• กู่
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : shadowy26@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-06-18
  • จำนวนเรื่อง : 216
  • จำนวนผู้ชม : 342048
  • ส่ง msg :
  • โหวต 293 คน
บล็อกของกู่
เรื่องราวการเดินทางของคนๆหนึ่ง ซึ่งไม่รู้ที่มา แต่มองหาที่ไป
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
วันศุกร์ ที่ 7 กันยายน 2550
Posted by กู่ , ผู้อ่าน : 1322 , 01:12:34 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ภาพและเรื่องไม่เกี่ยวข้องกันแต่ประการใด

แต่ภาพเกี่ยวข้องกับเรื่องที่แล้ว

เพราะว่า

คำตอบที่ได้จาก
http://www.nakhonsithammarat.go.th/sewana/view.php?No=5368

คือ
.....

ถนนบนเขาก็เป็นลักษณะนี้แหละคุณ ไม่มีใครสามารถเอาชนะธรรมชาติได้ เท่าที่งบประมาณมีได้แค่นี้ก็ดีกว่าที่อื่นๆ ถมเถไป รู้มั่งป่าว...

โดยคุณ คนพลัดถิ่น [ วันพฤหัสบดี ที่ 6 กันยายน 2550 เวลา 10:59 น. ] ผู้ตอบคนที่ 2

ถนนขึ้นเกนติ้งไฮแลนด์

ถนนขึ้นเกนติ้งไฮแลนด์

เช่นกัน

วัดมหายาน จำชื่อไม่ได้ แต่สร้างเลียนแบบถ้ำปลอม ข้างหลังไกลๆ จะเห็นการจัดการดินพัง แบบชะลอแรงไหลของน้ำ

ทุกอย่างทำจากซีเมนต์น้ำไหลผ่านมาจากยอดเขาเลียนแบบถ้ำหิน ทั้งที่ภูเขานี้เป็นดินร่วน

ภายในตึกการพนันของเกนติ้ง ข้างนอกเป็นไม้ธรรมชาติ ที่ถูกตัดออกน้อยมาก

ป่ากับตึก

นิยายร้อยปีจบ เรื่องทางเดินสายน้ำค้าง

เสียงหวิวหวีดของไพรพฤกษ์ ชวนให้พรั่นพรึง คล้ายภูตผีปีศาจระดมกำลัง เข้ามาบีบอัดผมให้แหลกเป็นผุยผง ในภาวะกึ่งรู้สึกตัวกึ่งพร่าเบรอ ยิ่งทำให้ผมแทบคลั่ง สะบัดร่างหวังว่าจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น แต่กลับพบว่าที่ข้อมือและข้อเท้าถูกพันธนาการอย่างแน่นหนา

 เกิดอะไรขึ้น....!  สะกดใจให้สงบนิ่งกวาดสายตาไปทั่วๆ

 เงาทะมึนของขุนเขาที่โอบล้อมยิ่งกดทับความรู้สึก คล้ายหลงอยู่ในอาณาจักรลี้ลับ แสงตะวันยามเย็นที่ส่องผ่านทะลุใบไม้ พุ่มไม้สูงและช่องหุบผา สาดจับมาที่ผมนอน ดูน่ากลัวมากกว่าจะสวยงามดังที่เคยเป็น คล้ายลำแสงสุดท้ายกำลังร่ำลา แล้วทอดทิ้งผมไว้ให้ขาดใจตายในค่ำคืนอันมืดมิดที่กำลังจะมาถึง 

 แว่วเสียงฝีเท้าย่ำเข้ามาใกล้ ผมจึงหลับตาลง เสแสร้งแกล้งหลับ ขณะนั้นประสาทแขนขาเริ่มทำงาน ความปวดร้าววิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์ เสียงนั้นหยุดลงใกล้ๆ ฟังคล้ายๆทรุดร่างลงมา จนกระทั่งรู้สึกถึงไออุ่นที่ทาบลงบนหน้าผาก มือใครกันนะ คงไม่ใช่ผี ไม่ใช่นางไม้ น่าจะเป็นคน แต่ผมก็ยังไม่กล้าลืมตาดู

 เสียงสายน้ำไหลจุ๋งจิ๋งแว่วมาจากซอกหลืบหุบผาใกล้ๆ ผมใจชื้นขึ้นมาอีกนิด เมื่อได้ยินเสียงเปรยมาเบาๆ เป็นสำเนียงของมนุษย์ผู้หญิง

“เป็นยังไงบ้างหนอ” แล้วเธอก็ถอนหายใจ ผมแทบจะเผลอตัวลืมตา แต่ยังนิ่งเงียบอยู่ จนกระทั่งเสียงคนๆนั้นถอยห่างออกไป

เสียงคล้ายๆ เปิดประตูกระท่อม ใช่แล้ว ผมรู้สึกว่าผมนอนอยู่ตรงลานดินที่แข็งกว่าพื้นดินทั่วไป แล้วเสียงฝีเท้านั้นก็กลับมาอีกครั้ง พร้อมกับมีปากอย่างมาจ่อที่ริมฝีปากของผม มือเธอบีบปากผมให้ห่อเพื่อกรอกน้ำบางอย่างที่ขมสุดขม จนผมสำลักสะบัดหน้า

“รู้สึกตัวแล้วสิคุณ” 

ภาพแรกที่เห็น คือใบหน้าหญิงสาว คล้ายภาพพร่าเบรอหลอกหลอน แต่นี่คือความจริง เธอคนนั้น คือหญิงสาวที่มีความงดงามอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะมีอยู่ในป่าลึกอย่างนี้ได้

 ผมผงกศรีษะ

 “คุณมาทำอะไรที่นี่”

“ปล่อยผมก่อนได้ไหม ผมรู้สึกไม่ดี ไม่สบายตัว อยากนั่ง”

“เราต้องคุยกันก่อน ฉันต้องตัดสินใจว่าจะปล่อยคุณหรือไม่ปล่อยดี”

“คุณทำกับผมอย่างนี้ทำไม ผมไม่มีพิษภัยอะไรหรอกนา แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“นั่นไง คุณไม่รู้ตัวเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันคงต้องล่ามคุณไว้ก่อน แล้วเรามาตกลงกัน

 ผมรับฟังข้อเสนอของเธออย่างแปลกใจ เพราะว่าเธอรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวผม แต่ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย ดูเหมือนเธอไม่ต้องการให้ผมรู้ด้วย ท่าทีที่ไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไป น้ำคำที่เต็มไปด้วยอำนาจ ในความหมายที่เป็นคำสั่ง ทำให้ผมหงุดหงิด

เธอบอกว่าผมต้องออกไปจากป่า ทางด้านมาเลเซีย เพื่อความปลอดภัยของผมเอง และเธอยินดีที่จะส่งผมจนถึงแนวป่า ซึ่งต้องใช้เวลาเดินเท้าประมาณสามวัน

“ผมจะเชื่อใจคุณได้เหรอ” น้ำเสียงผมคงเข้มจนอีกฝ่ายสะดุด เธอจึงตอบกลับในลีลาที่ห้วนไม่แพ้กัน

 ผมไม่เข้าใจ ในเมื่อผมมาจากเขตไทย การกลับทางเดิมแม้จะน่ากลัว แต่ผมก็พอจะดูแลตัวเองได้ หากเปรียบกับทางใหม่ เวลาที่ใช้ก็แตกต่างกันมาก ไม่มีความจำเป็นที่ผมจะต้องเชื่อฟังเธอ

 

“ฉันต่างหาก ที่ต้องถามคุณว่า ฉันจะเชื่อใจคุณได้ไหม เพราะฉันไม่รู้ว่าคุณมาที่นี่ทำไม”

 ดวงตาคมวาว ยิ่งจ้องลึก คล้ายค้นหาคำตอบ จนผมรู้สึกคร้าม ขยับตัวแต่จนปัญญาจะเคลื่อนไหว

“ผมมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น มีไฟไหม้แสดงว่าต้องมีคนอยู่ คุณกับพรรคพวกคุณใช่ไหมที่เผาป่า”

 รู้ตัวว่าน้ำเสียงอ่อนลง แต่ยังไม่คลายความตึงเครียด

“อ๋อ แล้วคุณก็มาเจอว่าตัวเองอยู่ที่ไหนสักแห่งในฐานะนักโทษกลางป่าอย่างนั้นหรือ” เธอเยาะทั้งน้ำเสียงและท่าที โดยเฉพาะการยืนตระหง่านเหนือร่างที่นอนเหยียดยาวของผม

“ใช่” ผมพยักหน้า ลดความขุ่นข้องลงบ้าง เมื่อเธอทรุดร่างคุกเข่าก้มลงดูใกล้ๆ พลางเอื้อมมือไปปลดเชือกออกจากหลัก ปล่อยมือทั้งสองข้างของผมให้เป็นอิสระ

“คุณทำอย่างนี้ทำไม” ผมค่อยๆเอาข้อศอกยันร่าง ลุกขึ้นนั่ง แต่เครื่องพันธนาการที่ข้อเท้ายังคงอยู่ จึงมองหน้าเธอ พลางมองไปที่เท้า

“เอ้า เอานี่ไปตัดออกซะเอง” มีดพกเล่มเล็กแต่คมกริบ ทำงานอย่างรวดเร็ว เธอหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อของผม

ผมค่อยๆหยัดร่างลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล รู้ว่าเธอแอบมองด้วยความเวทนา  จึงค่อยๆทรุดนั่งบนท่อนไม้ใหญ่ที่ใช้แทนเก้าอี้ เธอแกล้งหันไปมองทางแนวป่า ก่อนที่จะเดินห่างออกมาทางหน้ากระท่อม และทรุดตัวนั่งลงบนพื้นหญ้าที่อ่อนนุ่ม

ผมสำรวจเธออย่างเต็มตาในภาวะที่สติเต็มเปี่ยม ยามย่างเดินผู้หญิงคนนี้มีความเชื่อมั่นในตัวเองอย่างยิ่ง ดูคล้ายนักรบ แต่พอนั่งลงกลับผ่อนคลาย ด้วยหลังที่เหยียดตรง ใบหน้าสงบนิ่งประดับด้วยดวงตาลึกลับ จมูกปากสวยเหมือนใครจับปั้น ผิวพรรณนั้นเล่าเนียนละเอียด แม้ไม่ขาวผ่องแต่ไม่หมองคล้ำเฉกเช่นคนอยู่ป่า  แม้จะอยู่ในเสื้อผ้าสีน้ำตาลเข้มซีดหม่นที่รุงรังเหมือนชุดคนดง เธอก็ยังเปล่งประกายพิเศษ คล้ายรัศมีนักบวช  ซึ่งฉายความอ่อนโยนออกมาทั่วทั้งเรือนร่าง

เธอคือใครกัน...ผมมองอย่างเผลอไผล

“เอาล่ะ ทีนี้คุณจะยอมทำตามที่ฉันขอร้องหรือยัง” 

“มีอะไรเป็นหลักประกันว่าผมจะปลอดภัย หากผมรับทำงานให้คุณ” ผมเริ่มหงุดหงิดอีกแล้ว ที่เธอเป็นฝ่ายได้เปรียบตลอดมา

“ไม่มี แต่ถ้าคุณกลับไปทางเดิม ไม่แน่ว่าคุณจะปลอดภัยหรือไม่ เพราะตอนที่คุณมา คุณเจอมันแล้วนี่ ถ้าฉันไม่ช่วยคุณไว้คุณตายแน่”

“ผมจะได้อะไรจากการทำอย่างนั้น” ในความเป็นนักรบอย่างผม ใช่ว่าใครจะบงการได้ง่ายๆ

“ได้กลับบ้านของคุณไงคะ เพียงแต่ระยะทางอ้อมหน่อยเท่านั้น”

“ไม่หน่อยหรอกคุณ อ้อมเยอะมากทีเดียว คุณจะให้ผมเดินไปจนทะลุเมืองของคุณนี่นะ ผมคงตายเสียกลางป่าก่อนจะถึงบ้าน”

“แต่คุณก็กลับทางเดิมไม่ได้อยู่ดี แค่เฉียดลำห้วยสายนั้นคุณก็ตายแล้ว ใครที่ไหนจะมาช่วยคุณ โดยเฉพาะพวกชาวบ้านที่หาของป่า เขาเลี่ยงพื้นที่ตรงนั้นกันอย่างสุดชีวิต คุณก็รู้ดีนี่คะ”

ตลอดเวลาที่ผมทำงานในหมู่บ้านป่าอย่างคนที่เชื่อมั่นว่าตนเองเข้มแข็งพอที่จะลุยได้ทุกสถานการณ์ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมเมื่อไม่กี่วันมานี้ ทำให้ผมรู้สึกขยาดในความเป็นเถื่อนไพร และยิ่งสะท้านในอกมากขึ้นเมื่อมาเจอกับผู้หญิงร่างแบบบางที่มีอำนาจคล้ายภูตผีปีศาจ กำลังบงการชีวิตผมอยู่

“บอกผมหน่อยเถอะครับว่าที่นี่คือที่ไหน และคุณเป็นใคร ก่อนที่ผมจะตัดสินไปข้างหน้าหรือถอยกลับข้างหลัง เพราะว่าไม่ว่าจะเป็นทางไหน ดูเหมือนทางรอดของผมแค่ครึ่งเดียวทั้งสองทาง”

“ใครบอก ถ้ากลับทางเดิมคุณตายแน่ แต่ทางใหม่คุณรอด เพราะจะมีคนของฉันนำทางคุณไปจนถึงชายป่า จากนั้นเพียงคุณเข้ามอบตัวกับเจ้าหน้าที่บ้านเมือง แล้วพูดอย่างที่ฉันขอร้อง คุณก็ได้กลับบ้านในฐานะผู้ที่ทำงานในหน้าที่ บางทีอาจมีความดีความชอบเสียด้วยซ้ำ”

“ทำไมต้องเป็นผม ทำไมคุณไม่ออกไปเอง หรือว่าคุณคือคนนอกกฏหมายของประเทศคุณ ใช่ซี ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคุณจะมาอยู่ในป่าอย่างนี้ทำไม”

“ฉลาดคิดนักนะคุณ” เธอทำหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่แล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆอย่างเห็นขำ

“ใช่ ฉันฆ่าคนตาย แล้วหนีมาอยู่ป่า ทีนี้พอจะเข้าใจอะไรบ้างหรือยัง” เธอหัวเราะอีก เสียงหัวเราะทำให้ผมรู้สึกขนลุก หรือว่าเธอคือคนบ้า ไม่หรอกนา..ท่าทางพูดรู้เรื่อง

“ไม่ตลกเลยคุณ ผมเป็นคนทำงานที่เกี่ยวข้องกับชาวบ้านละแวกนี้ ไม่เห็นมีใครรู้เรื่องอะไรของคุณเลย บอกความจริงผมมาดีกว่า”

“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะเล่าเรื่องจริงบางอย่างให้คุณรู้ ถ้าคุณรอดกลับไปและนำออกไปเล่าต่อ เชื่อว่าคนฝั่งไทยจะยิ่งไม่อยากข้ามชายแดนมาทางนี้แน่นอน”

เธอขยับเข้ามานั่งข้างๆผม บนท่อนไม้อีกอันที่สูง เท่าเทียมกัน ในท่าขัดสมาธิ แล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะเล่าอย่างช้าๆเหมือนตั้งใจให้คนฟังจดจำไว้ทุกคำ

“ที่นี่ ไม่มีคนนอกเข้ามาหรอกค่ะ เขากลัวกันมาก โดยเฉพาะคนที่มีคาถาอาคม ส่วนใหญ่คนเหล่านี้เป็นคนเดินป่า หากินกับป่าเสียด้วย สงสัยมั้ยคะว่าทำไมคนนำทางของคุณจึงไม่ยอมข้ามแม่น้ำตามคุณมา จะผ่านมากี่ปี พวกเขาก็จะไม่มาถึงที่นี่ เพราะสายน้ำตรงนั้นไหลผ่านหินใหญ่ก้อนหนึ่งรูปทรงเหมือนหญิงสาวเปลือย อยู่ในท่านั่งถ่างขา หันหน้าไปทางต้นน้ำ เมื่อน้ำไหลมากระทบหินก้อนนี้มีเสียงดัง ยิ่งฤดูน้ำหลากยิ่งดังมาก คนที่อยู่ป่าเชื่อว่าผู้เรียนทางคาถาอาคมหากลงไปอาบน้ำ หรือข้ามลำน้ำในช่วงนั้นแล้ว ความรู้จะเสื่อมถอยเหมือนต้องคำสาป ดังนั้นต้องไปขึ้นที่ฝั่งอื่น
ชื่อที่เขาเรียกกัน เป็นคำมลายูคือ กัมปง เซอะฆะ ภาษาไทยแปลว่าหมู่บ้านน้ำซับ ซับกับสาปมีเสียงคล้ายกัน ที่นี่จึงเป็นที่ต้องห้าม ฉันจึงอยู่ได้อย่างปลอดภัย”

“แต่ผมไม่ใช่คนมีคาถาอาคม ทำไมผมต้องเจอกับมันด้วยล่ะ”

“ใช่ คุณเป็นคนธรรมดา และยิ่งกว่านั้นคือคุณไม่รู้เรื่องคำสาปอะไรนั่นด้วยเลย แต่คุณกลับปางตายอยู่ที่ริมฝั่งน้ำ  หากฉันไม่ช่วยคุณ คุณตายแน่ๆ ใครมาพบศพก็จะต้องคิดว่าคุณเจอดีเข้าแล้ว อันที่จริงฉันน่าจะปล่อยให้คุณตายไปนะ แล้วข่าวเล่าลือก็จะได้เพิ่มความน่ากลัวมากขึ้นไปอีก แต่ฉันไม่อยากเป็นผีสางนางไม้ ฉันอยากให้คนข้างนอกรับรู้ว่าฉันเป็นคนธรรมดา ที่มีพิษสงอย่างไร โดยเฉพาะใครบางคน ที่เฝ้าติดตามร่องรอยของฉันอยู่ ฉันไม่ต้องการให้เขารู้ความจริงเกี่ยวกับฉัน แค่ต้องการให้เขาสงสัยว่า ฉันอาจจะยังมีชีวิตอยู่และเป็นอันตรายต่อชีวิตของเขาได้ในวันหนึ่งข้างหน้า” แววตามาดร้ายฉายวิ่บวับแล้วจางหาย ผู้หญิงสองบุคลิกคนนี้ทำให้เขารู้สึกสับสน บางครั้งเธอดูอ่อนแอบอบบาง บางครั้งเหี้ยมหาญเกินหญิง

“ผมหมดสติไปเพราะอะไร” น้ำเสียงผมคงราบเรียบมากขึ้น

“ใครว่าคุณหมดสติ คุณเสียสติไปต่างหาก ช่วงที่คุณสลบน่ะสั้นมาก แต่พอคุณตื่นขึ้นมาคุณกลับไม่มีความทรงจำใดๆเหลืออยู่เลย ถึงคุณจะรอดออกไปได้ แต่คุณก็ไม่สามารถสื่อสารอะไรให้ใครรับรู้ได้ นั่นคือฤทธิ์ของสมุนไพรที่อยู่ในน้ำ ยามที่คุณล่องน้ำลงมาแค่กลิ่นที่ระเหยเข้าไปก็ทำให้สลบแล้ว โชคดีที่คุณข้ามมาจนถึงฝั่งนี้แล้วสลบ ไม่อย่างนั้นคุณคงจมน้ำตาย โชคร้ายกว่านั้นก็คือ แม่น้ำสายนี้ไหลลงทะเลที่ฝั่งมาเลเซีย ไม่มีใครทางฝั่งไทยเจอศพคุณแน่”

“ถ้าอย่างนั้นผมรอดมาได้เพราะคุณช่วยไว้”

“เปล่า ไม่ใช่ฉัน คนอื่นเจอคุณเดินกระเซอะกระเซิงอยู่ในป่าโน่น ไม่มีความรู้สึกตัวอะไรเลย เขาจึงพาคุณมาที่นี่ เพราะคิดว่าคุณไม่ใช่คนท้องถิ่นธรรมดา แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ”

ไรแดดที่ส่องผ่านมาทางด้านหลังของเธอ เน้นร่างบางให้ดูคล้ายภาพฝัน ใบหน้าซีกที่อาบแดด ดูนวลใสคล้ายมีรัศมีเปล่งมาจากภายใน แต่มีรังสีบางอย่างแทรกอยู่ในเงามืดอีกด้าน

 

“ที่ฉันช่วยคุณก็เพราะว่า ฉันต้องการความช่วยเหลือเช่นกัน ทีนี้ยุติธรรมไหมที่จะแลกเปลี่ยน”

“ช่วยผมด้วยการจับมัดไว้กับพื้นทั้งวันทั้งคืนนี่นะ” ผมอยากจะโวยวายแต่ยั้งปากไว้ได้ จนเธอหัวเราะ

“ก็จะให้ช่วยยังไง ไม่มียาแก้นี่ นอกจากจะปล่อยให้ฤทธิ์ยาจางไปจากเลือดของคุณ ถ้าไม่จับมัด คุณคงเดินไปจนตกหน้าผาที่ไหนสักแห่ง ไม่ก็เจอกับหมี หรือเสือ กลายเป็นอาหารของมัน”

“ทำไมใจร้ายกับคนอื่นนัก ใครเป็นคนวางยากันแน่”ผมยังฮึดฮัด เมื่อนึกถึงความรู้สึกทรมานยามมีอาการรู้สึกตัวครึ่งๆกลางๆ แต่บังคับตัวเองไม่ได้

 “ยาที่ว่าเป็นแค่รากไม้ชนิดหนึ่ง ที่แช่อยู่ในน้ำ ยามฤดูฝนน้ำท่วมสูง รากไม้จะปล่อยพิษออกมา บังเอิญตรงนั้นเป็นบริเวณที่ใกล้ต้นไม้มากที่สุด พิษจึงมีมากที่สุด แต่มันจะละลายเจือจางไปเรื่อยๆจนหมดฤทธิ์เมื่อถึงปลายน้ำ ไม่น่ากลัวเลยใช่ไหมล่ะ”

“ไม่น่ากลัวหรือ ทำให้คนเป็นบ้าอย่างฉับพลันนี่นะ” แอบคิดในใจว่า จะเป็นอย่างที่เธอว่าจริงๆ หรือแค่เรื่องโกหกให้คนอื่นกลัวกันแน่ บางทีผมอาจถูกทำร้ายด้วยวิธีการอื่น และไม่ใช่จากน้ำมือเธอ น่าจะเป็นพรรคพวกเขาเธอ ซึ่งไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นเป็นใคร เพราะไม่มีร่องรอยการอาศัยอยู่แถวนี้ นอกจากผู้หญิงคนนี่คนเดียว ถ้าเธอไม่พูดจาโต้ตอบกับผมแบบเท่าทันเช่นนี้ ผมอาจคิดว่าเธอคือนางไม้ที่เมตตาอารีย์มาคอยดูแล และผมอยากให้เป็นอย่างนั้นมากกว่า ที่จะเป็นผู้หญิงท่าทีร้ายกาจแบบนี้

ทำทีเหมือนไม่รู้สึกรู้สมกับอะไรสักนิด ไม่เกรงกลัวผมเสียเลยด้วยซ้ำ แถมยังยื่นขอต่อรองแปลกประหลาดให้อีก เหมือนปรารถนาดีแต่แฝงความมุ่งร้ายเอาไว้ลึกๆ ด้วยการขอร้องให้ผมทำทีเป็นหลงป่าเข้าไปทางเขตมาเลเซีย เพื่อให้ทางการจับได้ แล้วบอกว่าในป่าที่เขาผ่านมานั้น ได้เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความเป็นอยู่ลึกลับ มาช่วยผมไว้ แต่คิดอีกที ทั้งนี้เป็นเรื่องจริงนี่นา ก็เธอช่วยชีวิตผมไว้จริงๆ

 

“แล้วคุณเป็นใคร ยังไม่ได้บอกผมเลย” น้ำเสียงผมคงละมุนขึ้น เมื่อนึกถึงน้ำใจที่เธอมีให้

“สักวันคุณคงได้รู้ ฉันยังไม่มั่นใจว่าจะบอกกับคุณดีหรือไม่ ให้คุณออกไปจากป่านี้ก่อน แล้วเวลานั้นคุณก็จะรู้เอง ตอนนี้แค่คุณยอมรับเงื่อนไขของฉัน ยอมตามคนของฉันเข้าไปในเขตปะริส แล้วบอกเขาว่าหลงป่า ซึ่งนี่คือความจริง คุณไม่ได้โกหกใครเลย”

“อืม ผมเห็นทีจะต้องยอมรับวิธีการของคุณ เพราะผมไม่ได้เสียหายอะไรเลย แม้อาจจะถูกสอบสวนมากหน่อยว่าล่วงละเมิดข้ามชายแดนมาอย่างผิดกฏหมายในฐานะที่ผมเป็นทหาร”

“ใช่แล้ว คุณคิดถูก และสิ่งสำคัญอีกอย่าง ฉันขอเตือนคุณนะว่า ถ้าไม่จำเป็นอย่ากลับมาทำงานในหมู่บ้านแถวนี้อีก เพราะอีกไม่นานสถานการณ์ชายแดนจะเปลี่ยนแปลงไปสู่ความเลวร้ายมากกว่านี้”

ผู้หญิงชาวป่าคนนี้จะมารู้เรื่องอะไรกันมากมาย แต่ที่น่าสะดุดใจคือ เธอมีกระท่อมที่สร้างซุกแอบไว้ติดหน้าผาแบบแนบเนียนแทบมองไม่เห็น

 

แม้ไม่น่าเชื่อถือ แต่เพราะพิษสงของสมุนไพรที่ทำให้ผมทรมานทั้งร่างกายและจิตใจมาแล้ว ผมจึงยอมเชื่อว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดาที่เกิดในป่าแล้วอาศัยอยู่ในป่าไปวันๆ เธอต้องมีที่มาที่ไปมากกว่านี้อย่างแน่นอน

ขนาดผมเป็นผู้ชาย ที่ได้รับการฝึกมาอย่างแกร่งกล้า ยังหวั่นไหวกับป่าไพรในบางที แต่เธอคนนี้ดูกลมกลืนเหลือเกิน คล้ายๆทุกอย่างคือส่วนประกอบของร่างกายเธอ

.........................................................

ร้อยปีจบ เพราะไม่รู้เมื่อไหร่เขียนจบ หาได้เกี่ยวพันกับความยาวของเรื่องไม่...ขอบคุณที่ทนอ่านจนถึงที่สุด (ยังมีต่อ)





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 35 (0)
รั้วสีขาว วันที่ : 08/09/2007 เวลา : 21.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/seewesea

ก็เพราะมีคนคิดอย่างงั้นนะสิ มันถึงห่วยแบบนี้นไงคุณกู่ ให้คนมีอำนาจลองไปตรวจสอบสิ ราคารับรองแพงโคตรเว่อร์ คนไทยชอบใช้ ของดีราคาถูก แต่รัฐบาลไทยชอบใช้ของห่วย ราคาแพงไงครับ ส่วนเรื่องรอตอนต่อไป เพราะจบไปแบบขาดห้วง สงสัยเจ้าของบ้านอารมณ์ไม่ดีครับ

ความคิดเห็นที่ 34 (0)
vincentoldbook วันที่ : 08/09/2007 เวลา : 16.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/vincentoldbook
ชีวิตที่ปราศจากอิสรภาพ เสมือนหนึ่งร่างกายที่ปราศจากวิญญาณ ...

อ่านไป อ่านไป ...จบไป..

ถึงรู้ว่ามันเป็น ...เรื่องยาว และ มีต่อ

ไม่รู้นะครับว่าคุณกู่เขียนเรื่องยาวไว้ด้วย ...เพิ่งมาอ่านนี่แหละ

อ่านสนุกครับ .. ลึกลับ ชวนติดตาม ...

นี่แค่บทสนทนา ชาย หญิง คู่หนึ่ง ภายใต้โลเกชั่นกระท่อมกลางป่า นะเนี่ย ...

ร้อยปีจบ จริงๆด้วยแหละ..

จะตามอ่านไปจนร้อยปีเลยแล้วกันนะครับ ...ชอบครับ

เขียนอีก เขียนอีก ..

อยากรู้ว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป ?
.....................

มีความสุขมากๆกับ งานสวน และ งานเขียน นะครับผม

ความคิดเห็นที่ 33 (0)
ปุณณดา วันที่ : 08/09/2007 เวลา : 10.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/poonnada

แวะมาอ่านนิยายร้อยปีค่ะ...
ตอนเริ่มแรกใช่มั้ยค่ะนี่..

ความคิดเห็นที่ 32 (0)
พลายพัทลุง วันที่ : 08/09/2007 เวลา : 10.06 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/suphakara
 วัจนะกวีอิสระ:ถ้อยคำ เรื่องราวและนิยาย/กลุ่มเขียนข้าว   : http://www.oknation.net/blog/writerdao     นักเขียนของโลกฯ        >เพิงเพลงบ้านจันทร์ดาว http://www.oknation.net/blog/waraninstar


มาแลโรป และอ่านตรง (ยังมีต่อ)
ยาววววววพ่อถิเห้อสาวเห้อออออ

ความคิดเห็นที่ 31 (0)
skinhead วันที่ : 08/09/2007 เวลา : 09.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/skinhead
          ส     กิ     น     เ     ฮ     ด         

เดี๋ยวจะทยอยอ่านนะครับ

ปล.เพราะยาวนะครับ

อย่างใส่ใจในเนื้อหาครับ

ความคิดเห็นที่ 30 (0)
ทิวสน วันที่ : 08/09/2007 เวลา : 00.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tewson
ทิวสน ชลนรา

แวะมาอ่าน ตอนยังหนุ่มแน่นครับ อิอิ

ขออ่านจนจบละกันครับ

* * * * * * * * * *

ความคิดเห็นที่ 29 (0)
กู่ วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 23.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

กราบคารวะท่านผู้มีอุปการะคุณของบล็อกกู่ เนื่องจากกู่ตามไปฮา ฮา ในบล็อกท่านแล้ว จึงขออนุญาตไม่ต่อปากต่อคำในนี้นะคะ...

แล้วด้วยความเห็นใจ ที่ทรมานสายตาในการอ่านที่ยาวววววว (ทุกคนที่อ่านจบนี้ ได้ใจกู่ไปแล้วนะคะ) กู่ขอผ่านไปลงเรื่องใหม่นะคะ

อ้อ ตุ้มจิ๋ว ที่ผลัดไว้ว่าจะมาอ่านพรุ่งนี้ ไม่ต้องก็ได้นะเพื่อน
ลืมมันไปเสียเหอะ

ความคิดเห็นที่ 28 (0)
thesnake วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 22.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/snake

กู่เหอ...มีคนพาดพิง..ตามไปแค่เรินนะ..

ความคิดเห็นที่ 27 (0)
ตุ้มจิ๋ว วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 21.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/namtan
simply9


กู่ เอาโกโก้ร้อนมาฝาก 1 แก้ว สำหรับคืนนี้
พรุ้งนี้ค่อยมาเม้นท์นะ วันนี้ตาลายหมดแล้ว มึนๆไงชอบกล
กู่ พักผ่อนด้วย ฝนหยุดรึยังคะ หลับฝันดีค่ะพรุ่งนี้พบกัน...

ความคิดเห็นที่ 26 (0)
รอยยิ้มจางๆ วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 21.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wana22
บ้าน ของ หัวใจ

เป็นเรื่องยาว แต่อ่านแล้วรู้สึกเพลินคะ

รอนะค่ะ จะยาวแค่ไหนก็จะรอ
แต่จะอยู่นานแค่ไหนนี่สิคะปัญหา

"หวาน"

ความคิดเห็นที่ 25 (0)
yai2333 วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 20.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yai2333
..Everything can do... If you done..

ถ้าชีวิตยังไม่หาไม่...
จะมาอ่านภาคต่อไป...




ความคิดเห็นที่ 24 (0)
sophon วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 20.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sophon
นำเสนอข่าวสารในอีกด้านหนึ่ง เพื่อการรับรู้


......ที่สุดแล้วก็เป็นงานเขียนที่ยาวแต่อ่านกันได้จนจบครับ .... ตัวอักษรเล็กไปนิด ขอบคุณที่แวะมานะครับ....

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
sophon วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 20.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sophon
นำเสนอข่าวสารในอีกด้านหนึ่ง เพื่อการรับรู้


......ที่สุดแล้วก็เป็นงานเขียนที่ยาวแต่อ่านกันได้จนจบครับ .... ตัวอักษรเล็กไปนิด ขอบคุณที่แวะมานะครับ....

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
sat11 วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 18.47 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/saturday11


หวังว่าจะอายุยืนจนอ่านจบนะคะคุณกู่
กลัวแต่ 100 ปีแล้วยังไม่จบนี่ฉิ

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
สเลเต วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 18.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mahahong


มาอ่านเรื่องราวของน้ำค้างค่ะ

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
กนิษฐ์ วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 13.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kanis
แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า  แต่จิตวิญญาณยังแข็งแกร่ง

http://www.oknation.net/blog/kanis/2007/09/07/entry-1

ต้องขอประทานโทษที่เข้ามารบกวนฝากลิงค์นะค่ะ

"แถลงการณ์เครือข่ายชาวระยองรักษ์สิ่งแวดล้อมและผืนแผ่นดินมาตุภูมิ"

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
มุสิกะตะวัน วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 13.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mataharee


เรื่อง สวย ยาว ง่าย ดี
แล้วจะเอาภาพมหกรรมชนเผ่ามาฝาก เด้อ กู่ เด้อ

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
Patong วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 11.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Patong

รออ่านต่อค่ะ เพราะกะว่าจะอยู่อีกเก้าสิบเก้าปี...


ความคิดเห็นที่ 17 (0)
เสือจุ่น วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 10.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tigerjun
สู่ฝัน กรุงเทพฯ เมืองจักรยาน ติดตามข่าวได้ที่ Bangkok Bicycle Campaign

อ่านแล้ว จะตามต่อดีไหมเนี่ย
ร้อยปี จบ

กลัวอยู่ไม่ถึง

แต่เกนติ้งนี่ ถ้ากระโดดออกจาพวกกาสิโนได้ จะเห็นอะไรดีๆ เกี่ยวกับธรรมชาติเยอะมากเลยครับ

ทั้งนก กล้วยไม้ ผีเสื้อ ต้นไม้ ฯลฯ

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
nathawat วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 10.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/may

"ถนนบนเขาก็เป็นลักษณะนี้แหละคุณ ไม่มีใครสามารถเอาชนะธรรมชาติได้ เท่าที่งบประมาณมีได้แค่นี้ก็ดีกว่าที่อื่นๆ ถมเถไป รู้มั่งป่าว... "
ผมเคยบอกแล้วว่า ถ้าคิดว่าตนเองเป็นประชาชน ไม่ใช่อภิสทิธิ์ชน ที่ถืออำนาจที่ไม่จีรังไว้ในมือ นึกว่าตนนั้นจะยืนยงคงกระพัน ไม่มีวันหมดอำนาจ วาสนา ก็ต้องคิดแบบนี้ จริงไม่มีใครเอาชนะธรรมชาติได้ แต่การรุกรานธรรมชาติอย่างไม่เคารพเขา และไม่คิดว่า ผลเสียจะเกิดกับประชาชนในท้องที่นั้นๆ ผลเสียจากความเขลาเบาปัญหากับการบริหารงบประมาณที่มีจำกัดให้คุ้มค่าที่สุด ไม่ใช่ทำแล้วใช้ไม่ได้อย่างในภาพ
ใครควรจะรับผิดชอบ ถามซิว่าใครสมควร take full responsibility กู่ ขอโทษที่ต้องเขียนแบบนี้ นะ


ความคิดเห็นที่ 15 (0)
psty วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 10.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/prasityoo

รอฟังตอนต่อไปครับ

ขอบคุณครับ

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
thesnake วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 10.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/snake

กำลังสนุกเลย....

ไปไหน.....มาเขียนให้จบ..

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
โฟล์คเหน่อ วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 10.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/folkner
..เขียนเพลง เขียนกวี ชีวิตนักดนตรีบ้านนอก..

copy ไว้อ่าน ว่าแต่ว่า ร้อยปีจริง เปล่า ผมมีเวลาอ่านอีกไม่ถึง 20 ปีเอง.....

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
น้าเกรียง วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 09.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nakriang

อืมม.. นิยายร้อยปี

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
วิหคพลัดถิ่น วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 07.45 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/vihokpludtin
..'AVihok's Family@Mafia War




กู่เอ๋ย ทำไมยาวจังฟะ

พี่อ่านยังไม่จบนะ เพราะสายแล้ว เมื่อคืนขอโทษด้วยไม่ได้กลับมาอ่านในทันที่ เพราะพี่ร่วงคาคอมเลยล่ะ
เดี๋ยวถึงที่ทำงาน แล้วจะไปอ่านต่อนะ ตอนนี้เวลาพี่มีน้อยเพราะต้องรีบไปอาบน้ำไปทำงานแล้วล่ะจ้ะ


ความคิดเห็นที่ 10 (0)
มะอึก วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 07.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panakom

นิยายเรื่องนี้สนุกครับกู่...ดูจะยาวจริง ๆ ด้วย
...............

คำตอบเรื่องถนนบนเขาทรุด อ่านด้วยความเป็นธรรมแล้ว ไม่น่าจะเป็นสำนวนเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบเป็นผู้ตอบ....กวน ๆ พิลึกกึกกือครับ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
ญาใจ วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 02.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yahyy


สวัสดีค่ะ คุณ กู่
จะรออ่านต่อนะค่ะ
อยากจะทราบว่านางนั้นคือใคร
แต่อย่าให้ถึงร้อยปีนะค่ะ
ญาใจคงจะอยู่ไม่ถึงค่ะ
ขออีกสักสองตอนจบเลยได้มัยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
กู่ วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 01.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

ป๋าจ๋า ตามใจป๋าแล้วนะ
แก้ไขแล้ว ขอบคุณที่ทนอ่านจริงๆ

คราวหลังไม่ต้องก็ได้....เพราะยาม้าหมดพอดี ไม่มีแบ่งให้ป๋า
.....
คุณอิ๊ว พรุ่งนี้ กลับมาใหม่จริงๆนะ จะรอค่ะ อิ อิ อิ

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
ปฐม วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 01.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pathom
หยุด !!!  การเกลียดชังทุกอย่าง  หันมาเกลียดตัวเองแทน  ตึ่งโป๊ะ !!!

เออ

ขอบใจนะ

ที่มาบอกตอนนี้ สิบห้านาที

ฉันทุ่มเทอ่านทุกตัวอักษร

สุดท้าย กู่ ก็มาทอดทิ้ง

แง...


ความคิดเห็นที่ 6 (0)
ปฐม วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 01.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pathom
หยุด !!!  การเกลียดชังทุกอย่าง  หันมาเกลียดตัวเองแทน  ตึ่งโป๊ะ !!!

อืมมมมม์

เป็นเรื่องสั้นที่ดีนะ...

แต่ถ้า กู่ ปรับบาง ๆ กว่านี้

ให้เป็น โมเดิร์น ป๋าให้ร้อยเต็มร้อย

นี่ยังคงความเป็นยุคเก่าอยู่ แต่ก็แล้วแต่ถนัดอ่ะ ป๋าอ่านได้ทั้งนั้นและก็ชอบอ่าน

แต่ยุคนี้ กู่...

มันต้องนะ รวบรัดอีกนิด เพราะป๋าเห็นส่วนที่มันพอจะตัดได้

อุ้ย... ฉันพูดอะไรออกไป

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ew*-* วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 01.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/witita
...ต้นไม้ที่แข็งแรง ก็ย่อมมากจากรากที่ฝังแน่นในพื้นดินประเทศชาติที่เข้มแข็ง ก็ย่อมมาจากวัฒนธรรมที่แข็งแรงด้วย... (โหมโรง)

หนูมาอ่านต่อพรุ่งนี้ดีกว่า

วันนี้มึน

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ew*-* วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 01.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/witita
...ต้นไม้ที่แข็งแรง ก็ย่อมมากจากรากที่ฝังแน่นในพื้นดินประเทศชาติที่เข้มแข็ง ก็ย่อมมาจากวัฒนธรรมที่แข็งแรงด้วย... (โหมโรง)

ตายแล้วถ้าอ่านหัวกับท้ายแล้วจะรู้เรื่องไหมพี่

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
กู่ วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 01.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

ป๋าขา ท่านพี่ลานเทวาขา

อ่านหัวกะท้าย ก็ได้ค่ะ

ตั้งใจมาแบบนั้น จริงๆ

หัวคือ เรื่องข้างบนภาพนู่นเลย
ท้ายคือ บรรทัดสุดท้ายเทียวแหละ

.....
ขอบคุณที่โอดให้ได้ยิน

ทุกสหายโปรดรับทราบ อย่าสนใจเรื่องกลางๆ
เพราะนิยายร้อยปีจบ คือเรื่อง "ถนนขึ้นเขาเหมน" ต่างหาก

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ลานเทวา วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 01.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phutanow
 .......ทุกบทคำนำนัยยะ   เถอะเจ้าจงชำระ   มันด้วยใจ.........

แล้วจะอ่านจบมั้ยนี่
กู่ เอ๋ย เอาสักสองย่อหน้าจบไม่ได้เหรอ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ปฐม วันที่ : 07/09/2007 เวลา : 01.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pathom
หยุด !!!  การเกลียดชังทุกอย่าง  หันมาเกลียดตัวเองแทน  ตึ่งโป๊ะ !!!

โห

กู่...

เอ็งกินยาม้ามาชิมิ

ขอเจิมก่อนนะ

แล้วอ่านแน่นอนจ๊ะ

กลัวโดนชิงที่หนึ่งไป


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

Dewa Che

เพลงที่ 8

View All
<< กันยายน 2007 >>
อา พฤ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            



[ Add to my favorite ] [ X ]


ถ้าคุณมาจากต่างถิ่น (นอกวงโคจรดาวโอเค) ส่งเสียงด้วย
ใช่ค่ะ/ครับ
77 คน

  โหวต 77 คน