*/
  • ปูนาเจตนาดี
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : gingpayom@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2008-02-09
  • จำนวนเรื่อง : 43
  • จำนวนผู้ชม : 90622
  • จำนวนผู้โหวต : 463
  • ส่ง msg :
  • โหวต 463 คน
<< กุมภาพันธ์ 2008 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29  

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันศุกร์ ที่ 22 กุมภาพันธ์ 2551
Posted by ปูนาเจตนาดี , ผู้อ่าน : 775 , 15:01:09 น.  
หมวด : ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ลำคลองสายนี้เปลี่ยนไป

 

             บ้านของฉันอยู่ริมคลองดำเนินสะดวก  ในเขตจังหวัดสมุทรสาคร  เมื่อฉันยังเด็ก  ชีวิตประจำวันของผู้คนในละแวกนี้ผูกพันธ์ลึกซึ้งกับสายน้ำในลำคลองสายนี้  เพราะการสัญจรไปมามีทางเรืออย่างเดียวเท่านั้น  คลองดำเนินสะดวกไปไหนมาไหนแสนสะดวกสบายสมชื่อ  ครอบครัวส่วนใหญ่มีเรือเครื่อง หรือเรือเล็กเรือน้อยเป็นของตนเองบ้านละหลายลำ   และยังมีเรือหางยาววิ่งผ่านไปมา  ให้บริการตลอดทั้งวัน

            ชีวิตประจำวันผูกพันธ์อยู่กับน้ำในคลอง  ตั้งแต่ตื่นเช้า  ล้างหน้า ซักเสื้อผ้าอาบน้ำอาบท่า  หรือแม้แต่น้ำที่ใช้ในการหุงหาอาหารก็มาจากคลองหน้าบ้านของเราทั้งนั้น  ฉันกับน้องชอบอาบน้ำในคลองมาก  ว่ายน้ำดำผุดดำว่ายไม่ยอมขึ้นจากน้ำง่าย ๆ  เสียงแม่ร้องเรียกให้พวกเราขึ้นจากน้ำก้องอยู่ในความจำ   “  เด็ก ๆ….ขึ้นจากน้ำเสียทีสิจ๊ะ ..  เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ”    แม่มักต้องเรียกเราขึ้นจากน้ำในคลองเสมอ ๆ  หรือบางครั้งฉันโดนไม้เรียวของแม่เพราะไม่ยอมขึ้นจากน้ำก็บ่อยไป

            ก่อนถึงเทศกาลงานวัดพวกชาวบ้านริมคลองจะช่วยกันตัดหญ้าริมคลอง เก็บสวะตัดลำเจียกที่ขึ้นรกกีดขวางทางสัญจร  และทำให้คลองสะอาดตา พายเรือผ่านไปมาแสนสบาย   พอถึงงานบุญที่วัด  ชาวบ้านจะแต่งตัวสวยมีอาหารหวานคาวใส่สำรับลงเรือ  เพื่อไปทำบุญที่วัดร่วมกัน  พ่อแม่ลูกเล็กเด็กแดงนั่งเรือลำเดียวกันมาทำบุญ  ครอบครัวผูกพันธ์  ร่วมทุกข์ร่วมสุข เหมือนคำที่ว่า  “  ลงเรือลำเดียวกัน “

            ฉันชอบไปทำบุญที่วัดกับพ่อแม่  ดูลำคลองสดใสมีชีวิตชีวาด้วยเรือและผู้คนที่พากันไปทำบุญที่วัด  ชาวบ้านต่างนั่งพูดคุย ทักทายถามไถ่สาระทุกข์สุข  สุขภาพและการทำมาหากิน  ฟังพระสวดมนต์ร่วมกันเป็นกลุ่ม ๆ แล้วตักบาตรฟังเทศน์ทำบุญร่วมกัน

            ฉันยังนึกถึงวันเพ็ญเดือนสิบสองน้ำนองสองฝั่งคลอง  พวกเราจุดเทียนลอยกระทง และพายเรือดูกระทงสวย ๆ แล้วกลับมาบ้านช่วยกันตักน้ำเพ็ญเดือนสิบสอง ใส่ตุ่มมังกรที่หน้าบ้าน เอาไว้ใช้เพื่อเป็นสิริมงคล หลังจากนั้นพวกเด็ก ๆอย่างเราลงเล่นน้ำเพ็ญ ในคลองหน้าบ้านท่ามกลางแสงจันทร์กระจ่างสดใส 

            ภาพในความทรงจำต่าง ๆดูเด่นชัด  ฉันกับน้องชายพายเรือบดลำเล็กไปโรงเรียน   ฉันจำได้ว่าน้องชายนั่งพายเรือที่หัวเรือ  ส่วนฉันพายเรืออยู่ท้ายคอยคัดท้ายเรือให้แล่นเรื่อยไปโรงเรียน  เราเคยทำเรือล่ม กระเป๋าหนังสือลอยตุบป่อง ๆ  เป็นอันว่าวันนั้นไม่ต้องไปแล้วละโรงเรียนนะ    พวกเด็กนักเรียนส่วนใหญ่จะพายเรือไปโรงเรียนและจะจอดเรือใว้ในคลองซอยเล็ก ๆ ข้างโรงเรียน  หลังจากนั้นพวกเด็ก ๆ จะเอาไม้พายอาวุธประจำเรือไปเก็บไว้หลังห้องเรียน  เพราะไม้พายหายง่ายที่สุด

            เวลาผ่านไป  ค่อย ๆ ผ่านไปทีละวันทีละคืน  จนคนเราไม่รู้สึกตัวกับช่วงเวลาที่เปลี่ยนไป     “ ฉันแก่แล้วนะ “  เป็นสิ่งที่ฉันรับรู้ได้ในวันนี้  ชีวิตเปลี่ยนไปมากมายอย่างไม่น่าเชื่อ  ดูสิ… จากเด็กผู้หญิงตัวเล็กพายเรือบดไปโรงเรียน   กลายเป็นผู้หญิงวัยกลางคนที่ต้องขับรถยนต์ในทำงานในกรุงเทพ  วันหยุดสุดสัปดาห์  ถึงมีโอกาสขับรถขับรถกลับบ้านริมคลองเสียที      

            ทุกครั้งที่ฉันกลับบ้าน  ฉันมักมานั่งที่ท่าน้ำหน้าบ้านที่ยื่นบางส่วนออกไปในลำคลองและคิดถึงชีวิตในวันเก่า ๆ ภาพของยายที่ใส่บาตรตอนเช้าที่ท่าน้ำตรงนี้  ภาพของฉันและเพื่อน ๆ ที่ดำผุดดำว่ายส่งเสียงดังลั่นตามประสาเด็ก  ความทรงจำเก่า ๆ ดูเด่นชัดเหมือนเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันมานี่เอง  แต่ในขณะเดียวกันความทรงจำเหล่านี้ดูขัดแย้งกับสภาพแวดล้อมรอบข้างที่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม  ลำคลองหน้าบ้านสายนี้เปลี่ยนไป

            ลำคลองหน้าบ้านที่เคยใช้เป็นเส้นทางสัญจรไปมา ฉันเคยอาบน้ำและหัดว่ายน้ำจากคลองสายนี้  แต่…เดี๋ยวนี้..ไม่มีเสียงเรือหางยาววิ่งรับส่งผู้โดยสารอีกแล้ว  คลองรกร้างเต็มไปสวะ ดอกจอก  นาน ๆจะมีเสียงเรือเครื่อง..สักลำวิ่งผ่านไปมาให้นึกถึงความหลัง  ไม่มี…ผู้คนลงอาบน้ำในคลอง ไม่มี..เด็ก ๆ ลงเล่นน้ำเสียงดัง  ไม่มี..ใครเที่ยวหาปลาจากคลองหน้าบ้านอีกแล้ว และฉันไม่มีโอกาสลงเรือไปทำบุญที่วัดเหมือนเก่า   ชีวิตของคนบ้านริมฝั่งคลองเปลี่ยนไป  พวกเขาไปไหนมาไหนด้วยรถยนต์กันหมดแล้ว

พื้นที่แถบบ้านของฉันมีถนนตัดผ่าน ขับรถไม่นานนักก็ถึงกรุงเทพแล้ว   จะไปไหนมาไหน ใคร ๆ ก็ใช้รถยนต์ หรือ มอเตอร์ไซด์ พวกเขาหันมาขับรถปิพอัพบรรทุกของออกจากสวนแทนการบรรทุกลงเรือ  นัยว่าสะดวกไปไกลถึงไหน ๆ   ดูพ่อของฉันเป็นตัวอย่างบ้างประไร อดีตนักซิ่งเรือหางยาวไม่ขับเรือเครื่องไปไหนอีกแล้ว  พ่อเก็บเรือหางยาวขึ้นคานไปนานแล้ว  พ่อเริ่มจากหัดขี่จักรยาน ล้ม ๆ ลุก ๆ อยู่บนคันสวนก่อน  แล้วหันมาขี่มอเตอร์ไซด์   และเมื่อไม่กี่ปีมานี่เองพ่อหัดขับรถยนต์ แถมพ่อยังสอบใบขับขี่ได้ตอนอายุห้าสิบเก้าปี ชีวิตของพ่อเปลี่ยนแปลงไปมากมาย แม่มักชื่นชมพ่อแกมประชดประชั้นเสมอ    “… พ่อแกเขาเก่งจริง ๆ นะ เดี๋ยว..ขับรถ เดี๋ยว…ขับเรือ  อีกหน่อยคงหัดขับเครื่องบินหรอกว่ะ…  “

แม่ของฉันดูหัวเก่าและปรับตัวยากกว่าพ่อ  แม่มักจะบ่นเรื่องถนนหนทางบ่อย ๆ    “  รถรามันชนกันบ่อยเหลือเกิน……เดี๋ยวคนนั้นเจ็บ เดี๋ยวคนนี้ตาย…..แม่ไม่ชอบเลย…อีกอย่าง..พอมีถนนนี่ ขโมย  โขจรก็เยอะ “     จริงอย่างที่แม่บ่น  ขโมยแยะขึ้นกว่าสมัยก่อนมาก  ก็มันไปไหนมาไหนง่ายขึ้น  ขโมยก็เลยชุมเป็นธรรมดา

หลายสิ่งหลายอย่างรอบตัวฉันเปลี่ยนแปลงไปมากมาย  ชีวิตต้องเดินทางไปอีกไกลแค่ไหน  คงไม่มีใครตอบได้  พ่อของฉันจะต้องหัดขับเครื่องบินเหมือนที่แม่พูดประชดไว้หรือเปล่า…  อะไรในชีวิตก็เกิดขึ้นได้   พ่อแม่ของฉันอายุมากขึ้น  ฉันบอกตัวเองเสมอเราเป็นผู้ใหญ่..เข้าวัยกลางคนแล้วนะ   ….แล้วคลองหน้าบ้านฉันล่ะ  มีอายุ..เกิด ..แก่ …เจ็บ…. ตายเหมือนคนหรือเปล่านะ…  สิ่งที่เป็นจริงก็คือ “ ลำคลองสายนี้เปลี่ยนไป “    แต่ฉันเชื่อว่า….มีหลายคนที่คิดถึงชีวิตในวันเก่า ๆ  และอยากให้คลองหน้าบ้านกลับมามีชีวิตชีวาเหมือนเก่าอีกครั้ง

           

           



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
ซาฮาร่า วันที่ : 04/04/2008 เวลา : 08.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sahara

น่าสนใจจังค่ะ คุณปูนาว่าง ๆ จะไปเยี่ยมบ้านน้า

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
Slona2u วันที่ : 26/02/2008 เวลา : 16.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/slona2u
ยุงก้นป่อง ปลอดสารพิษ หากหงุดหงิด แวะพักสักนิด แล้วค่อยคิดต่อ 

รู้สึกดีใจจังที่ได้อ่าน
ที่ขับขานเล่านตำนานในอดีต
แต่ยังคงไว้ซึ่งความปราณีต
ที่มีขีดตั้งอยู่บนอันความจริง

อันที่จริงฉันเองก็อยากมีบ้าน
อยู่ริมน้ำอย่าง "ปูนา" ไว้สู่สิง
แต่ทว่าชะตากรรมมาประวิง
ให้ฉันนิ่งดิ้นรนอยู่ในเมือง .. เอย

อยากมีบ้านริมน้ำบ้างจังค่ะ
ปกติแล้วผู้ชายไม่อยากเป็นผู้สูงอายุเมื่อสูงวัย

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
Supawan วันที่ : 22/02/2008 เวลา : 18.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supawan

สวัสดีค่ะ ... ขอบคุณ .. สำหรับบทความ

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน