• psl_cp127
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-05-17
  • จำนวนเรื่อง : 81
  • จำนวนผู้ชม : 130076
  • ส่ง msg :
  • โหวต 785 คน
Precious Stones of LIFE
Sometimes when we touch.....
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/pslcp127
วันพุธ ที่ 21 พฤศจิกายน 2550
Posted by psl_cp127 , ผู้อ่าน : 3294 , 14:25:53 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

***************

**..บทความแห่งชีวิต.....

................

..

...............................

...

( จากเรื่องจริง )

              ฉันเกิดในหมู่บ้านบนภูเขาที่ห่างไกลผู้คน

แต่ละวันพ่อแม่ของฉันต้องพรวนดินในไร่ท่ามกลางแดดที่ร้อนระอุ

ฉันมีน้องชายอยู่หนึ่งคน อายุน้อยกว่าฉัน 3 ปี

วันหนึ่งฉันขโมยเงินของพ่อเพื่อไปซื้อผ้าเช็ดหน้าที่เพื่อนๆ

ของฉันมีกัน

จากนั้นพ่อก็รู้เรื่อง

พ่อให้ฉันกับน้องคุกเข่าหันหน้าเข้าหากำแพง

โดยที่ในมือพ่อมีก้านไม่ไผ่อยู่หนึ่งก้าน

"
ใครขโมยเงินไป" พ่อตวาด

ฉันกลัวมาก ไม่กล้าพูดอะไรออกไป น้องชายฉันก็เช่นกัน

พ่อจึงเอ่ยขึ้นว่า

"
ก็ได้ ในเมื่อไม่มีคนรับสารภาพก็ต้องโดนลงโทษทั้งคู่นั่นล่ะ"

พ่อชูก้านไม้ไผ่ในมือขึ้น

ทันใดนั้น น้องชายของฉันก็ลุกขึ้นคว้าข้อมือของพ่อไว้....แล้วพูดว่า

"
ผมขโมยเองครับ"

ก้านไม้ไผ่ก้านนั้นได้กระหน่ำลงบนหลังของน้องของฉันอย่างต่อเนื่อง

พ่อโกรธมาก พ่อตีน้องของฉันไม่หยุด

จนพ่อหอบด้วยความเหนื่อย

พ่อนั่งลงบนเก้าอี้

และด่าว่าน้องชายของฉัน

"
ของคนในบ้านแกเอง แกยังขโมยได้ต่อไปแกจะทำชั่วอะไรอีก

แกน่าจะโดนตีให้ตาย ไอ้หัวขโมย"

คืนนั้น ฉันกับแม่กอดน้องชายของฉันไว้

หลังของน้องมีแผลเต็มไปหมด

แต่เขาไม่ได้ร้องไห้แม้แต่น้อย

กลางดึกคืนนั้น ฉันนอนร้องไห้เสียงดัง และนานมาก

น้องเอามือเล็กๆ ของเขามาปิดปากฉันไว้ แล้วพูดว่า

"
พี่ครับ ไม่ต้องร้องไห้นะมันผ่านไปแล้ว"

ยังไงฉันก็อดที่จะเกลียดตัวเองไม่ได้

ที่ไม่มีความกล้าจะบอกความจริงกับพ่อ



หลายปีผ่านไป

แต่เหมือนกับว่าเหตุการณ์มันเพิ่งเกิดเมื่อวานนี้เอง

ฉันไม่อาจลืมคำพูดของน้องชายตอนที่เขาปกป้องฉันได้เลย

ตอนนั้นน้องของฉันอายุ 8ปี ส่วนฉันอายุ 11ปี...

เมื่อตอนที่น้องชายของฉันใกล้จบ ม.ต้น

เขาได้รับการตอบรับจากโรงเรียน

ม.ปลาย ว่าเขาสอบได้ ในขณะที่ฉันซึ่งใกล้จบ ม.ปลาย

ก็ได้รับการตอบรับจากมหาวิทยาลัยของจังหวัดเช่นกัน

คืนนั้น พ่อได้นั่งสูบบุหรี่อยู่ที่สวนหลังบ้าน

ฉันแอบได้ยินพ่อพูดว่า

"
ลูกเราทั้งคู่เรียนดีเรียนดีมากนะ"


แม่ซึ่งนั่งเช็ดน้ำตาอยู่ข้างๆ พ่อ ได้พูดว่า

"
แล้วเราจะส่งเสียลูกทั้งคู่ได้อย่างไรในเมื่อเราก็ไม่ค่อยมีเงิน"

ทันใดนั้น น้องชายของฉันได้เดินเข้าไปหาพ่อ แล้วพูดว่า

"
ผมไม่ต้องการเรียนต่อผมอ่านหนังสือมามากพอแล้ว"

พ่อเหวี่ยงมือตบลงที่แก้มของน้องของฉันฉาดใหญ่

"
ทำไมถึงคิดโง่ๆ อย่างนี้

ต่อให้พ่อต้องไปเป็นขอทานข้างถนน

พ่อก็จะส่งแกทั้งคู่เรียนจนจบให้ได้"

คืนนั้นทั้งคืน พ่อได้เดินไปตามบ้านต่างๆ

ทั่วทั้งหมู่บ้าน....เพื่อขอยืมเงิน

ฉันค่อยๆ เอามือประคบแก้มบวมๆ

ของน้องชายเบาๆ และคิดว่า

"
ต้องให้น้องได้เรียนต่อไม่เช่นนั้นเขาคงไม่อาจหลุดพ้นชีวิตลำบากเช่นนี้ไปได้"

แต่ในขณะเดียวกัน

ฉันก็ไม่อาจล้มเลิกความคิดอยากจะเรียนต่อไปได้

ใครจะรู้ได้ .......


วันต่อมาในตอนเช้ามืด


น้องชายของฉันได้ออกจากบ้านไปพร้อมทั้งเสื้อผ้าติดตัวเพียงไม่กี่ชิ้น

และถั่วเพียงเล็กน้อยเพื่อประทังความหิว

ก่อนไปเขาได้ทิ้งข้อความไว้ใต้หมอนของฉัน

ขณะฉันกำลังหลับ

"
พี่ครับ การจะเข้ามหาวิทยาลัยได้ ไม่ใช่ง่ายๆ นะ ....

ผมจะไปหางานทำ...แล้วจะส่งเงินมาให้พี่"

ฉันนั่งอยู่บนเตียง

อ่านข้อความของน้องชายด้วยน้ำตานองหน้า .......

ฉันร้องไห้จนเสียงแหบแห้งไป

ตอนนั้นน้องของฉันอายุ 17ปี ส่วนฉันอายุ 20ปี .....

ด้วยเงินที่พ่อยืมมาจากคนในหมู่บ้าน

รวมกับเงินที่น้องชายของฉันได้รับเป็นค่าจ้างมาจากการทำงานเป็น

กรรมกรแบกหามที่ไซท์ก่อสร้างท่าเรือ .......

ฉันจึงสามารถเข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้จนถึงปี 3

วันหนึ่งขณะที่ฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องพัก

เพื่อนร่วมห้องของฉันได้เข้ามาบอกว่า

"
มีชาวบ้านมาหาเธอ...อยู่ข้างนอกแน่ะ"


ทำไมชาวบ้านถึงมาหาฉันล่ะ ???

ฉันเดินออกไปแล้วมองเห็นน้องชายของฉันยืนอยู่

ตัวของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นปูนและทรายจากงานก่อสร้าง
...

ฉันถามเขาว่า

"
ทำไมไม่บอกเพื่อนพี่ไปว่าเป็นน้องชายพี่ล่ะ"

น้องชายของฉันตอบยิ้มๆ ว่า

"
ก็ดูผมสิสกปรกมอมแมมออกอย่างนี้...ขืนบอกว่าเป็นน้องพี่ เพื่อนๆ

ก้อได้หัวเราะเยาะพี่กันพอดี"

ฉันค่อยๆ เอื้อมมืออันสั่นเทาไปปัดฝุ่นให้น้อง

และพยายามพูดด้วยเสียงเครือๆในลำคอ

"
พี่ไม่สนใจว่าใครจะพูดยังไง

เธอเป็นน้องของพี่ ไม่ว่าเธอจะดูเป็นอย่างไรก็ตาม"

จากนั้น น้องของฉันได้ล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง

เป็นกิ๊บหนีบผมรูปผีเสื้อ . เขาติดกิ๊บให้ฉัน

แล้วพูดว่า

"
ผมเห็นสาวๆ ในเมืองเค้าติดกัน ผมเลยอยากให้พี่ติดบ้าง"

ฉันหมดเรี่ยวแรงลงในทันใด

ดึงน้องชายเข้ามาสวมกอดและร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นเวลานาน

ตอนนั้นน้องของฉันอายุ 20 ปี ส่วนฉันอายุ 23 ปี .

วันที่ฉันพาแฟนหนุ่มของฉันมาที่บ้านเป็นครั้งแรก

ฉันสังเกตเห็นว่า

หน้าต่างบ้านที่เคยแตกไป ได้ถูกซ่อมเรียบร้อยแล้ว

เมื่อเข้าไปในบ้านก็เห็นว่าบ้านสะอาดขึ้นมาก

หลังจากที่แฟนของฉันกลับไป ฉันพูดกับแม่ว่า

"
แม่ไม่ต้องเสียเงินเพื่อทำความสะอาดบ้านกับซ่อมกระจก

เพียงเพราะหนูจะพาแฟนมาที่บ้านหรอกนะคะ"

แม่ยิ้ม แล้วพูดว่า

"
แม่ไม่ได้จ้างหรอก...น้องชายลูกต่างหาก


วันนี้เค้าขอเลิกงานเร็วเพื่อกลับมาทำความสะอาดบ้าน

ลูกยังไม่เห็นมือน้องหรอกเหรอ

น้องโดนกระจกบาดตอนกำลังเปลี่ยนกระจกบานใหม่น่ะ"

ฉันรีบเข้าไปหาน้องที่ห้องนอนของเขา

ฉันรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับร้อยเล่มทิ่มลงกลางใจเมื่อได้เห็นบาดแผลบนมือ

ฉันจับมือน้องเอาไว้อย่างเบามือที่สุด "เจ็บมากไหม"

ฉันถาม

"
ไม่เจ็บสักหน่อย พี่ก็รู้นี่ผมทำงานก่อสร้างนะ วันๆ

มีหินตกมาใส่เท้าผมเต็มไปหมด

แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ผมคิดเลิกทำงานหรอกนะ

และ..."

น้องชายของฉันยังพูดไม่จบประโยค แต่ก็ต้องหยุดพูด

เพราะฉันหันหน้าหนีเขา

น้ำตาไหลอาบหน้าของฉันอีกครั้ง

"
เพราะพี่เป็นพี่สาวของผมนี่ครับ"

ตอนนั้นน้องของฉันอายุ 23 ปี ส่วนฉันอายุ 26 ปี...

หลังจากนั้น ฉันก็ได้แต่งงานและย้ายเข้าไปอยู่ในเมือง

หลายครั้งที่สามีของฉันชักชวนให้พ่อแม่ของฉันย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองด้วยกัน...

แต่ท่านทั้งสองก็ปฏิเสธ

ท่านบอกว่า ท่านเคยย้ายออกจากหมู่บ้านครั้งหนึ่ง

แต่เมื่อออกไปแล้ว

ท่านไม่รู้จะทำอะไรดี

จึงได้ย้ายกลับเข้ามาใช้ชีวิตในหมู่บ้านตามเดิม

น้องชายของฉันก็ไม่เห็นด้วยกับการที่จะให้เขาและพ่อแม่ย้ายออกไป ...

เขาบอกกับฉันว่า

"
พี่คอยอยู่ดูแลพ่อและแม่ของสามีพี่ทางนั้นเถอะผมจะดูแลพ่อและแม่ทางนี้เอง"

สามีฉันได้ขึ้นเป็นประธานของบริษัทของ ครอบครัว

เราทั้งคู่อยากให้น้องชายของฉันเข้ามารับตำแหน่งผู้จัดการบริษัท
...

แต่น้องชายของฉันก็ไม่รับตำแหน่งนี้

เขาขอเข้าทำงานในตำแหน่งพนักงานธรรมดา

วันหนึ่ง น้องชายของฉันต้องปีนบันไดขึ้นไปซ่อมสายเคเบิล

และตกลงมาเพราะโดนไฟดูด

เขาถูกรีบหามส่งโรงพยาบาล

ฉันและสามีรีบไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล

น้องชายของฉันขาหักต้องเข้าเฝือกที่ขา

...
ฉันโกรธมาก จึงตวาดน้องไปว่า

"
ทำไมถึงไม่ยอมรับตำแหน่งผู้จัดการ หา!!!ต้องพูดถึงเรื่องที่ผ่านไปแล้วด้วยล่ะครับ"

น้องชายของฉันจับมือฉันไว้

ตอนนั้นน้องของฉันอายุ  26 ปี ส่วนฉันอายุ 29 ปี...


ถ้าเป็นผู้จัดการก็จะได้ไม่ต้องมาทำงานเสี่ยงๆอย่างนี้

ดูตัวเองซิ...เจ็บเจียนตายอยู่แล้ว ทำไมถึงไม่ยอมฟังพี่บ้าง"

คำตอบจากปากน้องของฉันรวมถึงสีหน้าเคร่งเครียด

ยังยืนยันความคิดเดิมของเขา

"
พี่ลองคิดถึงพี่เขยสิครับ พี่เขยเพิ่งจะได้เป็นประธาน

ส่วนผมมันการศึกษาต่ำถ้าผมได้เป็นผู้จัดการ

คงจะมีเสียงนินทาว่าร้ายเต็มไปหมด"

น้ำตาปริ่มดวงตาของฉันรวมทั้งสามีของฉันด้วย .....

ฉันบอกกับน้องว่า

"
แต่ที่เธอไม่ได้เรียนต่อก็เพราะพี่..."

"
ทำไม



เมื่อน้องชายของฉันอายุได้ 30 ปี

เขาได้แต่งงานกับผู้หญิงในที่ทำงานที่เดียวกัน

ในงานแต่งงาน ประธานในงานได้ถามน้องชายของฉันว่า

"
ใครคือคนที่คุณรักที่สุดในชีวิตนี้"

น้องชายของฉันตอบอย่างไม่ลังเล "พี่สาวของผมครับ" .....

และเขาก็เล่าเรื่องราวที่แม้แต่ฉันยังจำไม่ได้

"
ตอนผมอยู่โรงเรียนประถม โรงเรียนอยู่อีกหมู่บ้านหนึ่ง

เราสองคนพี่น้องต้องใช้เวลาถึง 2ชม.

เพื่อเดินไปเรียน...และเดินกลับบ้าน

วันหนึ่งในวันที่หิมะตกหนักผมทำถุงมือหายไปข้างหนึ่ง

พี่สาวผมจึงได้ให้ถุงมือของเธอข้างหนึ่ง

และเธอก็ใส่ถุงมือเพียงข้างเดียวเดินเป็นระยะทางไกล

เมื่อเรากลับถึงบ้านมือเธอบวมแดงเพราะอากาศหนาว

เธอไม่สามารถจับช้อนทานข้าวได้ด้วยซ้ำ .......นับจากวันนั้น

ผมสาบานกับตัวเอง

ว่าตลอดชีวิตของผม ผมจะดูแลพี่สาวของผมให้ดี

และจะทำดีกับเธอ"

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่ว

สายตาทุกคู่ของแขกเหรื่อหันมาจับจ้องที่ฉัน

คำพูดจากปากฉันออกมาอย่างยากลำบาก .......

"
ในโลกใบนี้คนเดียวที่ฉันรู้สึกขอบคุณที่สุด คือน้องชายของฉันค่ะ"


ในวาระที่มีความสุขที่สุดเช่นนี้

น้ำตาได้รินไหลออกมาจากสองตาของฉันอีกครั้ง...

จงรัก และห่วงใยคนที่คุณรักในทุกๆ

วันในชีวิตของคุณและเขา

.......................

.............................

..........................

                              คุณอาจจะคิดว่าสิ่งที่คุณทำให้ใครสักคนเป็นเพียงสิ่งเล็กๆน้อยๆ

แต่สำหรับคนคนนั้นอาจจะมีความหมายมากอย่างคาดไม่ถึง

..
ไม่ว่าเขาคนนั้นจะคือ

พ่อ แม่ พี่ น้อง ญาติ คนรัก เพื่อน

หรือแม้คนที่คุณไม่รู้จัก ก็ตาม


จบบริบูรณ์....


ปล.ปัจจุบันผู้เป็นพี่สาวอายุ 86 ปีตำรงตำแหน่งเป็นผู้บริหารใหญ่บริษัทฮุนไดและในเครือกว่า 20 บริษัท

น้องชายอายุ 83 ปีเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทเล็กๆ   ที่มีชื่อเป็นภาษาเกาหลีว่า

"
ซัมซุง"


และเรื่องราวของท่านทั้ง 2 คนกำลังถูกนำมาสร้างเป็นซี่รี่ย์ โดยดาราเล็กๆ คนคือ ซอง เฮ เคียว และ ลี ดอง ฮุคครับ

บู มิง ฮอง
เล่าเรื่อง

.......ขอบคุณ..Fw.MAIL.ที่แสนประทับใจ...*********

.............................................................................**





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 35 (0)
psl_cp127 วันที่ : 01/12/2007 เวลา : 14.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pslcp127
The  feeling  of  LOVE  starts  from  the  eyes,  But  the  feeling  of  LIKE  starts  from  the ears..



ความคิดเห็นที่ 34 (0)
psl_cp127 วันที่ : 01/12/2007 เวลา : 14.04 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pslcp127
The  feeling  of  LOVE  starts  from  the  eyes,  But  the  feeling  of  LIKE  starts  from  the ears..



ความคิดเห็นที่ 33 (0)
Sudteerak วันที่ : 30/11/2007 เวลา : 01.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Sudteerak
Wherever you are, please remember that I belong to you


ความรักเป็นโลกที่ยิ่งใหญ่และเป็นแรงใจของการก้าวเดินคะ

ความคิดเห็นที่ 32 (0)
roselobster วันที่ : 29/11/2007 เวลา : 23.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Memyself
 º°” ไม่มีความรักใดในโลกจะยิ่งใหญ่เท่าคนไทย รักในหลวง””°


ไม่สบายไปหลายวันค่ะพี่เอส...

อากาศเย็นแล้วดูแลสุขภาพด้วยจ้า.....

ฝันดี ฝันเด่นนะพี่ ----

ความคิดเห็นที่ 31 (0)
raksanok วันที่ : 29/11/2007 เวลา : 19.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/raksanok
 raksanok เพราะควมสุขอยู่ทีใจ  www.sumbydesign.net


ฝันดีค่ะ

เจอกันในฝันเด้อ

ความคิดเห็นที่ 30 (0)
nobody007 วันที่ : 29/11/2007 เวลา : 19.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nobody007
The slower u go, the more u see the movement of life. ; ) :M.M. Prishvin. 


Take care ครับพี่

ความคิดเห็นที่ 29 (0)
nobody007 วันที่ : 29/11/2007 เวลา : 19.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nobody007
The slower u go, the more u see the movement of life. ; ) :M.M. Prishvin. 


ปิดไฟ-จุดเทียน-รับรองเทียนจะดับให้-มิไหม้ครับ
ฝันดีครับ

ความคิดเห็นที่ 28 (0)
nobody007 วันที่ : 29/11/2007 เวลา : 19.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nobody007
The slower u go, the more u see the movement of life. ; ) :M.M. Prishvin. 


มาปัดปัดกวาดกวาดให้ครับ

ความคิดเห็นที่ 27 (0)
nobody007 วันที่ : 29/11/2007 เวลา : 19.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nobody007
The slower u go, the more u see the movement of life. ; ) :M.M. Prishvin. 



ความคิดเห็นที่ 26 (0)
psl_cp127 วันที่ : 29/11/2007 เวลา : 18.37 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pslcp127
The  feeling  of  LOVE  starts  from  the  eyes,  But  the  feeling  of  LIKE  starts  from  the ears..


**..ขอบใจนะครับ..ทั้งน้องรักฯ...คุณโนฯ..และทุกคนเลย..ช่วงนี้..งานแยะซักนิด...แล้วจะแวะไปทักทายกันจ้า...

ความคิดเห็นที่ 25 (0)
raksanok วันที่ : 28/11/2007 เวลา : 16.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/raksanok
 raksanok เพราะควมสุขอยู่ทีใจ  www.sumbydesign.net

save ไว้ได้เลยค่ะพี่

ไม่หวงรูปหรอก

แต่หวงตัวค่ะ

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
nobody007 วันที่ : 28/11/2007 เวลา : 15.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nobody007
The slower u go, the more u see the movement of life. ; ) :M.M. Prishvin. 



ความคิดเห็นที่ 23 (0)
nobody007 วันที่ : 28/11/2007 เวลา : 15.46 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nobody007
The slower u go, the more u see the movement of life. ; ) :M.M. Prishvin. 


How are you doing ?

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
feng_shui วันที่ : 27/11/2007 เวลา : 16.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/buzz
feng_shui

ซึ้งค่ะ

เป็นความรัก ที่แนบแน่นมากหลาย

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
psl_cp127 วันที่ : 27/11/2007 เวลา : 15.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pslcp127
The  feeling  of  LOVE  starts  from  the  eyes,  But  the  feeling  of  LIKE  starts  from  the ears..


**...รูปน้อง...น่ารักจังเลย...ขอsaveไว้หน่อยนะ..น้องรักฯ....

.......... ......


...

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
raksanok วันที่ : 26/11/2007 เวลา : 17.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/raksanok
 raksanok เพราะควมสุขอยู่ทีใจ  www.sumbydesign.net


อ่านกี่ทีก็ซึ้งค่ะ

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
psl_cp127 วันที่ : 26/11/2007 เวลา : 16.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pslcp127
The  feeling  of  LOVE  starts  from  the  eyes,  But  the  feeling  of  LIKE  starts  from  the ears..


**...ยาบำรุงหัวใจ..มาฝากทุกคนเลยนะครับ...อิอิอิ..






...........
.

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
เจเจค่ะ วันที่ : 26/11/2007 เวลา : 13.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jj
Completely support 137 






ความคิดเห็นที่ 17 (0)
วิตามินบี วันที่ : 25/11/2007 เวลา : 17.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/babymind
VitaMin B @ OK Nature  Save Nature Save Life  


เมื่อวานก็ได้อ่านจากฟอร์เวิร์ดเมล
ที่เพื่อนส่งมาให้อ่านค่ะ
อ่านช่วงแรกๆก็ยังเฉยๆ
แต่พออ่านไปเรื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เริ่มสะอื้น แต่พยายามกลั้นไว้
จนกลั้นไม่ได้ ต่อมน้ำตาแตก
ทั้งน้ำตา ทั้งน้ำมูก ไหลมารวมกันเลยค่ะ
ซึ้งในความรักของน้องชายที่มีต่อพี่สาว
และยิ่งซึ้งมากขึ้นเมื่อรู้ว่าเป็นเรื่องจริง

อยากให้เพื่อนๆที่เข้ามา อ่านทุกบรรทัดตั้งแต่ต้นจนจบ
เสียเวลาสักนิดนะคะ แล้วคุณจะรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่มีค่า
จริงๆ

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
เดินต่อไป วันที่ : 24/11/2007 เวลา : 12.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/myhome
เหตุ ย่อมนำไปสู่ผล, ไม่มีเหตุ ผลย่อมไม่มี, เมื่อมีเหตุแล้วไซร้ ย่อมหลีกเลี่ยงผลไปไม่ได้

อ่านด้วย browser FireFox แล้วตาลายครับ ต้องกลับไปเปิดอ่านด้วย Internet Explorer จึงจะอ่านได้ ปกติ ผมใช้ FireFox

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
raksanok วันที่ : 24/11/2007 เวลา : 12.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/raksanok
 raksanok เพราะควมสุขอยู่ทีใจ  www.sumbydesign.net


มีความสุขกับวันลอยกระทงนะค่ะ

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
psl_cp127 วันที่ : 23/11/2007 เวลา : 18.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pslcp127
The  feeling  of  LOVE  starts  from  the  eyes,  But  the  feeling  of  LIKE  starts  from  the ears..


**..ขนม..มาฝากทุกคนเลยครับ....

....................................

*** Be HAPPY...***

+++++++++++++++++++++++++++++++**

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
beebeeja วันที่ : 22/11/2007 เวลา : 23.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/beebee

ประทับใจมาก ซึ้งค่ะ..

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
ปฐม วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 20.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pathom
หยุด !!!  การเกลียดชังทุกอย่าง  หันมาเกลียดตัวเองแทน  ตึ่งโป๊ะ !!!


ความคิดเห็นที่ 11 (0)
nobody007 วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 19.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nobody007
The slower u go, the more u see the movement of life. ; ) :M.M. Prishvin. 


ยกมือโหวต+1 ครับ

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
nobody007 วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 18.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nobody007
The slower u go, the more u see the movement of life. ; ) :M.M. Prishvin. 


++ขอบคุณครับ++
ผมเห็นภาพนี้ที่บ้านน้องรักครับ-ทำให้ผมคิคถึงเวบนี้
ผมนำมาฝากพี่ครับ

http://www.zalim-code.com/clock.htm



ความคิดเห็นที่ 9 (0)
nobody007 วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 18.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nobody007
The slower u go, the more u see the movement of life. ; ) :M.M. Prishvin. 


อ่านจบ หน้าผมเปื้อนด้วยรอยยิ้มและน้ำตา

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
psl_cp127 วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 17.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pslcp127
The  feeling  of  LOVE  starts  from  the  eyes,  But  the  feeling  of  LIKE  starts  from  the ears..


**...Thank...

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
คนเลวที่แสนดี วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 16.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/natentertain
รับรู้ไว้ในใจแต่สิ่งดีงาม

อ่านกี่ครั้งก็ยังซึ้งค่ะ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
kaew วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 15.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kaew

โลกทั้งใบให้นายคนเดียว ....

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
raksanok วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 14.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/raksanok
 raksanok เพราะควมสุขอยู่ทีใจ  www.sumbydesign.net


เป็นครอบครัวที่น่ารัก

เป็นพี่น้องที่รักกันอย่างมาก

ชอบจุงเลยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
redribbons07 วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 14.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/redribbons07

การให้มีความหมาย และความสุขเสมอ ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
ku_khuan วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 14.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/khuan
<<"วันนึงชั้นก็ตื่นขึ้นมา!...แล้วพบว่า....ตัวเองเป็นแค่ถ่านไฟฉายก้อนนึง">>

ซึ้ง.
.
.
.

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
เจเจค่ะ วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 14.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jj
Completely support 137 

ดีจังค่ะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
เจ้าอารมณ์ วันที่ : 21/11/2007 เวลา : 14.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pimeiei
http://www.jaoarom.com

สิ่งเล็ก ๆ แต่อาจยิ่งใหญ่และมีค่าในสายตาของผู้รับ
เพ่งซะปวดตาเลยค่ะ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

Parent..Kiss..!!

เพลงของหนูน้อย

View All
<< พฤศจิกายน 2007 >>
อา พฤ
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30  

[ Add to my favorite ] [ X ]