• กู่
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : shadowy26@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-06-18
  • จำนวนเรื่อง : 216
  • จำนวนผู้ชม : 340657
  • ส่ง msg :
  • โหวต 293 คน
บล็อกของกู่
เรื่องราวการเดินทางของคนๆหนึ่ง ซึ่งไม่รู้ที่มา แต่มองหาที่ไป
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
วันพุธ ที่ 20 มกราคม 2553
Posted by กู่ , ผู้อ่าน : 1268 , 15:23:41 น.  
หมวด : ต่างประเทศ

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

"


"

"

"

"

เรื่องเล่าถึงมุกกี้

มุกกี้ สิ่งที่ติดตัวพี่กลับมาเมืองไทย คือความมึนงง สับสน

ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตของตัวเอง เชื่อไหมว่า ทันทีที่กลับถึงบ้านที่กรุงเทพฯในยามดึก บ้านซึ่งปกติก็อยู่คนเดียวอยู่แล้ว จำได้ว่าพี่ล้มตัวลงนอน ด้วยความพร่าเบรอไร้สติ ขณะนั้นยังรู้สึกเหมือนไม่ได้กลับมาเมืองไทย ทุกอย่างที่วิ่งวนอยู่ในหัว คล้ายกำลังดูละครเนปาล มันคือภาพฝันที่เหมือนจริง ทั้งแสง สี เสียง

พี่ตื่นขึ้นมาเพื่อจิบน้ำบ้าง แล้วล้มตัวลงนอนต่อ ไม่มีความหิวอาหาร ไม่มีอาการอยากจะลุกเดินออกไปพบเจอใคร ส่องกระจกดูหน้าตัวเอง ช่างเป็นแววตาที่เลื่อยลอยเคว้งคว้างคล้ายคนบ้า ความฝันยังติดตามพี่อย่างกระชั้นชิด โดยไม่มีความทรงจำอะไรที่จะบอกได้ว่า ฝันเห็นใคร ฝันเรื่องอะไร ทุกอย่างพร่าเบรอไปหมด เหมือนคนถูกสะกดจิต

กระทั่งย่างเข้าวันที่เจ็ด ความเป็นปกติค่อยๆกลับคืนมา พี่ลืมตาตื่นขึ้น เห็นผนังห้องนอนของตัวเองชัดเจนขึ้น  และสำทับขู่เข็ญตัวเองให้ลุกขึ้นยืน เพื่อจะเดินไปหาโทรศัพท์ แล้วโทรฯหาเพื่อนรักหนึ่งคน ที่พี่ติดต่อกับเขาตลอดเวลาที่เกิดเรื่องแย่ๆ เมื่อตอนที่อยู่เนปาล

“ฉันกลับมาแล้ว กลับมาหลายวันแล้ว แต่ไม่มีแรงจะพูดอะไรกับใคร ฉันคิดถึงเธอนะ แต่ไม่มีเรี่ยวแรงจะออกไปหา” การติดต่อกับเพื่อนสักคน เพื่อปลุกตัวเองให้ตื่นมาเผชิญความจริง คืออย่างแรกที่พี่ต้องทำ

“ฉันรู้สึกเหมือนคนหลงทาง เหมือนคนเกิดผิดแผ่นดิน ฉันควรจะอยู่ที่โน่น อยู่ที่เนปาล ไม่ใช่เมืองไทย” พี่ได้แต่คร่ำครวญซ้ำซาก ขณะที่เล่าให้เพื่อนฟัง......

................

ที่เมืองโพคารา ทีมนกย้ายถิ่นที่นัดกัน 3 ครอบครัว กลับมีจำนวนสมาชิกมากกว่าที่พี่คิด สองครอบครัวเช่าบ้านชาวนาอยู่ริมทะเลสาปเฟวา เป็นบ้านที่พวกเขาจับจองไว้ทุกปี บางส่วนได้ออกเงินต่อเติมไว้เพื่อความสะดวกของตัวเอง อีกหนึ่งคู่ที่เป็นคนกรีซ พักอยู่โรงแรมฟากตรงข้ามกับยอดมัจฉาปูชเร ตรงระเบียงที่พัก สามารถหันหน้าสบตากับยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ได้ทุกวัน คนคู่นี้เป็นพ่อค้าที่ชอบความสบาย แอบนินทาเพื่อนๆว่า

“ชอบพักบ้านราคาถูก ยิ่งถูกยิ่งดี ไม่รู้ทำไม ทั้งที่ไม่ใช่คนยากจน” ตอนนั้นเขาไม่รู้หรอกว่า พี่เองก็มองหาบ้านเช่าราคาถูก เพราะเท่ากับว่าสามารถใช้จ่ายเงินในเรื่องอื่นๆได้มากขึ้น โดยเฉพาะค่าเดินทาง

คนที่มาเพิ่ม และพักพิงอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่เป็นของพี่จุ๋มกับเอโด้ คือ ฝัน สาวไทยนักเดินทางตัวยง ที่โชกโชนอยู่ในอินเดีย เธอตามมาสมทบถึงที่นี่ เพียงเพราะต้องการต่อวีซ่าที่จะอยู่ในดินเดีย อีกหนึ่งสาวสวยคือ ยูริ เช่นกัน ยูริหลงรักอินเดียมากกว่าเนปาล เธอแวะมาพักเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ ด้วยท่าทางที่เงียบสงบครุ่นคิดของเธอ ทำให้พี่เดาว่า เธอน่าจะมารักษาหัวใจ อีกหนึ่งหนุ่มญี่ปุ่น ที่พี่ลืมชื่อไปแล้ว ท่าทางโซมจัด เพราะวันๆพี่แกเอาแต่นอนสูบกัญาชาในห้อง เรียกได้ว่าเราไม่เคยได้คุยกันเลย ส่วนอีกหนึ่งหนุ่มใหญ่ หน้าตาหล่อเหลา ชาวเนปาลี ฝีมือตีทัปบร้ายอดเยี่ยม ลืมชื่อไปแล้ว จะแวะมาตอนเย็นๆ ซึ่งทุกคนจะมาแกร่วระเริงดนตรีกันจนถึงค่ำ ถึงดึกดื่น  แต่สำหรับพี่ ที่นี่คือที่ที่มีอาหารเช้า เที่ยง เย็น อันเอร็ดอร่อยเพราะเจ๊จุ๋มมีฝีมือทำอาหารเป็นเลิศ ทั้งไทยและฝรั่ง อีกอย่างการนั่งๆนอนๆ ประมาณตากอากาศ อ่านหนังสือบ้าง หลับบ้าง เล่นกับยานี่ ลูกชายวัยซนของเจ๊จุ๋ม กับเด็กเนปาลีอื่นๆบ้าง ก็ไม่เลวทีเดียว

แต่ที่ไม่ปลอดโปร่งไปด้วยคือ ในความงามของดนตรีนานาชาติ ที่ดังกังวานไปทั่วคุ้งน้ำ หากเดินเฉียดใกล้ จะรู้ว่าท่ามกลางความสุขอันละมุนเหล่านั้น คละคลุ้งไปด้วยอวลไอกัญชา ที่ชวนให้มึนเมาโดยไม่ต้องเสพเอง

พวกเขามีความสุขกับการไม่ทำอะไรกันเลย นอกจากเล่นดนตรี เต้นรำ แล้วก็หัวเราะ... บางวันพี่จึงเลี่ยงออกมาเดินเล่นแต่เพียงลำพัง ขณะที่ทอดน่องอยู่ริมทะเลสาป และคิดเรื่องการโทรศัพท์ไปหาราม ตามที่รับปากไว้ พี่กลับลังเล

“ราม ฉันมาถึงโพคาราแล้ว อีกสองวันจะไปเทรคกิ้ง ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันสบายดีแล้ว” 

 

ตัดสินใจได้จึงโทรฯไปหาเขา และบอกกับเขาอย่างนี้

“ผมคิดถึงคุณ” 

“เช่นกัน”

เขาไม่พูดว่าจะตามมาอีก คำคิดถึงแค่นั้นก็น่าจะพอในเวลาอย่างนี้

อะไรบางอย่างที่บางเบาแต่มัวซัวยังคงอยู่ในใจ พี่จึงตัดสินใจจะไปภูเขาให้เร็วขึ้น เริ่มจากไปหาที่พักบนเขาสรังโกฏ เพราะเย็นวันหนึ่งตาเฒ่าชาวเนปาล สหายเก่าแก่ของเอโด้เสนอให้ไปพักที่บ้านเขา ราคาค่าห้องแล้วแต่จะให้ พี่จึงชวนฝันขึ้นไปในวันรุ่งขึ้น และแน่นอน ผู้ชายคนนั้นก็ขอตามไปด้วย

บ้านที่เขาว่าพอจะพักได้ กลับเป็นร้านค้าที่วุ่นวายตรงทางเดินขึ้นเขา พี่จึงมองหาที่ใหม่ ตาเฒ่าจึงเสนอกระท่อมริมหน้าผา ที่เพื่อนชาวญี่ปุ่นของเขาสร้างเอาไว้หลายปีแล้ว

ที่นั่นน่าอยู่มาก เป็นเหมือนโรงนา สร้างด้วยหินดิบหยาบ ไม่มีห้องน้ำห้องส้วม ต้องใช้ลานโล่ง แต่ในยามนอนกลางคืน มีเตียงสูงปลอดภัยจากสัตว์เลื้อยคลาน ผนังหนาให้ความอบอุ่น เราจึงพักที่นั่น จ่ายค่าบ้านทั้งหลังไปราวๆ 150 บาท ไทย

เช้าแรกที่ได้สบตามัจฉาปูชเรอย่างเต็มตา แต่รบกวนหัวใจด้วยเครื่องบินเล็ก ที่นำนักท่องเที่ยวบินกันว่อนเพื่อชมความงามในที่สูง

ตาเฒ่ามาเยี่ยมแต่เช้าตรู่ พร้อมอาหารเช้า แกแนะนำว่ามาที่นี่แล้วควรจะไปพูนฮิล เส้นทางนั้นมีดอกไม้สวย มีป่าหิมพานต์อลังการณ์  ฟังอย่างนี้ มีหรือที่จะไม่ไป พี่จึงตัดสินใจจับรถเมล์ต่อไปยังเส้นทางเทรคกิ้งรอบอันนาปูรณะโดยไม่ได้วางแผน มีเสื่อผ้าที่เตรียมมาใช้บนสรังโกฏเพียงสองชุด รวมที่สวมอยู่ กับถุงนอนและผ้าห่มพาสมีน่าผืนกลาง เพราะไม่อยากย้อนกลับ พี่กับฝันและชายคนนั้น จึงมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือราวๆ ครึ่งวัน จึงถึงจุดลงรถเมล์ แล้วข้ามแม่น้ำที่มีสะพานแขวนทอดไว้ยาวราว 100 เมตร

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ผู้ชายที่ควรจะเข้มแข็งกลับทรุดนั่งลงกับพื้น แล้วประกาศว่า

“ผมจะไม่ไปต่อ ผมจะกลับโพคารา” สารรูปเขาชวนเวทนา หน้าซีดขาว หายใจเหนื่อยหอบ แทบไม่เหลือร่องรอยครูสอนไทเก๊ก เขาย่ำยีสุขภาพตัวเองด้วยกัญชาทุกวัน การลุกขึ้นมารำมวยจีนแต่เช้าตรู่ไม่ช่วยอะไรเขาได้เลย และเขาคงรู้ว่า การเดินทางขึ้นภูเขาครั้งนี้ อย่างไรเสียเขาคงไปได้ไม่ตลอดรอดฝั่ง สู้กลับเสียแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า

พี่ไม่มีอะไรจะพูด ไม่ได้ดึงรั้งเขาไว้ เพราะเขาเป็นคนที่พึ่งไม่ได้อีกต่อไปอย่างสมบูรณ์

มุกกี้...ตลอดเวลา8 วัน บนภูเขา สิ่งหนึ่งที่มีอยู่ในใจพี่คือ เดิน เดิน เดิน และเดิน พี่กับฝนเดินอย่างช้าๆ เราแทบไม่ได้คุยกัน เพราะต้องใช้สติและสมาธิ เว้นเสียจากในเวลาเจอภาพสวยๆให้ชื่นชม

ค่อยๆไต่ทีละนิด ทีละก้าว พักแรมในโรงแรมเล็กๆที่หนาวเย็นเมื่อจวนค่ำ และเมื่อไม่อาจเสี่ยงเดินต่อไปได้ เพราะในแผนที่บอกว่าหมู่บ้านข้างหน้ายังอีกไกล

กระทั่งวันที่ 4 ความทารุณของอากาศก็ปรากฏขึ้นที่ยอดพูนฮิล ทุกคนที่โรงแรมต่างพูดว่าปกติหิมะจะไม่ตกแล้วในเดือนมีนาคม แต่ปีนี้พลัดหลงมาได้อย่างไรไม่รู้ คืนนั้นหิมะตกทั้งคืน หนาวจนเกือบแข็งเป็นก้อนหินเพราะเครื่องห่มนอนไม่อบอุ่นพอ

เช้าวันที่ห้า จึงเป็นเช้าที่สาหัสมาก เพราะต้องเดินลุยหิมะหลายกิโลเมตร กระทั่งผ่านจุดที่สูงลงต่ำไปเรื่อยๆ สายฝนยังตกเผาะๆไปตลอดทาง การที่คนเดินทางต่างเร่งเดิน บ้างมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน บ้างเดินสวนทางกัน แทบไม่มีใครได้คุยกับใคร จนพี่คิดว่า นี่คือมหกรรมทรมานตนหรืออย่างไร

"ฝน" มีอาการเป็นไข้นิดหน่อย เพราะเสื้อผ้าไม่อุ่นพอ หน้าเธอซีด จนกระทั่งตอนที่เรานั่งพักจิบชาอุ่นๆที่ร้านค้าเล็กๆ มีหนุ่มสาววัยนักศึกษาห้าหกคน เข้ามาทักว่าไม่สบายหรือเปล่า เอายาไปกินซี อันที่จริงยาของเราก็พอมี แต่เมื่อพวกเขามีน้ำใจจึงรับไว้

พวกเขาเดินรอบอันนาปูรณะรอบใหญ่ ผ่านเบสแค้มป์มาแล้ว ใช้เวลา 20 วัน เหลืออีกสองวันที่จะถึงข้างล่าง นับว่าเก่งไม่เบา แต่พวกเขาก็มาจากประเทศหนาว ยอดเขาแอลป์คือยอดแรกที่พวกเขารู้จัก

อีกคนหนึ่งที่จำได้เพราะเดินคุยกันช้าๆ พร้อมกับตากฝนไปด้วย คือ เทนซิน นักดนตรีชาวธิเบตผลัดถิ่น เขามาจากอินเดีย ได้รับเชิญจากรัฐบาลเนปาลมแสดงดนตรีที่เมืองใกล้ๆนี้  คณะของเขาสิบกว่าคนมาเยือนเชิงหิมาลัยเพราะอยากให้คลายความคิดถึงบ้าน

สายฝนที่ตกเฉอะแฉะ ทางแคบๆลื่นไถลง่ายดาย เลาะเลียบหน้าผาดูหน้าหวาดเสียวหลายตอน หากไม่ระวังมีโอกาสพลัดตกลงไปในแม่น้ำสีขุ่นคลั่ก เชี่ยวกรากที่อยู่ต่ำลงไปนับร้อยเมตร การตั้งสติให้ดีเท่านั้นคือสิ่งที่ควรทำ แต่ยังมีคนเก่งที่น่าทึ่ง คือหนุ่มฝรั่งกับสาวญี่ปุ่นคู่หนึ่ง พวกเขาปั่นจักรยานผ่านเราไปอย่างรวดเร็ว โอ....กล้าหาญดีแท้

แต่ละนาทีบนภูเขาสูง ไม่มีชื่อ ไม่มีใบหน้าของใครแม้แต่คนเดียว ที่เข้ามารบกวนการเต้นของหัวใจนี้

มีเพียงยอดเขาสูงตระหง่าน ฉาบทาไว้ด้วยสีขาวโพลนของหิมะ ที่สะท้อนแสงเข้าตาในหลายช่วงของการเดินทาง ที่กระตุ้นให้หัวใจเต้นแรง เหมือนสิ่งศักด์สิทธิ์แห่งยอดหางปลากำลังส่งผ่านความเมตตา บอกให้อดทน ให้ก้าวเดินต่อไป แม้ว่าข้อเข่าข้างขวาที่เคยหักจะร้องโอดโอย ว่าแย่แล้ว ๆ

มุกกี้..พี่เล่ามาถึงตอนนี้ ขออนุญาตหยุด เพื่อมีความสุขกับอดีต ที่ไม่อาจหาได้จากกิจกรรมใด แม้แต่การอ่านหนังสือ ไม่น่าเชื่อว่าการย้อนคืนไปทบทวนเรื่องเก่า จะทำให้เรามีความสุขได้ขนาดนี้

ขอบคุณมุกกี้ ที่รับฟัง  (คนแก่เล่าเรื่อง)

พี่กู่

 

ฝากภาพภูซำผักหนามไว้ก่อน

แล้วเรื่องเล่าจะมาถึงในตอนต่อไป





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
หนุ่มสุพรรณฝันหวาน วันที่ : 01/02/2010 เวลา : 01.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/maggiemaddog
Seize The Day : ฉกฉวยวันเวลาไว้ อย่าทำให้การงาน ทำให้การเที่ยวเสีย

ในสมัยวัยนั้น ชอบบ้านพักราคาถูกเช่นกัน เพราะถ้าอยากสบาย อยากมีทุกอย่างครบ ก็ไม่ต้องออกจากบ้าน การออกจากบ้านคือการผจญภัย และมันจะทำได้ในวัยเดียวเท่านั้น เพราะร่างกายคืออุปสรรคใหญ่

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
ภูพานลานดาว วันที่ : 01/02/2010 เวลา : 01.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phupanlanjai

พี่กู่ ตอนแรก กะว่าจะอ่านรวดเดียวหกตอน
แต่อ่านมาถึงตรงนี้ รู้สึกว่าตัวเองหายใจเริ่มติดขัด
ด้วยไม่ทราบสาเหตุว่ามาจากปัจจัยตัวไหน
เรื่องราว เรื่องเล่า ทำให้เราเห็นภาพเงาอดีตแจ่มชัด
การที่เรานั่งนิ่งๆและมองย้อนกลับไปเป็นพลังแห่งการพัฒนาตน
แต่คงต้องถูกช่วง ถูเวลา อย่างที่พี่กำลังทำ
ภาพที่ฉายทับซ้อนเงาจางๆ
สงสัยต้องขอตัวไปนอน แล้วจะติดตามใหม่ ในห้วงเวลาที่กำหนดลมหายใจได้ปกติกว่าเดิม

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
พลอลี่ วันที่ : 22/01/2010 เวลา : 16.15 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/plolee06
บรรยากาศที่เป็นจริง มิใช่สิ่งที่เพ้อฝัน

เรื่องราวที่ผ่านมาแม้นจะโศกระทมเพียงใด ก็ดูสุขเสมอหากนำมาเล่าขาน เพราะนั่นคือ ความฝันที่ผันผ่าน มีความสุขเสมอกับอดีตที่คุ้นเคย นะครับ..

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
Supawan วันที่ : 22/01/2010 เวลา : 15.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supawan

เขียนถึงอดีต ... บ่อยครั้งนำมาซึ่งความสุขจากความทรงจำจากซอกหนึ่งของหัวใจ

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
mookie วันที่ : 22/01/2010 เวลา : 08.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

อะเคร...

พี่กู่ไม่ต้องซีเรียส เรื่องนี้ต้องใช้พลังกาย พลังใจ และที่สำคัญพลังงานไฟฟ้า! ในการถ่ายทอดออกมา

ฉะนั้น ต้องให้ทั้งสามพลัง ผนึกกำลังกันเสียก่อน...

มุกกี้เข้าจาย มุกกี้รอด้ายยยย

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
ตาพรานบุญ วันที่ : 21/01/2010 เวลา : 23.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ta-pran-boon
ตาพรานบุญ

อดใจไม่เม้นท์ตอนแรก
กะว่าพระรามคงเหาะตามมา
แล้วแผลงศร ที่ไหนได้ชวนเดินขึ้นเขาซะเหนื่อยเลย
อย่างนี้จต้องยกให้เป็นบุปผาชนตัวแม่ซะแล้ว

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
กู่ วันที่ : 21/01/2010 เวลา : 21.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

สวัสดีค่ะ

ขอบคุณที่เข้ามานอน มานั่งอ่าน
และทักทายค่ะ

วันนี้ที่ไร่ฝนตก ตกมาหนึ่งคืน หนึ่งวัน และคืนนี้ก็กำลังตกเผาะ ไม่มีแสงแดดสำหรับโซลาเซล

ด้วยความเกรงใจญาติมิตรที่แวะมาแล้วไม่ได้ทักทายตอบ
โดยเฉพาะอาจารย์ณัฐรดา ที่นานๆมาที (แต่ก็ทำใก้ชื่นใจค่ะ)

หรือคุณเอ็มที-ปอง มิตรใหม่
และน้องเพ็นนี้คนสวย

ด้วยความยินดีค่ะ
ที่จะถากเนื้อตัวเองมาโชว์

คุณอื่นๆ ที่หมายถึงคุณพิทักษ์ด้วย
เก๋ด้วย นิสด้วย แสนด้วย คุณซันด้วย

ทราบซึ้งใจจริงๆ ที่ส่งเสียง...เข้าใจว่าเอนทรีแบบนี้มันยากเนอะ ที่จะออกความเห็น

จริงไหมคุณปลัดอารีย์

เอาเถอะไหนๆก็ไหน
ขอบอกว่าวันนี้สติกระเจิงมาก เพราะดินฟ้าอากาศไม่ปกติ
เหมือนที่เกิดขึ้นที่นั่น ขณะที่เดินดูต้นไม้ดูดิน อดรำพึงไม่ได้ว่า

"ฉันยังไปไม่ถึงไหนเลยนะเนี่ย".....ฮ่า ฮ่า

อันนี้มุกกี้ต้องเข้าใจพี่กู่แหงมๆ มุกนี้

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
mookie วันที่ : 21/01/2010 เวลา : 16.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

จิงป่าว...

ฝากซื้อของหน่อยได้ป่ะ กลับมาแล้วยังเสียดายว่าทำไมไม่ซื้อนู่น นี่ นั่น มาด้วย... นะนะ

V
V
V

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
phithak-P วันที่ : 21/01/2010 เวลา : 15.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phithak-P

ไม่เพียงเฉพาะคุณมุ๊กกี้แน่ๆ ผมเองอ่านแล้วก็สะเทือนใจไม่น้อยเลยครับ
เคยรู้สึกอย่างนี้บ่อยๆเวลาไปอยู่ในประเทศที่มีค่าเงินต่ำกว่าเรา(5 5 5)หากหัวใจหรือวิญญาณนั้นกลับสูงส่งกว่าผู้คนบางกลุ่มบางจำพวกในบ้านเมืองของเรามากมายนัก
อืมม!หากไม่พลาดเดือนเมษาฯนี้น่าจะได้มาเยือนโพคาราที่นี่อีกครั้ง
ขอบคุณครับพี่ครับ
ปรู๊น ปรู๊น นนนน....

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
mookie วันที่ : 21/01/2010 เวลา : 15.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

วันนี้งานเสร็จแระ...

มาปูเสื่อ นอนเล่น รับลมเย็นๆ ที่บ้านไร่ของพี่กู่... ฮี่ฮี่


ความคิดเห็นที่ 13 (0)
เพ็นนี วันที่ : 21/01/2010 เวลา : 09.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thanisa
  สิ่งที่ทำแม้ถูกต้อง  แต่อาจไม่ถูกใจใครเลย. 

ขอเข้ามาอ่านด้วยคนนะค่ะพี่กู่

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
ณัฐรดา วันที่ : 21/01/2010 เวลา : 08.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nadrda
ถ้า "เรา" ไม่พึงมี  "ของเรา" จักมีมาแต่ไหน

สวัสดีค่ะ
ไม่ได้แวะมาเยียมนานแล้ว ขออภัยค่ะ
ยังระลึกถึงนะคะ
สวัสดีปีใหม่ด้วยค่ะ
และขออนุญาตนำชีวิตอัศจรรย์แม่ชีน้อย ไปกระจายต่อในความเห็นที่ 18 ในบล็อคของพระคุณเจ้าหรรษานะคะ
ที่ http://gotoknow.org/blog/true-love/329351 ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
riverpoem วันที่ : 21/01/2010 เวลา : 08.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/riverpoem
สุดมือสอยก็ปล่อยมันไป

ทุกที่มีความงดงามเสมอ
และทุกรอยทางของเรา แม้มีทุกข์ฉาบ หากก็มีสุขทาบเสมอ

ให้เปลี่ยนเส้นทางชีวิตได้ เก๋ว่าพี่กู่ก็ไม่เปลี่ยนหรอก จริงมั้ย
เส้นทางใคร ก็ย่อมสวยงามและเหมาะสมสำหรับคนนั้นแล้ว

เห็นด้วยกับความเห็น 10 นะ
วันนี้ พี่กู่ คือ "ดอกไม้เหล็ก"
ผ่านการเคี่ยวกรำ จากกาลเวลา
"แกร่ง" จริงพี่เรา

เห็นด้วยกับมุกนะคะ
ที่บอกว่า ขอให้การค้นลิ้นชักของพี่หนนี้
มีแต่ความสุข เสมอๆ นะคะ
แต่น้ำเสียงการเล่า ก็ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น

มีความสุขกับทุกวันของชีวิต
มีความสุขกับการใช้ชีวิตค่ะ พี่กู่

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
ศณีรา วันที่ : 21/01/2010 เวลา : 01.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/localbetong
  สิ่งเดียวที่จะทำให้คนชั่วชนะก็คือ " การที่คนดีนิ่งดูดาย "     

รู้อดีต เข้าใจปัจจุบันจริงๆ... กว่าดอกไม้เหล็กจะชูช่อตะหง่าน ใครจะรู้ว่าต้องผ่านอะไรมาบ้าง ขอบคุณพี่กู่ที่นำเสนอเรื่องราวส่วนตัวที่แฝงประโยชน์กับชาวโอเคครับ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
MT-PONG วันที่ : 20/01/2010 เวลา : 17.05 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/NICHAKHAN
ห่างเพียงนิด ก็ คิดถึง เพราะไกล จึง คนึงหา



แวะมาอ่านด้วยคนค่ะ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
sunsmile วันที่ : 20/01/2010 เวลา : 17.02 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/suntawanyim

หอมกลิ่นกัญชา

เรื่องราวในอดีตบางเรื่อง สร้างความสุขในเวลาที่สงบเงียบอย่างมากมายบอกไม่ถูก

มีความสุขในการเขียนนะครับ เพราะผมจะได้มีความสุขในการอ่านต่อไป

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
นายสิบหมื่น วันที่ : 20/01/2010 เวลา : 16.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/namsean
หากแม้นไม่ตายเสียก่อน...ฉันจะคืนสู่รากเหง้าลูกชาวนา

รอบนี้ผมอ่านอย่างมีความสุข
ไม่เกร็งเหมือนรอบที่แล้วที่บางเรื่อง
มันทำให้ข้างในใจผมไหวๆไงไม่รู้ครับพี่กู่
...
ความสุขจากการเดินทางและผ่านทาง
มันมากกว่าการอ่านหนังสือใดๆแน่นอนครับ
..อันนี้ผมเชื่อเต็มที่เลย

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
mookie วันที่ : 20/01/2010 เวลา : 16.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

อ่ะหืมมม

เหมือนใจตรง...

พี่กู่ไปตามมุกกี้ที่บ้าน... แต่มุกมานอนเล่นอยู่บ้านพี่กู่แล้ว 5555


ความคิดเห็นที่ 5 (0)
mookie วันที่ : 20/01/2010 เวลา : 16.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

อ่านจบแล้วหนึ่งรอบ...

หลังจากคอมเมนท์นี้เสร็จ ก็ตั้งใจว่าจะอ่านอีกรอบ...

ไม่น่าเชื่อว่า อดีตของพี่กู่ จะทำให้มุกมีความสุขร่วมด้วยไม่น้อยเช่นกัน... และนอกเหนือจากความสุข ยังมีความรู้สึกอะไรอีกหลากหลายอย่างที่ยังบรรยายออกมาไม่ได้ในตอนนี้...

เมื่อเอนทรี่ที่แล้ว เห็นภาพลานกีฬาบน poon hill ยังให้นึกตกใจว่า นี่พี่กู่ไปถึงยอด poon hill มาแล้วหรือนี่??!!

ภาพ poon hill เมื่อ 12 ปีที่แล้วของพี่กู่ ดูไม่แตกต่างจากภาพใน เนปาลประมาณสะดือ ของนิ้วกลมเลย ...

เด่วจะไปตามน้องๆ ที่เดินทางด้วยกันมาอ่านต่อ เพราะน้องรอตอนต่อไปอยู่

สมัยนั้นพี่กู่เดินเขาโดยไม่ต้องมีไกด์เลยเหรอครับ คาดว่ากฎหมายตอนนั้นน่าจะยังไม่เข้มงวดเท่าไหร่หรือเปล่าครับ เพราะเห็นว่าตอนนี้ต้องทำ permit และต้องมีไกด์ เพราะเป็นเรื่องที่อันตรายมากในการเดินเขาโดยไม่มีไกด์...

แค่มุกเดินขึ้นลงยอดสรังก็อตระยะสั้นๆ แค่ชั่วโมงกว่าๆ มุกก็รู้สภาพตัวเองแล้วว่า ยังไงเสียชาตินี้ก็คงไม่มีปัญญาเดินเขาเป็นระยะทางที่ไกลกว่านี้แน่ๆ ใจน่ะอาจจะสู้ แต่ร่างกายคงไม่สู้

ไม่ว่าในอดีตครั้งนั้น จะสร้างความรู้สึกอะไรให้กับพี่กู่บ้าง แต่ขอให้การหวนระลึกถึงในครั้งนี้ มีแต่ความสุขในการรื้อค้นลิ้นชักความทรงจำนี้นะครับ...

นอนรอภาคต่อไปด้วยใจจดจ่อ...

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
กู่ วันที่ : 20/01/2010 เวลา : 15.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

ค่ะ ใช่เลยนิส

ยิ่งยากจน ยิ่งสงบมาก น่าจะสุขมาก...ถ้า....


ความคิดเห็นที่ 3 (0)
กนิษฐ์ วันที่ : 20/01/2010 เวลา : 15.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kanis
แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า  แต่จิตวิญญาณยังแข็งแกร่ง

โอ้ว..เนปาล
อืม..ทั้งเนปาล ทั้งธิเบต ดูเป็นบ้านเมืองที่สงบ และเป็นธรรมชาติดีเนาะ..

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
กู่ วันที่ : 20/01/2010 เวลา : 15.46 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

จ่าคะ

คิดถึงค่ะ
เอ๊ะ ดาบแล้วนี่

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
จ่าจินต์ วันที่ : 20/01/2010 เวลา : 15.37 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jawee
@..จ่าจินต์...ตำรวจบ้าบุญ..เล่ม 2...คลอดแล้วครับ..พิมพ์จำนวนจำกัด..@

อ่านแล้วคิดถึง..
มัฌาปูชาเล่..
ครับกู่..
ดุแลสุขภาพด้วยนะครับ..

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

Dewa Che

เพลงที่ 8

View All
<< มกราคม 2010 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            



[ Add to my favorite ] [ X ]


ถ้าคุณมาจากต่างถิ่น (นอกวงโคจรดาวโอเค) ส่งเสียงด้วย
ใช่ค่ะ/ครับ
77 คน

  โหวต 77 คน