*/
  • พันธุ์สังหยด
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2009-03-12
  • จำนวนเรื่อง : 389
  • จำนวนผู้ชม : 718379
  • จำนวนผู้โหวต : 2382
  • ส่ง msg :
  • โหวต 2382 คน
<< มกราคม 2017 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันพฤหัสบดี ที่ 19 มกราคม 2560
Posted by พันธุ์สังหยด , ผู้อ่าน : 554 , 15:09:16 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 2 คน chailasalle , ลูกเสือหมายเลข9 โหวตเรื่องนี้

Yung Avenger Hunter Poon(๒)

พรานบุญชุดผจญภัยวัยหนุ่ม พฤติกรรม ตอน มือสังหารในเงามืด

      

พลันเมื่อพรานบุญเหยียบย่างเข้าเขตเมืองสทิงปุระ ก็ถูกทหารยามกักตัวไว้ที่หน้าประตูเมือง ถูกตรวจค้นไปทั้งตัว เมื่อเห็นว่าเป็นเพียงคนเดินทางแต่งกายซอมซ่อ ไม่มีอาวุธอะไรทหารก็ให้พรานบุญหนุ่มน้อยอารมณ์ดีผ่านเข้าเมือง ทว่ายามนี้ภายในเมืองมีการเข้มงวดกวดขัน ตั้งแต่ ริมกำแพงไปจนกระทั่งถึงท่าเรือน้ำลึกทุกแห่ง สินค้าในเรือทุกลำถูกตรวจค้นถี่ยิบ ทหารเดินกันขวักไขว่ เมืองสทิงปุระที่เคยอึกทึกไปด้วยการค้าขายและเสียงผู้คนเสียงช้างม้า วัวควายยวดยานต่าง ๆ นานา บัดนี้ดูเงียบเหงาเศร้าซึมและตึงเครียด ชาวประชาหน้าตาดูเคร่งเครียด เศร้าซึม มีป้ายมีธงก็ล้วนประกอบไปด้วยสีขาวสลับดำ บ่งบอกถึงความเศร้าโศกไว้ทุกข์ คนเดินทางผ่านไปมาก็หน้าตาเศร้า ๆ พรานบุญเดินทางตรงกลับไปยังบ้าน เขาเห้นสองข้างถนนผู้คนที่คุ้นเคยหายหน้าไป ร้านเถ้าแก่ใหญ่กลับปิดร้างไม่ค้าขาย  ผู้คนไม่ค่อยออกมาเดินริมถนน กลิ่นลมทะเลพัดพาเอาอากาศเย็นชื้นด้วยละอองฝนมาด้วย พรานบุญบอกตัวเองว่า อีกไม่ช้าฝนจะตก ไม่แน่อาจมีพายุ เพราะความกดอากาศมันส่งเค้า เขาเดินเรื่อยไปจวบจนถึงประตูบ้านหลังใหญ่ที่ริมท่าเรือ ที่นั่น บ้านของเขาเงียบเหมือนบ้านร้าง หลังจากเคาะประตูไปหลายครั้ง จนถึงขั้นตะโกนเรียกเสียงดัง ค่อยมีคนมาเปิดประตู

                “นายน้อย โอ้นายน้อย ท่านกลับมาแล้ว” นายแหลม ละล่ำละลักเอ่ยทักด้วยน้ำตานองหน้า

                “ว่าไงนายแหลม ทำไมบ้านเงียบจัง”

“นายน้อย ผมดีใจที่นายน้อยยังอยู่ เราส่งข่าว...ฮือ ฮือ  ส่งข่าวไปหลายครั้ง แต่ไม่มีใครรู้ว่าท่านอยู่ที่ไหน”

“ว่ายังไงนายแหลม เกิดอะไรขึ้น” พรานบุญรู้สึกไม่ค่อยดีเมื่อเห็นบ้านเคยอยู่อู่เคยนอน ต้องเปลี่ยนสภาพเป็นหม่นหมองไปเช่นนี้

“นายท่านกับนายหญิง ...ถูกฆ่าตายแล้วขอรับ” พรานบุญตะลึงกับข่าวร้าย

“ว่าอะไรนะ” พรานบุญแทบไม่เชื่อหูตัวเองกับข่าวร้ายที่ได้รับ

“ระหว่างที่นายน้อยไม่อยู่ เกิดมีมือสังหารลอบเข้าเมือง ในคืนเดียวพวกมันฆ่าพระราชานันทชัย และพระราชินี รวมทั้งอำมาตย์อีกหลายคนเลยขอรับ เพียงคืนเดียวเท่านั้น  บ้านเมืองถึงกับระส่ำระสาย ท่านสุทธากับนายหญิงที่ไปปกป้องพระราชาก็ถูกสังหารไปด้วยขอรับ พวกกระผมพยายามส่งข่าวแล้ว แต่ไม่มีใครหานายน้อยเจอเลย” พรานบุญถึงกับอึ้งพูดไม่ออก หนึ่งปีที่เขามัวไปท่องเที่ยวเพลิดเพลินอยู่ในภพนาค บนโลกมนุษย์เกิดเหตุการณ์เลวร้ายขึ้นมากมาย

“บอกข้า จันทาวดีเป็นอย่างไร แล้วเจ้าชายอาทิตย์วงศ์ละ”

“พระมเหสีจันทาเทวีทรงปลอดภัยดีขอรับ”

“เดี๋ยวนายแหลม เจ้าว่าอะไรนะ”

“ข้าบอกว่า พระมเหสี เอ่อ พระราชินีจันทาเทวีทรงปลอดภัยดีขอรับ พระราชาอาทิตย์วงศ์ทรงครองราชสมบัติต่อจากพระบิดา แต่บ้านเมืองยังไม่ปลอดภัยนักเพราะว่า พระองค์มักถูกลอบเข้าไปปลงพระชนม์อยู่บ่อยครั้ง”

“อะไรนะ”

“มือสังหารนะขอรับ พวกมันยังอยู่ และ แอบฆ่าขุนนางในวังไปหลายคนแล้ว จนไม่มีใครกล้าเข้ามารับราชการ แม้แต่ขุนพลสิงหาก็เพิ่งถูกสังหารไปไม่นานนี้” พรานบุญได้ฟังเรื่องราวของขุนพลสิงหามานาน เขาเป็นขุนพลคู่บัลังก์คู่พระทัยของพระราชานันทชัยมานาน เป็นที่ปรึกษาที่เฉลียวฉลาดรอบคอบมีฝีมือ ไม่น่าเชื่อว่าทหารที่มีฝีมืออย่างขุนพลสิงหา ยังพลาดท่าเสียทีให้กับพวกมือสังหาร  

ข่าวร้ายซ้ำ ๆกันทำให้พรานบุญหนุ่มน้อยถึงกับถอดถอนใจ แต่เรื่องสะเทือนใจที่สุดก็คือจันทาวดี สาวน้อยที่พรานบุญเคยหมายปองบัดนี้กลับเป็นราชินีคู่บังลังก์ของพระเจ้าอาทิตย์วงศ์ไปเสียแล้ว นึกถึงเวลาที่เคยร่วมเรียนร่วมฝึกเพลงดาบ ศึกษาวิชาจากสำนักอาจารย์มาด้วยกัน มันผ่านไปเหมือนกับนานหลายปีดีดักแล้ว เขาผิดเองที่มัวทำตัวลอยไปลอยมา พรานบุญถึงกับซึมกะทือ เมื่อได้รับข่าวนี้ ภาพความทรงจำย้อนไปในอดีต จวบจนวันที่จากลากันที่สำนักของท่านอาจารย์ เขาเหมือนจะรู้ในใจอยู่แล้ว ว่าโอกาสช่างมีน้อยนิดเสียเหลือเกินที่ความรักของเขาจะสมหวัง 

เมื่อย้อนนึกถึง เขากับเจ้าชายก็ช่วงชิงความรักของจันทาวดีมาโดยตลอด ตั้งแต่วัยเด็กที่เคยวิ่งเล่นตามท่าเรือด้วยกันมาแล้ว  ไอ้บุญมันแทบไม่มีหวังเลยมาตั้งแต่ต้น พรานบุญตัดสินใจด้วยความไวแห่งปัญญา

“จันทาเทวีได้ตำแหน่งหน้าที่ที่เหมาะสมแล้ว หากจะมีใครที่จะช่วยแบ่งเบาภาระในการบริหารบ้านเมืองของเจ้าชายอาทิตย์วงศ์ ก็คงมีเพียงเธอนี่ละ” คิดแล้วพรานบุญก็รู้สึกได้ถึงภัยที่แอบซ่อนเร้น เหมือนกับว่ามีใครกำลังแอบมองเขาอยู่ในเงามืด พวกมันรู้ตัวและว่องไวเกินคาด รีบย้ายหนีในพริบตา

พรานบุญตื่นตัวนึกถึงสิ่งที่ตนพอจะทำได้

“จะมามัวเศร้าอยู่นานไม่ได้ มีเรื่องต้องทำ” พรานบุญบอกตัวเอง

พอตะวันเริ่มตกเย็นเหลือเพียงแสงสลัว ชาวบ้านต่างพากันปิดประตูบ้านร้านค้า เก็บข้าวของ  บ้านเมืองที่เคยอึกทึกครึกครื้นด้วยสรรพเสียงกลับเงียบงัน ซึมเซาหดหู่ ที่ท่าเรือ เรือสินค้าลำใหญ่ รีบทยอยออกห่างจากฝั่ง ไปลอยลำอยู่กลางทะเล บ้านเมืองเปลี่ยนแปลงไปปานนั้น

“นายน้อย รีบเข้าบ้านเถอะครับ มันอันตราย”

“แหลม ในวังตอนนี้มีใครอยู่กับพระราชา”

“ก็ทหารองครักษ์นั่นแหละครับ พวกมันลอบเข้าไปสังหารพระองค์ทุกคืน มีศพทหารรักษาพระองค์ถูกหามออกมาทุกวัน จนมีข่าวว่าพระวรกายผ่ายผอมซูบเซียว ยังดีที่ไม่ถึงขั้นทรงประชวร”  เมื่อแหงนมอง ท้องฟ้าที่กำลังมีเมฆครึ้ม พรานบุญนึกถึงแผนการณ์

“รีบเข้าบ้านเถอะครับ ฝนทำท่าจะตกหนัก อาจมีพายุ... มันก็แปลกนะฝนไม่ตกมาหลายวัน คราวนี้สงสัยคงจะหนัก” แหลมบ่นเปรย ๆ พรานบุญนึกใจใน  หากเขาเป็นมือสังหาร คืนฝนฟ้าคะนองแบบนี้นับว่าเหมาะที่จะลอบลงมือ

“รอช้าไม่ได้แล้ว แหลม เจ้าเอาของชิ้นนี้ไปส่งข่าวให้พระราชินี  ข้าจะเตรียมตัวสักครู่และจะรีบเข้าวัง” พรานบุญล้วงเอาไข่มุกสีทองเม็ดหนึ่งออกมาห่อผ้าน้อยปักลายผืนหนึ่งส่งให้กับแหลม เวลานั้น ท้องฟ้าลั่นคำราม สายฟ้าฟาดเปรี้ยงเปรี้ยง ๆพร้อมเมฆดำทะมึน เม็ดฝนเริ่มโปรยหนักขึ้น สายลมพัดแรงขึ้น ๆ จนยอดมะพร้าวโอนเอนเหมือนจะหักโค่น ยอดไม้หลายยอดหักปลิวหายไปกับลม

“บอกพระราชา ข้ากำลังไป”

 

กลุ่มนักฆ่าในเงามือซ่อนตัวลอบเร้นเข้าไปภายในพระราชวัง แต่ละคนมีอาวุธชนิดต่าง ๆครบมือ ทั้งตาขอ มีด ดาบ กริช หอกสั้น เข็มอาบยาพิษ ดาวกระจาย กระทั่งขวานสั้น พวกมันเป็นมือรับจ้าง มือสังหารสุดโหดอำมหิตที่ผลิดชีวิตผู้คนมาแล้วนับไม่ถ้วน ยังไม่เคยมีผู้ใดที่พวกมันหมายสังหารจะหลุดรอดไปได้ยาวนาน ราวกับหมาล่าเนื้อกระหายเลือดที่ไม่เคยยอมหยุด จนกว่าเป้าหมายจะถูกทำลาย งานนี้กลุ่มบุคคลลึกลับว่าจ้างด้วยจำนวนทองคำสิบเท่าของน้ำหนักเท่าตัวเป้าหมาย นอกจากพวกมันจะสังหารให้ดับดิ้นแล้วยังต้องพาร่างของเป้าหมายไปขึ้นเงิน ทุกชีวิตที่ถูกปลิดปลงเป็นเพียงบันไดไปสู่เป้าหมาย คือองค์ราชันและราชีนีแห่งสะทิงปุระ สองกษัตริย์ยังทรงใหม่กับเรื่องราวการเมือง ไม่ได้รับรู้เลยว่ากำลังตกอยู่ใต้เงามรณะ

ฟ้ามืดครึ้มด้วยเมฆฝนสายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่เป็นระยะ ลมพัดแรง จนเปลวไม่อาจต้านทาน ภายในพระราชวังมืด โคมไฟในครอบแก้วเปลวไฟสั่นไหว องค์ราชาอาทิตย์วงศ์ในเครื่องทรงกษัตริย์และชุดเกราะพร้อมรบ นั่งหันหลังพิงกับพระนางจันทาเทวีในชุดเสื้อเกราะขาววาววับเช่นเดียวกัน ทั้งสองพระองค์ดูอ่อนล้าอิดโรย จากการถูกลอบโจมตีไม่หยุดหย่อนมาตลอดทั้งเดือน จนใกล้จะหมดเรี่ยวแรงลงรอนรอน

ภายนอก ในสายฝนทหารยามถูกอาวุธลับซัดปักตรึงคอหอยไปทีละคน เมื่อเข็มและมีดบินสีดำสนิทปลิวดุจห่าฝน  พวกมันเคลื่อนตัวผ่านเข้าพระราชวังชั้นในอย่างง่ายดาย ผ่านซากศพของทหารที่ล้มพับโดยมิทันได้ต่อสู้ พวกมันเคลื่อนไหวอย่างเงียบกริบ แต่พระเจ้าอาทิตย์วงศ์ก็รู้สึกพระทัยก่อน ทรงร่ายเวทย์บังคับหุ่นฟางรอบตัวให้เคลื่อนไหวราวกับทหารจริง ๆ

“น้องหญิง ครั้งนี้ข้าพาเจ้ามาลำบากแล้ว”

“อย่าทรงตรัสอย่างนั้นเลย ข้ายินดีเคียงข้างท่าน หากชะตาถึงฆาตขอให้เราได้ตายพร้อมกัน” พระนางจันทาเทวี ชักดาบออกจากฝักเตรียมพร้อมมันเป็นเพียงดาบเล่มเล็กและบางเฉียบ ทว่าแข็งแกร่งและคมกริบ ชนิดฟันเหล็กดุจฟันหยวก โกร่งดาบเป็นรูปดอกบัวหุ่มข้อมือไว้มิดชิด ร่ายรำเพลงดาบได้อิสระโดยมิต้องกลัวคมดาบย้อนกลับมาทำร้ายเจ้าของ หากมิใช่ดาบเล่มนี้คอยปกป้องสารพัดอาวุธร้ายพระนางคงสิ้นพระชนม์ไปก่อนแล้ว

“ระวังตัว พวกมันมาแล้ว” พระเจ้าอาทิตย์วงศ์กระซิบ  พริบตา อาวุธสังหารก็ปลิวมาดุจห่าฝน หากทว่าเพลงดาบจักรผันหมื่นพันกระบวนท่าที่พระนางฝึกมายังคุ้มครองกายเอาไว้ได้ ทหารหุ่นฟาง เคลื่อนไหวเร่เข้ามาเป็นปราการป้องกันอาวุธ พระเจ้าอาทิตย์วงศ์ทางหนึ่งควงดาบสองมือปัดป้องเป็นจักรผัน ทางหนึ่งร่ายคาถาป้องกัน ทำให้ทรงเหนื่อยล้ายิ่งนัก ทหารองครักษ์ที่รายล้อม ต่างล้มตายดุจใบไม้ร่วง ในพระราชวังกองทับถมด้วยซากศพ และพื้นนองไปด้วยเลือดสีดำคล้ำ ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง  อาวุธทุกชนิดล้วนอาบยาพิษร้ายแรง ที่แม้สะกิดผิวก็อาจถึงขั้นเสียชีวิตได้ แล้วพวกมันก็ปรากฏกายดุจเงาปีศาจ รายล้อมเข้ามาทุกด้าน อาวุธฟาดฟันมาอย่างหนักหน่วง จนพระเจ้าอาทิตย์วงศ์แทบทานไว้ไม่ไหว ทหารหุ่นฟางถูกเปลวเพลิงเวทยมนต์เผาไปทีละตนจนหมดสิ้น ในห้วงขณะความเป็นความตาย

ทันใดนั้น กำแพงผนังด้านเดียวกับทะเลถูกถีบพังลงทั้งแถบ ปรากฏม้าสีเทาตัวใหญ่ มีรอยแผลรูปสายฟ้าฟาดที่สองข้างลำตัว  มันเตะจนมือสังหารกระเด็นออกห่าง ด้านนอกทหารหินอ่อนที่เกิดจากการแกะสลัก กลับมีชีวิตลุกขึ้นมาเดินเข้ามา รายล้อมพระราชาและองค์ราชินี

“เสด็จหนีไปก่อนพระเจ้าข้า ทางนี้ข้าจัดการเอง”

“ไอ้บุญ” พระราชากับพระราชินิทรงตรัสแทบจะพร้อมกัน

“อย่ามัวชักช้า ยังมีเวลาคุยกันอีกเยอะ”

“เจ้ามาช้า” พระราชาทรงตำหนิ

“ก็ข้าก็ต้องเตรียมตัว ทรงทานนี่ก่อน ของฝากจากท่านหมอฑีฆายุ” พรานบุญส่งเม็ดยาให้พระราชากับพระราชินีคนละเม็ดทั้งสองรีบกลืนกินยาลงไปทันที

“พี่สายฟาด ข้าฝากพระราชากับพระราชินีด้วย” เสียงม้าร้องรับ

เมื่อเข้าปากตกถึงท้อง เม็ดยาก็เริ่มออกฤทิ์ ควรทราบว่ามันคือเม็ดถั่วเจ็คเจ็คบดผสมกับโสมพันปี เม็ดเดียวราวกับได้รับสารอาหารและยาอาวุวัฒนะนับร้อยปี ช่วยให้ร่างกายกลับมาสดชื่นแข็งแรง ว่ากันว่ามีไม่กี่เม็ดในแผ่นดินเพราะว่าการหาวัตถุดิบมาปรุง กับขั้นตอนการปรุงนั้นแสนยากเย็น เป็นยาลับสุดหวงแหนของหมอฑีฆายุหมอเทวดา ที่ว่ากันว่าช่วยให้คนใกล้ตายหายใจรวยรินให้กลับมาฟื้นคืนชีวิตมีพลังดั่งเก่า พรานบุญต้องรับปากว่าจะหาวัตถุดิบมาใช้คืนให้กับหมอจึงจะได้รับแบ่งยามา

“ยาอะไรมันช่างวิเศษแท้ ข้าไม่หนีละ มาลองกันซักตั้ง”พระราชาอาทิตย์วงศ์ฮอร์โมนพลุ่งพล่านด้วยพละกำลังที่ได้กลับคืนมาจากเม็ดยา

“พี่ม้า ช่วยหลีกไปก่อนเถิด” พระเจ้าอาทิตย์วงศ์รับสั่ง ม้าแสนรู้เลยพุ่งชนมือสังหารคนหนึ่งกระเด็นตกจากระเบียง ก่อนจะออกไปควบเล่นอยู่บนผิวน้ำกลางทะเล

“วิเศษแท้พี่บุญ” พระนางจันทาเทวี กลับมาสดชื่นพระวรกายเปล่งปลั่งเช่นเดียวกัน ทรงหายเมื่อยล้าเป็นปลิ้ดทิ้ง ราวกับได้นอนพักผ่อนมาหลายเดือน พวกมือสังหารพุ่งเป้าเข้าโจมตีด้วยอาวุธทั้งหมดที่มีแต่ ทหารหินอ่อนเหล่านั้นไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อย คาถาปลุกกองทัพของพรานบุญที่ใช้ลมหายใจของพระอินทร์เป็นองค์ประกอบปลุกให้พวกมันคืนชีพขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ พวกมันย่อมเหนือกว่าหุ่นฟางอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นมีคนมาเสริมกำลังกลุ่มมือสังหารจึงเปลี่ยนแผน เป็นหกคน จับมือรวมพลังกันจุดระเบิดพลังพลาสม่า ทำลาย ลูกบอลพลังพลาสม่าเข้มข้นพุ่งเข้าหาทหารหินอ่อน..ตู้ม .เสียงระเบิดดังสนั่นจนหูอื้อทหารหินอ่อนแตกกระจาย พรานบุญควงดาบสองมือปานจักรผันกระโจนเข้าหากลุ่มนักฆ่า พวกมันแต่ละคนหน้าตาล้วนอุบาทว์ เต็มไปด้วยริ้วรอยแผลราวกับมิใช่ผู้ใช่คน เพลงดาบก็แปลกพิสดารจิตใจอำมหิตแผ่ซ่านออกมุ่งร้ายหมายชีวิต แต่พรานบุญหาเกรงกลัวพวกมันไม่ ยังคงร่ายรำเพลงดาบอย่างรัดกุมเร็วขึ้น ๆ จนมองดูราวกับมีสายหมอกคุ้มครองร่าง

“เพลงดาบแสนสาย” พระนางจันทาเทวีโห่ร้องอย่างชื่นชม

“ไอ้บุญ เจ้าฝึกสำเร็จแล้ว” พระเจ้าอาทิตย์วงศ์แสดงความดีใจด้วยอีกคน

แต่พวกนักฆ่าก็ไม่ยอมแพ้พวกมันผลัดกันรุมเข้ามาโจมตีทุกทาง ทั้งสามตั้งรับเป็นพัลวัน รวดเร็วรอบคอบจนคมอาวุธไม่ระคายผิว

มันตนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนอมนุษย์ แผ่พุ่งพลังอาวุธชุดใหญ่เข้ามา แม้ไม่ถูกคมอาวุธแต่พลังของมันกระแทกจนดาบแทบหลุดจากมือ พระเจ้าอาทิตย์วงศ์กับพระนางจันทาเทวีถูกดันจนกระเด็น ต้องถอยไปหลายก้าว เสื้อเกราะมีรอยบาดลึกเกือบถึงผิวเนื้อ ทรงหายใจหอบเหนื่อยทั้งคู่ พวกมือสังหารฝีมือร้ายกาจรบกันตึงมือยิ่งนัก ฝ่ายพรานบุญ ควงดาบบุกจู่โจม รวดเร็วจนมีโอกาสตวัดดาบปาดหัวมันหลุดออกจากบ่าไปตนหนึ่งโดยไม่รู้ตัว อีกสามเพลงดาบในกระบวนท่าวิชาลับถึงกับตวัดดาบรวดเร็วจนมือสังหารตัวเล็กขาดสองท่อนไปสามคน  พรานบุญยังร่ายรำเพลงดาบต่อเนื่องไม่หยุด  พวกมันที่เหลือกระโดถอยออกมา  จับกลุ่มรวมพลังสร้างกระแสพลาสม่าลูกใหญ่หมายสังหาร ยามนั้นพระเจ้าอาทิตย์วงศ์กับพระนางจันทาเทวีรีบเข้ามายืนเคียงข้างพรานบุญ

“เจ้ารับมือไหวเหรอ”

“เราสามคน” พรานบุญแนะนำ ทั้งสามคนจรดดาบ รวมพลังแผ่พุ่งความแหลมคมพุ่งไปสู่กลุ่มนักฆ่า พวกมันส่งพลังพลาสม่ามาพอดี ความคมของดาบที่ฟันเหล็กดุจฟันหยวกผ่าพลังพลาสม่าฉีกออกสองซีกกระเด็นออกสองข้าง เกิดระเบิดสนันหวันไหวจนพระราชวังหินอ่อน พังไปสองแถบ และถล่มลงมา ทุกคนกระโดดหลบ หลังคาเป็นรูโหว่ จนเม็ดฝนตกลงมาได้ พวกมือสังหารเหลือยอดฝีมือยืนหยัดมั่นอยู่เพียงสามคนและตั้งท่าพร้อมโจมตีระลอกใหม่ แม้จะเหลือสามแต่แค่นั้นก็ยังอันตราย พระราชากับพระราชินีตั้งหลักมั่นรอรับการโจมตี ส่วนพรานบุญรับรู้ได้ถึงอันตรายยิ่งกว่านั้น

“พวกมันมีกำลังมาเสริม”

“หา เจ้าว่าอะไรนะ”



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
chailasalle วันที่ : 28/01/2017 เวลา : 15.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chailasalle

ถึงเลือดเลย อิอิ สบายดีนะครับท่าน

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 19/01/2017 เวลา : 17.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน