*/
  • ravio
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-12-07
  • จำนวนเรื่อง : 1047
  • จำนวนผู้ชม : 2115942
  • จำนวนผู้โหวต : 480
  • ส่ง msg :
  • โหวต 480 คน
<< มีนาคม 2019 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันเสาร์ ที่ 16 มีนาคม 2562
Posted by ravio , ผู้อ่าน : 519 , 17:44:03 น.  
หมวด : ทั่วไป

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน อดุลย์ , สิงห์นอกระบบ โหวตเรื่องนี้

ที่ปีนัง  ในวันนั้นผมเดินทางไปติดต่อซื้อขายไม้
โดยเป็นการนำเข้าไม้จากมาเลย์มาขายในไทย
ซึ่งเป็นเรื่องปกติของธุรกิจครอบครัวของผม
ที่ผมต้องทำต่อในฐานะพี่ชายคนโต
และเป็นทายาทธุรกิจของที่บ้าน

ผมสังเกตเห็นว่า มีไม้สักขนาดใหญ่จำนวนมาก
เส้นผ่าศูนย์กลางกว้างใหญ่และสวยงามมาก
ไม้สักจะมีกลิ่นเฉพาะอย่างหนึ่งที่คนเล่นไม้รู้จักกัน
วางกองอยู่บนท่าเรือบัตเตอร์เวอร์ธ
เมืองที่เป็นท่าเรืออยู่ฝั่งตรงข้ามกับเกาะหมาก(ปีนัง)

ผมจึงเดินเข้าไปถามคนขับรถเครนที่ขนไม้
จนได้รับคำแนะนำให้ไปสอบถามเจ้าของไม้ล็อตนี้
ก็ได้คำตอบว่าเป็นไม้จากพม่า
จะมีการแปรรูปก่อนส่งขายไปยังยุโรป
ในยุคนั้นยังไม่เข้มงวดแหล่งที่มาของสินค้า
กอปรกับมาเลย์เคยเป็นอาณานิคมอังกฤษ
เงื่อนไขข้อกำหนดการค้าจึงไม่มาก
เหมือนกับชาติเสรีแบบไทย จีน ญี่ปุ่น

ไม้สักเป็นไม้เนื้ออ่อนประเภทหนึ่ง
มีกลิ่นเฉพาะตัวที่ช่างไม้รู้จักกันดี
แถวภาคใต้อากาศร้อนชื้นมากกว่าพื้นที่อื่น ๆ
ไม้สักแปรรูปถ้าอายุมากแล้วเกินกว่าร้อยปี
มักจะถูกมอดหรือปลวกกินได้ง่าย
เพราะน้ำยาในเนื้อไม้หมดสภาพแล้ว
แถวบ้านจะทิ้งพระก็มีหลายบ้านที่เจอปัญหาเรื่องนี้
อาจารย์ภิญโญ  สุวรรณคีรี  ดั้งเดิมคนจะทิ้งพระ
ท่านก็ยืนยันเรื่องนี้ในการบรรยายครั้งหนึ่งว่า
ไม้สักอยู่ทนจนรุ่นโหลนทันเห็นมอดปลวกกิน

ผมเลยสอบถามเรื่องราคาไม้สักจากพ่อค้า
และปัญหาการนำเข้าเมืองไทย
ทางคนขายบอกว่า นำเข้าได้ไม่มีปัญหา
แต่พอผมกลับมาเมืองไทยแล้ว
ผมลองติดต่อกับส่วนราชการไทยเรื่องนำเข้าไม้สัก
พบว่ามีปัญหาทันทีในเรื่องเอกสารการนำเข้า
เรื่องแหล่งที่มาของไม้  เพราะทางการไทยกลัวไม้สวมตอ
(การลักลอบตัดไม้เถื่อนมาสวมทะเบียนขนย้ายไม้)
ส่วนทางมาเลย์ไม่สามารถระบุแหล่งที่มาได้
เพราะไม้สักที่นำเข้ามาลักษณะแบบจรยุทธ์
บรรทุกเรือขนาดเล็กลากซุงล่องน้ำล่องทะเลเข้ามาในมาเลย์
แบบเป็นอันรู้กันว่ามีการจ่ายรายการ เบี้ยใบ้รายทาง
และสมยอมกันหลายฝ่าย  ทั้งทางการมาเลย์ พ่อค้า
ต้นทางที่ประเทศพม่า  ตำรวจ ทหารเรือ  ตัดตรงเข้ามาเลย์



เรื่องนี้ทำให้ผมต้องยุติการนำเข้าไม้สักไปก่อน
แต่ยังนำเข้าไม้ประเภทอื่น ๆ จากมาเลย์มาขายในไทย
อีกสองสามครั้งที่ผมผ่านท่าเรือแห่งนี้
ก็ทำให้ผมลองฉุกคิดว่า  น่าจะมีทางออกในเรื่องนี้
ผมเลยสอบถามเพื่อน ๆ ในวงการค้าไม้ว่า
พอจะติดต่อพูดคุยกับคนพม่าเรื่องไม้สักได้หรือไม่
และจะขอเข้าไปในพม่าเพื่อดูแหล่งไม้ได้หรือไม่
ก็ยังไม่มีคำตอบที่ชัดเจนในเรื่องนี้
เพราะคนที่ลักลอบนำไม้มาขายในมาเลย์
มักจะพูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยดีนัก
และไม่เข้าใจว่าจะติดต่อทางการพม่าอย่างไร
เพราะที่ผ่าน ๆ มาเป็นการลักลอบตัดไม้ในป่า
และสมคบคิดกันในการนำไม้สักมาขายที่มาเลย์
รวมทั้งพ่อค้าในมาเลย์ก็มืดบอดในเรื่องแบบนี้เช่นกัน

ต่อมา  ผมได้รับคำแนะนำจากเพื่อนอีกคนว่า
ให้ลองไปหาคนพม่าที่รออพยพไปประเทศที่สาม
คนพวกนี้หลายคนเป็นผู้มีการศึกษาแต่เพราะประท้วงรัฐบาล
จนเกิดการปราบปรามอย่างรุนแรงมากในพม่า
ในเหตุการณ์ การก่อการกำเริบ 8888
จนต้องหนีตายหลายคนไปอยู่กันหลายประเทศในช่วงนั้น
บางส่วนก็อพยพหนีตายมาแถวชายแดนไทย

ผมจึงไปแถววัดพม่าในปีนังเพื่อดูลาดเลา
จนได้พบปะพูดคุยกับวัยรุ่นชายสมมุติชื่อว่า ซอหม่อง
หนีตายมาจากพม่ารอจะเดินทางไปอังกฤษ
ก็ได้รับคำตอบว่า  จะลองเขียนจดหมายถามลุงดูก่อน
เพราะลุงมียศเป็นนายพลเกษียณรัฐการแล้วยังอยู่ในพม่า
ผมจึงตอบขอบคุณและมอบเงินบางส่วนให้เป็นสินน้ำใจ

เมื่อกลับมาเมืองไทยแล้ว
ผมก็ได้ไปติดต่อสถานทูตพม่า
เพื่อขอทำวีซ่าเข้าไปในพม่า
ก็ได้รับคำบอกปัดไม่ให้เข้า
โดยอ้างว่าไม่มีเหตุผลอันควรแต่อย่างใด
และไม่มีคนรับรองในการเข้าประเทศพม่า
เพราะพม่ายุคนั้นยังปิดประเทศ
และกลัวจารชนต่างชาติ  NGO เข้าไปในประเทศ
ผมจึงต้องเดินออกมาจากสถานทูดพม่าอย่างมือเปล่า

ต่อมา  เมื่อผมเดินทางกลับไปที่วัดพม่าในปีนังอีกครั้ง
จริง ๆ แล้วในอดีต  พื้นที่วัดพม่าคือ ที่ดินของวัดไทย
ที่พระปิยะมหาราชทรงสมทบเงินซื้อที่ดินถวายเป็นที่ธรณีสงฆ์
ในช่วงก่อนวันเข้าพรรษาปีหนึ่ง  นานมาแล้ว
มีพระพม่ารูปหนึ่งขอเข้าจำพรรษาที่วัดไทย
เจ้าอาวาสวัดไทยก็ยินดีให้เข้าจำพรรษาที่วัดไทย

แต่แล้วก็อยู่กันไม่ได้เพราะศีลวินัย ข้อปฏิบัติไม่ตรงกัน
พระพม่าก็มีบริวาร/สาวกคนพม่าถือหางมากเช่นกัน
ทำให้เกิดความขัดแย้งขึ้นภายในวัด
ทะเลาะกันวุ่นวายปนปี้ไปกันใหญ่
ต่างคนต่างออกปากขับไล่ให้พ้นจากวัด

ทางผู้ว่าการรัฐปีนังในยุคนั้น
ซึ่งเป็นคนของรัฐบาลอังกฤษ
เลยแก้ปัญหาด้วยการสั่งให้แบ่งวัดออกเป็นสองฝั่ง
ฝั่งหนึ่งให้เป็นวัดพม่า  อีกฝั่งหนึ่งให้เป็นวัดไทย
โดยมีถนนเส้นหนึ่งกั้นกลางระหว่างสองวัด
วัดไทยเลยเสียที่ธรณีสงฆ์ไป  
น่าจะเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
ที่ไทยเสียดินแดนวัดในต่างประเทศ
เพราะเรื่องวัด/พระสงฆ์ไม่กินทั้งเกาเหลา
และไม่ยอมกินเส้นร่วมกันในสังฆกรรม

เมื่อผมเจอซอหม่องแล้ว
ผมก็ได้รับคำตอบว่า
ลุงได้เขียนจดหมายตอบกลับมาแล้ว
พร้อมกับแนบจดหมายน้อยให้ผม
เพื่อถือไปติดต่อสถานทูตพม่าในไทย
เพื่อขอวีซ่าเดินทางเข้าไปที่พม่า
เมื่อถึงพม่าแล้วให้ติดต่อกับคุณลุง
คุณลุงจะจัดคนประสานงานเรื่องต่าง ๆ ให้
ผมขอบคุณซอหม่องที่เป็นธุระให้เรื่องนี้
และมอบเงินสมนาคุณให้กับการเป็นธุระเรื่องนี้ให้ผม

หลังจากเสร็จธุระเรื่องซื้อขายไม้ที่บางโพ  กรุงเทพฯ
ผมก็เดินทางไปยังสถานทูดพม่าอีกครั้ง
พร้อมกับแนบจดหมายน้อยจากลุงของซอหม่อง
ก็ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี
และบอกว่ามีวิทยุแจ้งมาล่วงหน้าแล้ว
พร้อมประทับตราวีซ่าให้ผมเดินทางเข้าไปได้ทันที

แต่ในยุคนั้น  สายการบินตรงจากไทยไปพม่ายังไม่มี
ผมจึงต้องเดินทางไป KL กัวลาลอมเปอร์
เพื่อหาสายการบินที่บินไปลงที่ย่างกุ้ง

แต่ที่บ้านมักจะหยอกล้อกันว่า KL
KL คืือ เขตพื้นที่ตำบลควนลังในอำเภอหาดใหญ่
มีคลองอู่ตะเภาที่ไหลไปทางทิศเหนือ
กั้นแบ่งเขตตำบล/เทศบาลในบางจุด
ออกจากตำบลหาดใหญ่/เทศบาลนครหาดใหญ่
เพื่อนฝูงที่สนิทกันมักจะหยอกล้อกันเล่นเช่น
จะไปซื้อไก่ทอดหาดใหญ่ที่  KL

คนไม่รู้เรื่องมุกมักจะคิดว่า  เพื่อนจะไปซื้อไก่ทอดที่ KL จริง ๆ
หรือจะไปซื้อไก่ทอด KFC มาเลี้ยงวันนี้
กลับกลายเป็น Kuanlung Fried Chickens



เมื่อผมบินถึงย่างกุ้งแล้ว
ผมก็นั่งรถแท็กซี่ไปหาที่พักก่อนเป็นลำดับแรก
และพักได้เฉพาะโรงแรมสำหรับคนต่างชาติเท่านั้น
โรงแรมคนต่างชาติที่ย่างกุ้งแพงมากในยุคนั้น
เพราะทางการพม่าบังคับให้คนต่างชาติทุกคน
ที่เป็นนักท่องเที่ยว/นักธุรกิจต้องพักอาศัย
อยู่ได้แค่โรงแรมที่ทางการระบุเท่านั้น
จะไปนอนพักเพ่นพ่านที่อื่นไม่ได้โดยเด็ดขาด

เมื่อผมได้ที่พักแน่นอนแล้ว
ผมก็เดินทางไปหาคุณลุงของซอหม่องที่บ้านพัก
ผมได้ทำความรู้จักกับท่านและท่านได้ให้คนนำทาง
สมมุติว่าชื่อ  วินทัย  เป็นคนนำทางที่พูดภาษาอังกฤษได้ดี
ผมรู้จักคนนำทางแค่ลุงของซอหม่องแนะนำ
โดยผมยังไม่รู้จักนิสัยใจคอและพฤติกรรมเลย
ในการร่วมเดินทางในพม่าครั้งนี้
เรียกว่า  วัดดวงกับเสี่ยงภัยกันเลย

ผมและวินทัย  ต่างร่วมเดินทางไปในพม่าหลายแห่ง หลายครั้งมาก
เพื่อหาเขตป่าไม้สักที่งดงามและตัดขายได้
แต่ป่าไม้ควรจะอยู่ในเขตอิทธิพลของทหารพม่า
เพราะในพม่ายังมีการสู้รบกับชนกลุ่มต่าง ๆ อยู่หลายครั้ง หลายที่
ระหว่างการเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ เพื่อสำรวจไม้สัก
ผมมักจะถูกตรวจค้นหลายครั้ง
และมีการสอบถามจากทหาร/ตำรวจ
เพราะผมเป็นคนแปลกหน้าอย่างหนึ่ง
ทั้งรูปร่างหน้าตา การแต่งกาย  และการพูดจาภาษาอังกฤษ
แต่จดหมายน้อยของลุงของซอหม่องช่วยได้มาก
เพราะนายทหารระดับนายพลในพม่าในยุคนั้น
เรียกว่ามีอำนาจบารมีเหลือล้นพ้นประมาณ
แม้ว่าจะเกษียณอายุรัฐการแล้ว
ก็ยังมีนายทหารลูกน้องเก่าที่ยังให้ความนับถืออยู่มาก
ถ้าวิทยุสอบถามก็เป็นอันรู้กันแล้ว

ในระหว่างนั้นผมก็เดินทางไปมาจากเมืองไทย KL ย่างกุ้ง
โดยนัดหมายกับวินทัยไว้ก่อนล่วงหน้าทุกครั้ง
เพราะย่างกุ้งไม่มีโทรศัพท์มือถือในยุคนั้น
โทรศัพท์บ้านก็แพงมากเหมือนเมืองไทยในยุคหนึ่ง

ทั้งนี้ผมจะแวะไปตามเขตป่าไม้ต่าง ๆ ในพม่าที่ยังมีไม้สักอยู่มาก
โดยให้วินทัยนัดหมายคนพื้นที่กับสำรวจป่าไม้ไว้ก่อนผมเข้าไปพม่า
และขอให้ลุงของซอหม่องช่วยเจรจากับกรมป่าไม้พม่า
ในยุคนั้นยิ่งใหญ่ระดับกระทรวงเลยทีเดียว
เพราะจัดตั้งมาตั้งแต่ยุคอังกฤษทำการตัดไม้สักที่นั่น
โดยมีอดีตนายพลขาพิการข้างหนึ่งจากการสู้รบเป็นผู้บริหาร
ส่วนเรื่องการขอทำสัมปทานป่าไม้ที่พม่า
ก็ได้รับคำตอบจากลุงของซอหม่องว่าจะช่วยเหลือเรื่องนี้ให้
เพราะทางการพม่าก็อยากได้เงินที่ถูกกฎหมายเช่นกัน



ในที่สุดแปลงสัมปทานป่าไม้ที่ถูกกฎหมายฉบับแรกของพม่า
ที่ให้กับคนไทยรายแรกก็อนุมัติตามกฎหมาย
ผมจึงให้วินทัยเป็นผู้จัดการ/หัวหน้าคนงานในแปลงสัมปทานป่าไม้
และรับลูกจ้างอีกหลายคนที่ลุงของซอหม่องแนะนำให้
การตัดไม้สักขายชุดแรกก็ยังประดักประเดิด
เพราะคนงานยังใช้เลื่อยยนต์ Stihl ไม่คล่องนัก
ในสมัยนั้นเลื่อยยนต์ Stihl ที่มาเลย์หาซื้อง่ายมาก
แต่เมืองไทยห้ามนำเข้า  เพราะเป็นตัวกินไม้อย่างแรง
เรียกว่า  ป่าไม้เป็นไร่ ๆ ตัดได้อย่างรวดเร็วมาก

ไม้สักชุดแรกที่ถูกกฎหมายจากพม่า
จึงมีการขนส่งทางเรือผ่านท่าเรือปีนัง สิงคโปร์ เข้าแหลมฉบัง
ผ่านพิธีศุลกากรอย่างถูกกฎหมายก่อนนำไปขายที่บางโพ
แต่ชุดแรกผมขาดทุนจำนวนหนึ่ง
เพราะขายเป็นไม้ซุง  ถูกหักโน่น หักนี่ หยุมหยิมไปหมด
แบบเขี้ยวเสือหนุ่มเจองาช้างแก่เก๋าประสบการณ์มากกว่า
ขวิดเอาเสือหนุ่มล้มเจ็บอย่างแรงทีเดียว
เรื่องนี้  ทำให้ผมต้องคิดหนักว่าจะเดินหน้าหรือถอยหลังดี
ในเรื่องการนำไม้ซุงจากพม่ามาขายในไทย

ไม้ซุงชุดที่สองก็ใกล้จะนำเข้าอีกแล้ว
ควรจะทำอย่างไรดีจึงจะได้ราคาดีกว่าชุดแรก
ผมสังเกตเห็นว่า  พ่อค้าไม้ไทยนิยมไม้แปรรูป
เพราะขายได้ราคาดีกว่าไม้ซุง
เนื่องจากไม้ซุงเวลาแปรรูปแล้ว
จะมีการสูญเสียเนื้อไม้ไปเป็นจำนวนมาก
ทางธุรกิจมักเรียกว่า ค่ายีล Yield
เหลือส่วนที่ดี ๆ เพียงไม่กี่ท่อน
ปีกไม้ก็ขายได้ราคาไม่ดีมากนัก
จนต่อมามีคนนิยมทำบ้านไม้ซุง
เลียนแบบภาพยนตร์ต่างประเทศ
ราคาขายก็ดีขึ้นกว่าเดิมมาก
ส่วนขี้เลื่อยก็ยังขายไม่ได้ราคาในยุคนั้น
ต้องจ้าง/แถมให้กับคนทั่วไปมาขนไปฟรี ๆ
เพื่อเอาไปทำดินผสม/ปุ๋ยหรือผสมกับกาวทำถ่านชั่วคราว
ต่อมามีคนแปรรูปเป็นธูปและยากันยุง

ผมจึงลองเดินตระเวณหาโรงงานแปรรูปไม้
เพราะที่บางโพในอดีตเคยเป็นแหล่งไม้แปรรูปไม้ซุงมาก่อน
จนได้โรงงานแห่งหนึ่งยินยอมรับจ้างแปรรูปไม้ซุงไม้สักให้กับผม
แต่ต้องมีการลงทุนรื้อปรับโรงงาน  และลองเดินเครื่องจักรใหม่
เพราะเครื่องจักรขนาดใหญ่/แท่นเลื่อยที่เคยทำงาน
ขาดไม้ซุงเข้ามาเลื่อยหลายปีดีดักแล้ว
ปัญหาการแปรรูปไม้ผมจึงหมดไปเปลาะหนึ่ง

ไม้ซุงไม้สักชุดที่สองที่นำเข้าจากพม่า
ทำกำไรให้ผมอย่างงดงามมาก
เพราะขายเป็นรูปไม้แปรรูปให้แถวบางโพ
มีพ่อค้าไม้ต่างมาติดต่อขอซื้อจำนวนมากหลายราย
เพราะไม้สักขนาดหน้ากว้างขาดตลาดไปหลายปีแล้ว




ผมจึงเดินทางไปมาระหว่าง มาเลย์ ไทย พม่า เป็นว่าเล่น
ส่วนที่ธุรกิจของที่บ้านผม
ผมให้น้องชายดูแลกิจการร่วมกับภริยาผม
เพราะผมต้องไปประจำที่พม่าเป็นหลัก
คือ เดินทางไปเข้า KL บินไปย่างกุ้ง
เสร็จธุระที่แปลงตัดไม้แล้วออกจากย่างกุ้ง บินไปเข้า KL 
แล้วบินเข้าเมืองไทยลงที่กรุงเทพฯ ก่อนมาหาดใหญ่
สมัยนั้นยังไม่มีสายการบินตรงจาก KL มาลงที่หาดใหญ่
หรือบางครั้งก็ให้คนขับรถยนต์ไปรับผมที่ KL
หรือผมยอมนั่งรถยนต์เข้าหาดใหญ่

ต่อมา  เมืองไทยประกาศปิดป่าในปี 2532
เพื่อแก้ไขปัญหาการทุจริตและ การทำลายป่า
ทำให้เครื่องจักรเลื่อยไม้ แปรรุปไม้  ของออป. สุราษฏร์ธานี
วางทิ้งเป็นเศษเหล็กและรอคนมาเหมาซื้อไป
กินเวลาหลายปีมากที่ยังไม่มีคนสนใจ
จนมีคนวงในมาบอกผมให้ลองไปดูและซื้อไปใช้
ผมจึงทำเรื่องขอซื้อทั้งหมดแล้วขนเข้าไปที่พม่า
พร้อมกับคนงานไทยที่เคยทำงานด้านนี้
และยอมเข้าไปบุกเบิกโรงงานแปรรูปไม้ที่พม่า

ทำให้ต้นทุนผมต่ำมากในพม่า
ทั้งเรื่องค่าแรง ค่าไม้ ค่าสัมปทาน ค่าภาษี
เพราะผมมีธุรกิจตั้งแต่ต้นน้ำ กลางน้ำ ปลายน้ำ
เรียกว่า ครบวงจรธุรกิจอุตสาหกรรมป่าไม้
ทั้งการนำมาขายในไทยก็ถูกกฎหมายทุกเรื่อง
รวมทั้งผมควบคุมต้นทุนและระยะเวลาส่งมอบ
กับการป้องกันซุงไม้เสียหายสูญหายได้
อย่างเป็นระบบ/มาตรฐานดีกว่าจ้างโรงงานในไทยแปรรูป

 


 

ในพม่ายุคนั้นยังมีการเกณฑ์แรงงานฟรี(บังคับไปใช้แรงงาน)
โดยไม่จ่ายค่าแรงงานมีแต่ที่พักชั่วคราวและอาหารให้แค่พอกิน
รถยนต์ทหารพม่ามักจะตระเวณไปตามสถานที่ต่าง ๆ
พอเจอวัยรุ่นชายหญิงตามท้องถนน ร้านชากาแฟ โรงภาพยนตร์
ก็จะบังคับจับตัวขึ้นรถยนต์ทหารไปทำงานใช้แรงงาน
ตามค่ายทหารหรือบริเวณสู้รบกับชนกลุ่มน้อย
คนงานของผมหลายคนก็โดนเรื่องนี้
พ่อแม่ญาติพี่น้องคนงานมักจะมาร้องห่มร้องไห้เรื่องนี้
ผมต้องส่งคนไปติดตามและเจรจาจ่ายค่าไถ่จนได้ตัวคืน
แต่ก็เรียกว่ากลับมาก็บอบช้ำมากเพราะทำงานหนักมาก

ผมจึงปรึกษากับลุงของซอหม่องว่าจะทำอย่างไรดีกับเรื่องนี้
ลุงของซอหม่องเลยแนะนำว่า  ให้คนงานมีเสื้อทีมหรือป้ายสังกัด
ระบุว่าเป็นคนงานของนายห้างป่าไม้สัมปทานแปลงนี้
ที่ได้รับอนุมัติจากทางการทหารพม่า
พวกทหารพม่าจะได้ไม่มายุ่งเกี่ยวกับคนงานอีก
ผมจึงทำป้ายแขวนอันใหญ่ ๆ ให้คนงาน
มีตรา Logo ชื่อบริษัทของผมที่จดทะเบียนในพม่า
เวลาคนงานจะเดินทางไปไหนมาไหนหรือออกนอกบ้านยามใด
ให้พวกคนงานแขวนคอป้ายอันนี้ไว้
ทำให้ทหารพม่าพอเห็นป้ายนี้ก็จะขับรถยนต์ผ่านเลยไป
ไม่มายุ่งเกี่ยวหรือจับไปใช้แรงงานอีกเลย
ป้ายบริษัทพม่าของผมจึงกลายเป็นยันต์ชั้นดี
มีชาวบ้านต่างมาขอยืมคนงานเวียนเทียนใช้กันหลายคน
เวลาไปธุระหรือเดินทางไปสถานที่ไกล ๆ นอกเขตทำป่าไม้





ส่วนตอนนี้ธุรกิจป่าไม้ผมชะลอตัวลง
เพราะหลังจากพม่าเปิดเสรีแล้ว
มีทุนใหญ่มาแข่งขันหลายรายในเรื่องสัมปทานป่าไม้
ผมคงไม่เข้าไปแข่งขันด้วยเพราะน่าจะไม่คุ้ม
กอปรกับแปลงสัมปทานป่าไม้และการรับจ้างแปรรูปไม้
ผมยังคงทำมาหากินได้อีกนานในพม่าเช่นกัน

มีคนถามผมว่าทำไมไม่ขายไม้สัก หรือไม้อื่น ๆ ให้กับจีน ญี่ปุ่น
ซึ่งจะได้ราคาดีมากในการขายแต่ละครั้ง
เห็นประกาศรับซื้อใน Website ต่าง ๆ
ผมตอบง่าย ๆ ว่า  รู้จักเนื้อสันไหม
สองชาตินี้เขี้ยวมากชอบกินแต่เนื้อสัน

ผมเลื่อยไม้ซุงแต่ละท่อน  
ถ้าขายแต่ไม้ดี ๆ ก็เหมือนขายแต่เนื้อสัน
แล้วเศษไม้ ปีกไม้ ขี้เลื่อย 
ที่เหมือนกับตับ ไต ไส้พุง เศษเนื้อ และขี้ 
ผมจะทำอย่างไรให้ผมทิ้งไปเลยหรือ
หรือขายไปในราคาถูก ๆ เพื่อลดต้นทุน

ผมยอมขายไม้สัก ไม้อื่น ๆ ให้กับคนไทย
แม้ว่าจะได้ราคาถูกกว่าขายจีน ญี่ปุ่น
แต่เพราะผมขายได้หมดทุกชิ้นส่วน
ขายได้หมดทุกอย่าง  แบบสดชื่นเลย
ผมจึงไม่สนใจตลาดไม้จีน หรือ ญี่ปุ่น
แม้ว่าจะมีคน/นายหน้ามาติดต่อ
มาขอซื้อกับผมหลายครั้งแล้วก็ตาม

บทเรียนที่ผมได้จากการทำป่าไม้ที่พม่า คือ
คนเราต้องพยายามคิด/หาหนทางการทำงาน
และคนเราต้องยอมเสี่ยงในบางครั้ง
ผลที่ได้มาอาจเกินคุ้มในระยะยาว

เรื่องเล่านี้จากเพื่อนที่ค้าไม้
ให้ลองถามคนขายไม้รายใหญ่แถวบางโพ
รู้จัก เฮียเซี้ยงจากหาดใหญ่ไหม
รับรองร้อง อ๋อ รู้จักกันส่วนใหญ่

เขียนขึ้นจากความทรงจำเก่า ๆ
ก่อนจะเลือนหายไปเหมือนใบไม้ที่ปลิดปลิว




เรื่องเล่าไร้สาระ


การทำป่าไม้ของอังกฤษทั้งในไทย พม่า มาเลย์
นายห้างชาวอังกฤษจะเลือกต้นไม้ต้นที่ต้องการไว้ก่อน
แล้วทำการกรานต้นไม้เป้าหมาย
การกรานคือ การตัดท่อน้ำเลี้ยงต้นไม้
ให้ต้นไม้ขาดน้ำจะค่อย ๆ ตายลงอย่างช้า ๆ
ด้วยการเฉาะตรงเปลือกไม้ลึกลงไปสักนิ้วหรือสองนิ้ว
ฟันไปรอบ ๆ ต้นไม้เป้าหมายให้เป็นเส้นรอบวงกว้างราวหนึ่งนิ้ว
แล้วเว้นระยะขึ้นไปอีกราว 1-2 ฟุตทำแบบเดียวกันอีกครั้ง
การกรานจะเป็นการตัดท่อน้ำเลี้ยงของต้นไม้
เมื่อต้นไม้ขาดน้ำแล้ว จะค่อย ๆ  ทิ้งใบก่อน
ใบจะร่วงหล่นลงมาก่อน ตามด้วยกิ่งอ่อน ๆ จะแห้งตาย
ร่วงหล่นลงมาบนพื้นดินตาม ๆ กันมาเป็นระยะ ๆ
การกรานต้นไม้จะเห็นผลได้ในหกเดือนให้หลัง

ในระหว่างนั้น ชาวบ้านมักจะเชื่อกันว่า
ต้นไม้จะพยายามขับสารชนิดหนึ่งออกมาสมานแผล
แต่จริง ๆ น่าจะพยายามส่งน้ำไปเลี้ยงใบและกิ่ง
เพื่อพยายามรักษาชีวิตตนอย่างถึงที่สุด

แต่ท้ายสุดต้นไม้ต้นนั้นก็ต้องล้มหายตายจาก
การขาดน้ำ ทำให้ใบร่วงหล่น กิ่งอ่อนร่วงหล่น
มีส่วนทำให้ต้นไม้ตายแบบแห้งเบาขนย้ายง่าย
เพราะน้ำในต้นไม้ค่อย ๆ เหือดแห้งหายไป
ยิ่งเมื่อเวลาล่วงเลยไปกว่าหนึ่งปีแล้ว
ใบไม้และกิ่งไม้ไม่มีแล้ว
เหลือแต่ลำต้นไม้กับกิ่งใหญ่ ๆ โด่เด่ 

เมื่อได้เวลาหน้าแล้งแล้ว
ก็จะตัดต้นไม้เป้าหมายลงมา
พร้อมกับใช้คนและช้างทำการชักลาก
ชักลากท่อนซุงไปที่ลำน้ำ
รอล่องน้ำไปแปรรูปที่โรงงาน
หรือขายเป็นไม้ซุงไปยังที่ต่าง ๆ
เมืองไทยในอดีตจะล่องซุงมาตามลำน้ำเจ้าพระยา
มักจะนิยมมาแปรรูปที่บางโพในอดีต
จนกลายเป็นย่านค้าไม้ที่โด่งดังถึงทุกวันนี้

ส่วนบริเวณพื้นที่รอบ ๆ ต้นไม้ใหญ่ที่ถูกตัดแล้ว
จะมีการปลูกต้นไม้ประเภทเดียวกันราว 10 ต้น
เพื่อเป็นการทดแทนรอให้เติบโตในวันข้างหน้า





ในอดีต  แปลงสัมปทานป่าไม้ในเมืองไทย
ที่อังกฤษรับเหมาทำสัมปทานก็เคยทำเช่นนี้
ก่อนที่จะมีคนบุกรุกแผ้วถางป่าเพื่อปลูกพืชอื่น
หรือทำเป็นไร่นาสวนผลไม้ในบางแห่ง

มาเลย์ พม่า ป่าไม้มีมากแม้ว่าจะถูกอังกฤษตัดไปมาก
แบบกอบโกยไปเป็นทรัพยากรของชาติตนแบบฟรี ๆ
แต่ก็ยังมีดีอยู่บ้าง ตรงที่วางระบบปลูกต้นไม้ทดแทนไว้
แม้ว่าระยะเวลาและการเติบโตจะเนิ่นนานก็ตาม
ทำให้ในทุกวันนี้  ป่าไม้มาเลย์ และ พม่า
ยังมีไม้งามให้ตัดอีกจำนวนมาก
และมีกฎหมายบังคับให้ปลูกทดแทนเหมือนเช่นในอดีต



แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน