนแอกว่า เพื่อนที่ทิ้งเพื่อนเพราะตัวเองโดนล้อ น้องคุณว่าคนนั้นเป็นคนเก่งหรือเปล่าครับ”

 


          คุณ : “ไม่เก่งครับ”

 

 
          ครูปราณีส่งยิ้มให้กับเด็กทั้งสองคน ก่อนที่จะบอกกับน้องคุณต่อไปว่า ..

 


          “งั้นตอนนี้ถึงเวลาที่สุภาพบุรุษต้องขอโทษสุภาพสตรี ที่ทำให้เค้าร้องไห้ได้แล้วหรือยังครับ”

 


          คุณชะโงกหน้าออกจากอ้อมอกของครูปราณี มองไปที่ใบหน้ากลมใสของเอ็นดูซึ่งขณะนี้เปรอะไปด้วยคราบน้ำตา ..

 


          “น้องเอ็นดู .. น้องคุณขอโทษ น้องเอ็นดูโกรธน้องคุณหรือเปล่า”

 


          เด็กหญิงยกมือขึ้นปาดหยดน้ำตาที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนใบหน้าของตนเอง

 


          ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมาที่คุณอย่างอ่อนโยน .. แล้วค่อยๆ ส่ายหน้า ..

 


          “น้องเอ็นดูไม่โกรธน้องคุณหรอก เพราะน้องคุณเป็นเพื่อนของน้องเอ็นดู”

 


          ครูปราณีส่งยิ้มออกมาให้กับความใสซื่อของเด็กทั้งสองคน พูดจาปลอบทั้งคู่อีกพักหนึ่ง ก่อนจะบอกให้ออกไปเล่นกับเพื่อนๆ คนอื่นที่สนามเด็กเล่น ..

 

 
          ความอึดอัดคับข้องใจของคุณที่ต้องแบกรับเอาไว้ตลอดช่วงบ่ายที่ผ่านมาหายไปอย่างไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ในใจของเด็กชายอีกต่อไป แต่กับเด็กหญิงในใจกลับผุดคำถามขึ้นมาคำถามหนึ่ง ..


          ในระหว่างทางที่เด็กทั้งสองเดินกันไปที่สนามเด็กเล่น มืออวบๆ ข้างหนึ่งของเอ็นดูกระตุกที่แขนเสื้อของคุณเบาๆ และทันทีที่คุณหันมา เด็กหญิงก็ได้ปล่อยข้อข้องใจให้ออกไปพร้อมกับคำถาม

 

 
          “น้องคุณๆ ถ้าน้องเอ็นดูไม่อ้วน น้องคุณจะเป็นแฟนกับน้องเอ็นดูหรือเปล่า”

 

 
          คุณหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน อย่างอารมณ์ดี

 


          “น้องเอ็นดูผอมได้ด้วยเหรอ อิ อิ อิ .. เอาไว้น้องเอ็นดูผอมแล้วน้องคุณจะบอก ตอนนี้น้องคุณจะปกป้องน้องเอ็นดูเอง เพราะน้องคุณเป็นสุภาพบุรุษ แล้วก็เป็นเพื่อนของน้องเอ็นดูด้วย .. ไปกินขนมกันดีกว่าเดี๋ยวเตี่ยก็มารับแล้ว”

 

 
          คุณยังคงก้าวเดินต่อไป แต่เอ็นดูกลับชะงักกึกเหมือนถูกอะไรตรึงไว้ให้อยู่กับที่ ..

 

 
          “ทำไมไม่เดินมาอ่ะ .. น้องเอ็นดูไม่อยากกินขนมเหรอ”

 


          คุณหันไปถามด้วยความสงสัย

 

 
          “กินขนมแล้วจะอ้วนมั้ยอ่ะ .........”

 


          คือคำถามที่ใช้แทนคำตอบของเด็กหญิงตัวกลมที่กำลังยืนก้มหน้านิ่งตรงที่เดิม

 

 
          “ขนมห่อเดียวไม่อ้วนหรอก น้องคุณกินทุกวันยังไม่เห็นอ้วนเลย”

 


          คุณตอบด้วยความมั่นอกมั่นใจ ซึ่งคำตอบนี้ของคุณ ทำให้เด็กหญิงยิ้มออกมาด้วยความยินดี ส่งเสียงหัวเราะวิ่งเข้าไปจูงมือคุณเดินจากตรงนั้นไป อารมณ์ขุ่นมัวทั้งหมดและหยดน้ำตาของหนูน้อยทั้งสองคน .. ถูกทิ้งเอาไว้ที่เบื้องหลัง ..

 


          ป ล่ อ ย ใ ห้ ค่ อ ย ๆ ป ลิ ว ห า ย ไ ป .. พร้อมกับสายลมเย็นที่พัดมา ..

 

 
"Friends are like stars.


You don't alway see them


But you know they are there."


 

 

 

"สำหรับฉัน ... มิตรภาพ ก็เหมือนดวงดาว


แม้จะมองไม่เห็น แต่มันก็อยู่ตรงนั้น ..."

 

 

 


เนื้อเรื่องโดย

 

 

พรายพิลาศ

 

อาทิตย์ ขึ้น  ๑๐ ค่ำ เดือน ๖

 

พ.ศ. ๒๕๕๒

 

 

 

 

ขอขอบคุณ :


ภาพจาก http://postercardmonster.multiply.com/photos/album/11/11 



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
พรายพิลาศ วันที่ : 04/05/2009 เวลา : 08.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/prypilas

สวัสดีจร้าคุณหนูไฮโลว์

กระผมยังไม่ได้ว่าครายอ้วนเลยน๊าเนี่ย
โถถถถถ .. อย่าเขาใจป๋มผิดกานเซ่ 555+
.
.

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
พรายพิลาศ วันที่ : 04/05/2009 เวลา : 08.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/prypilas

สวัสดีครับ คุณ ariya2009

อย่ากลังเลยครับ ที่นี่ก็เป็นเพียงแค่ที่มืดแห่งหนึ่ง
ที่ไม่ได้น่ากลัวอะไรเลย
ขอบคุณที่แวะมาทักทาย มีความสุขมากๆ นะครับ
.
.

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
พรายพิลาศ วันที่ : 04/05/2009 เวลา : 08.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/prypilas

555+ เป่ากระทบซร้าหน่อย
ทำมายยยยยย ชาลีมีอารายให้กระทบเหรอ คริ คริ คริ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
pukpik วันที่ : 03/05/2009 เวลา : 22.46 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pukpik
Love is not measured by how you feel.. but , how you make the other person feel..

เฮ้อ นะ

อ้วน อ้วน อ้วน

ตอกย้ำกันเข้าไป

อ้วนแล้วสวยมีเยอะไป

เนอะ ยัยลีเนอะ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ดอกไม้งามในธรรมชาติ วันที่ : 03/05/2009 เวลา : 12.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ariya2009

สวัสดีค่ะ....
เปิดมาก็กลัวแล้วค่ะ....

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
chalee วันที่ : 03/05/2009 เวลา : 11.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chalee
This land taught me the value of life.

เด๋วป๊าดๆๆๆๆๆๆๆๆ
อีตาพราย
มีมุกกระทบด้วย เด๋วไม่ตั้งตำหนักเจ้าพ่อพรายให้เลยนิ

เอิ๊กๆๆๆ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
พรายพิลาศ วันที่ : 03/05/2009 เวลา : 10.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/prypilas

สวัสดีจร้าคุณเพื่อนสาวชาลี

เอ่อ .. อันนี้ไม่ทราบว่าความเห็นพาดพิงไปที่ตัวเอง
ด้วยอ่ะเป่าเนี่ยคุณเพื่อนสาว คริ คริ คริ
แต่ก็น่าร๊ากกกกก จริงๆ จร้า น่าร๊ากกกก มั่กๆ
(จริงจริ๊ง ไม่ได้ตบหัวแล้วลูบหลังนะเนี่ย )

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
chalee วันที่ : 03/05/2009 เวลา : 10.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chalee
This land taught me the value of life.

เด็กหญิงตัวอ้วนๆน่ะ ก็มีอะไรน่ารักน้า น้องคุณ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน