• กู่
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : shadowy26@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-06-18
  • จำนวนเรื่อง : 216
  • จำนวนผู้ชม : 342171
  • ส่ง msg :
  • โหวต 293 คน
บล็อกของกู่
เรื่องราวการเดินทางของคนๆหนึ่ง ซึ่งไม่รู้ที่มา แต่มองหาที่ไป
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
วันพุธ ที่ 27 มกราคม 2553
Posted by กู่ , ผู้อ่าน : 1382 , 23:55:37 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

เอ่อออ  เฮ้อออ  จะว่าไปแล้ว เรื่องของเรื่องมันอยู่ที่ว่าเรามองชีวิตอย่างไร

จริงอย่างที่คุณซันว่า ถ้าเลือกตอนนั้น วันนี้คงไม่เป็นอย่างนี้...วันที่ทำงานกลางแจ้งทั้งวัน ไม่ได้มาอัพบล๊อกทั้งที่มีคนคอยกดดันอยู่สองคน...เห็นๆ ว่าใคร

เข้าเรื่องก็แล้วกัน....

ทุกอย่างคงเป็นไปตามปกติ พี่อาจจะใจอ่อนยอมอยู่เนปาลต่ออีกสักพัก ถ้าใครคนนั้นไม่ก่อเรื่องเสียก่อน เพราะว่าหลงรักประเทศเนปาลเสียแล้วนี่

เช้าอีกวัน ยังไม่ทันจะตื่นมาดูตลาดเช้า เพราะความอ่อนเพลียจากการเดินทาง มีเสียงเคาะประตูห้อง เมื่อเปิดออกไปดูพบว่าเป็นพนักงานของโรงแรม เขาบอกว่า เจ้านายเขาขอให้พี่ไปพบที่ข้างล่าง เมื่อแต่งตัวเสร็จพี่ก็เดินลงไป พนักงานชี้ไปที่ประตูห้องประชุม พี่จึงเดินเข้าไป พบว่ารามนั่งทำหน้าเครียดจนน่ากลัว ที่โต๊ะใหญ่

“นั่งลงสิครับคุณผู้หญิง” น้ำเสียงห้วน จนพี่งง...พูดอะไรไม่ออก

“เมื่อกี้นี้ ผู้ชายคนนั้นเขาพาตำรวจมาที่นี่ เขาไปแจ้งความว่าผมกำลังหลอกลวงภรรยาของเขา ซึ่งคือคุณ”

มุกกี้..เหมือนฟ้าทลายครืนลงตรงหน้า พี่หลับตานิ่งสะกดอารมณ์ ที่ประทุขึ้น มันคือความอาย เป็นอย่างแรก อายที่ผู้ชายคนนั้นช่างทำได้ อย่างหน้าไม่อาย พี่อายแทนเขาจริงๆ อายอย่างที่สอง พี่อายราม อายอย่างที่สาม พี่อายฟ้าดิน ไม่รู้ว่าทำไม จึงเป็นความอายมากกว่าความโกรธ แต่ถัดจากนั้นไม่นาน กลายเป็นความเศร้า พี่เศร้าเหลือเกิน เศร้าจริงๆ รู้สึกโดดเดี่ยวจนไม่อยากหายใจต่อไป  พี่ลืมตาขึ้นแล้วพูดคำว่า “ขอโทษ ฉันเสียใจ ที่เกิดเรื่องแย่ๆนี้กับคุณ” 

“ผมจะให้เขาออกไปจากโรงแรมของผม คุณจะว่ายังไง”

“แล้วแต่คุณ”  แล้วพี่ก็หันหลังจากมา เดินกลับไปที่ห้องเพื่อเก็บของของตัวเองเช่นกัน เมื่อมาถึงห้อง ผู้ชายคนนั้นกำลังจัดกระเป๋าอยู่แล้ว พี่นั่งลงอย่างคนหมดเรี่ยวแรง ไม่อยากมองหน้าเขา ไม่อยากสบตา ไม่อยากเห็นคนแบบนี้อีกต่อไป เสียใจที่เคยรัก เสียใจอย่างสุดซึ้งกับตัวเอง ที่อุตส่าห์คิดว่า “ความไม่เกลียดชัง” คือทางออกสำหรับเรา แต่แล้วเขาก็ปิดประตูตายสำหรับคำว่า “เพื่อน” จนสนิทแน่นยากจะเปิด

จ่ายเงินค่าห้อง แล้วแบกเป้ออกมาจากโรงแรมของรามอย่างเลื่อนลอย ในใจขณะนั้นอยากกลับเมืองไทยให้เร็วที่สุด แต่ไม่สามารถเลื่อนเที่ยวบินได้ จึงต้องอยู่ต่ออย่างคนหมดอาลัยตายอยาก เดินเหินไร้วิญญาณ

ห้องพักใหม่ยังคงเป็นย่านทาเมล พี่เก็บตัวเงียบๆอยู่ในห้อง ทำจิตใจตัวเองให้สงบด้วยการสวดมนต์ภาวนา แผ่เมตตาถึงทุกคนที่ก่อกรรมร่วมกัน แต่แล้วก็มีเสียงเคาะประตูห้อง พี่ถามว่าใคร มีอะไร มีเสียงตอบกลับมาว่า....ผมเอง  ราม พี่จึงเปิดประตูออกไป

“ผมเอาแฟกซ์มาให้คุณ” เป็นแฟกซ์ที่เพื่อนเขียนตอบมาจากกรุงเทพฯ ที่ส่งไปที่โรงแรมของเขานั่นเอง

“ผมมาหาคุณ ไม่ใช่เพราะแค่เรื่องนี้ แต่ผมยังอยากจะคุยกับคุณ”

“ขอบคุณมากค่ะ”พูด เท่าที่คิดได้ และไม่อยากจะพบหน้าเขาอีก  แม้แววตาของรามเปลี่ยนมาเป็นปกติ แต่เขาได้กลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้วอีกคน

“ผมขอโทษ ผมรู้ว่าคุณเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ผมโมโหผู้ชายคนนั้นมาก แต่ผมทำอะไรไม่ได้ เพราะเขาเป็นแขกของผม แต่ตอนนี้ถ้าเขารังแกคุณอีก ผมจะไม่อดกลั้นอีกแล้ว”

“ขอฉันอยู่ตามลำพังนะราม”เขาดูเก้อๆ ไปทันที เมื่อพี่ขอตัวพร้อมทั้งปิดประตูห้อง แล้วกลับมานอนซมอย่างคนใกล้ตาย อาการป่วยใจ การตั้งสติทำสมาธิก็ช่วยอะไรไม่ได้ในตอนนี้ ไม่รู้จะร้องไห้หรือจะหัวเราะให้บ้าไปเลย

“จะมีประโยชน์อะไรเล่าราม  เพราะอีกสามวันฉันก็จะกลับเมืองไทยแล้ว” นอนคว่ำหน้ารำพึงอยู่อย่างนั้น ด้วยสงสารตัวเองเหลือประมาณ

กระทั่งเย็น มีเสียงเคาะประตูอีกครั้ง เป็นเสียงของรามอีกแล้ว คราวนี้เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่พาเพื่อนอีกคนมาด้วย เขาบอกว่า ต้องการให้พี่ได้รู้จักกับเพื่อนที่ดีที่สุดของเขาที่มีอยู่ที่นี่ ถ้าพี่อยากรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเขาให้ถามเพื่อนเขาก็ได้ ในเมื่อเขามากับเพื่อน พี่ก็ต้องรักษาหน้าเขาบ้าง จึงยอมออกไปนั่งคุยกันสามคนที่ข้างล่าง เพื่อนรักของเขาคนนี้เป็นนักกิฬายูโด และเป็นครูสอนวิชาพละในโรงเรียน คนที่รามบอกว่าร่วมกันจัดกิฬาหาทุนเพื่อช่วยเหลือเด็กๆในชนบท ท่าทางของผู้ชายนี้ดูซื่อกว่าราม ภาษาอังกฤษของเขาไม่ดีนัก นับว่าเป็นเนปาลีอีกคนที่ดูไม่กะล่อน แต่จะเชื่อใครได้เล่า ตอนนี้พี่ไม่เชื่อใจใครอีกแล้ว

รามขออนุญาตดื่มเบียร์ พี่ไม่ได้ขัดข้อง เขาทั้งคู่ดื่มกันเล็กน้อย จนกระทั่งช่วงสุดท้าย รามพูดอะไรสักอย่างที่พี่ฟังไม่ออก เพื่อนเขาจึงขอตัวลุกไปข้างนอก

“ผมยังยืนยันว่าผมยังรู้สึกกับคุณเหมือนเดิม” น้ำเสียงของเขา สายตาของเขา ยังคงจริงจัง คาดคั้น

“แต่ฉันสับสน ฉันไม่รู้ว่าอะไรจริง อะไรเท็จ เพราะเหตุการณ์เมื่อเช้ามันทำให้ฉันเกลียดกลัวผู้ชายทุกคน แม้แต่คุณ ฉันรู้สึกเหมือนถูกรังแก ทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง ฉันไม่ได้บอกคุณเรื่องผู้ชายคนนั้น ไม่ใช่หวังว่าจะมาคบกับคุณ แต่เพราะมันเป็นปัญหาของฉัน”

รามนิ่งไปสักพัก ก่อนจะพูดว่า

“คุณอยู่ที่นี่ต่ออีกสักอาทิตย์ได้ไหม ให้ผมได้เคลียร์งาน ได้ฝากงานไว้กับคนอื่นก่อน แล้วเราไปเมืองไทยด้วยกัน”

“ไม่ได้หรอก ฉันต้องกลับแล้ว มีงานรออยู่เหมือนกัน”

“ถ้าอย่างนั้นผมจะตามคุณไป” เขาจ้องหน้าจนพี่ต้องหลบสายตา สายตาของคนแบบนี้ ที่ต้องเป็นผู้ชนะเท่านั้น น่ากลัวยิ่งกว่าคนประเภทไหน

“ตามใจคุณ ถ้ายังไงคุณส่งข่าวล่วงหน้าก็แล้วกัน บางทีฉันอาจจะทำงานอยู่ต่างจังหวัด” คำพูด...ไม่ตรงกับใจ พี่อยากให้เขาเปลี่ยนความคิด ให้เขารู้ว่าอย่างไรเสีย เราคงไม่มีโอกาสพบกันอีก แต่เขาสิ...ท่าทีที่ดีใจเหมือนเด็กๆ หัวเราะร่าเริงขึ้นมาทันที

อาจเป็นความผิดของพี่ที่ไปให้ความหวังกับเขา แต่ขณะนั้นคิดว่า เมื่อพี่กลับไปแล้ว เขาคงจะตื่นจากฝัน ล้มเลิกความคิดที่จะมาเมืองไทย  

ช่วงเวลาที่เหลืออยู่อีกไม่กี่วัน  คือการเดินเที่ยวในเมืองแต่เพียงลำพัง รามต้องทำงานของเขา เราจะเจอกันบ้างก็เฉพาะในช่วงเย็น

วันถัดมา หลังจากที่เกิดเรื่องอัปยศ ผู้ชายคนนั้นย้ายไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แต่พี่รู้ว่าสมาชิกนกย้ายถิ่นมาถึงทาเมลกันแล้ว เขาคงไปขลุกอยู่ที่โรงแรมเดียวกัน

เที่ยงวันหนึ่ง ขณะที่เดินเล่นอยู่ในเมือง พี่พบกับยูริ ท่าทางเธอดีใจ เรื่องที่เธอบอกกับพี่คือ ผู้ชายคนนั้นป่วยนอนซมอยู่ที่พักเดียวกับเธอ  เธอบอกว่าเขาเป็นมากอาการน่าเป็นห่วง พี่จึงตามเธอไปดู เห็นเขานอนซมบนเตียง หน้าตาซูบซีดจริงๆ แต่พี่ช่วยอะไรเขาไม่ได้ บอกเขาว่าให้ดูแลตัวเองเอาเอง ขณะที่พูด พี่ไม่มีความโกรธ ความเกลียด  มีแต่ความเวทนาสังเวชใจ  

จากนั้นอีกสามวัน พี่ต้องเดินทางกลับ

“คุณจะต้องกลับพร้อมผู้ชายคนนั้นใช่ไหม” น้ำเสียงรามผิดปกติ จนสะดุด

“ใช่ เพราะเราจองที่นั่งไว้แล้ว” 

ร่ำลากับรามในตอนเช้า รู้สึกใจหายนิดๆ กระทั่งบ่าย มาถึงสนามบิน พี่เห็นรามยืนที่ด้านนอก จึงเดินไปหาเขา  เพื่อบอกลา เขาตอบกลับมาว่า

“เจอกันที่เมืองไทยนะ อย่างเร็วภายในหนึ่งอาทิตย์ อย่างช้าอีกหนึ่งเดือน ผมจะไป”

มุกกี้  เก๋  แสน คุณซัน และน้องๆคณะทัวร์เนปาลของมุกกี้  ทำไงดี...เรื่องยังไม่จบ แต่พี่กู่ต้องเดินทางไปเขมร ในวันพรุ่งนี้ และกว่าจะกลับมาก็อีกหลายวัน.....เอ่อ  ที่บอกไว้นี่ เผื่อถูกจับขังคุกอยู่เขมร จะได้ช่วยกันโพนทนาว่าพี่ไม่ใช่สปาย แต่เป็นไวน์ ดริ๊งเคอร์ เท่านั้นเอง

เข้าทางช่องจอมจ้ะ...จะออกทางช่องไหนยังไม่รู้ แล้วแต่สถานกาณ์การเมือง

ด้วยรัก

พี่กู่

ปล. ถ้ามีการสนองกลับบ้าง ในมหากาพย์บึงกาฬ มหากาพย์อรัญฯ มหากาพย์ปราจีน มหากาพย์บึงโขงหลง  อะไรทำนองเนี๊ย อาจมีตอนจบในวันพรุ่งนี้ ก่อนข้ามพรมแดน  เหอๆ ๆ ๆ





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
mookie วันที่ : 01/02/2010 เวลา : 15.55 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

"เอ่อออออ เรื่องของเรื่องคงจะจบลงเท่านี้
ที่เหลือไว้ให้มุกกี้เล่าต่อ"


นู่ม่ะยอม ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ



“เจอกันที่เมืองไทยนะ อย่างเร็วภายในหนึ่งอาทิตย์ อย่างช้าอีกหนึ่งเดือน ผมจะไป”

พระเอกบอกว่าจะมาตามหานางเอกที่เมืองไทยอ่ะคับ??

ยังมีตอนต่อไปม่ะช่ายเหย๋อ ?? นู๋ม่ะยอม ๆ ๆ ๆ

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
ภูพานลานดาว วันที่ : 01/02/2010 เวลา : 12.00 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phupanlanjai

พี่รู้ไหมว่าตอนนี้
เรากำลังมองสมุดเล็กๆ และดูว่าเราจะบินไปไกลถึงไหน

ปล. ไม่แนะนำให้ใครอ่านรวดเดียว ๖ ตอน ภายใน ๒๔ ชั่วโมง

มีความสุขกับการเดินทางนะคะ

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
กู่ วันที่ : 01/02/2010 เวลา : 02.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

คุณหนุ่มสุพรรณฝันหวาน

ชั่วชีวิตหนึ่ง เราอาจไม่มีโอกาสขอโทษใครบางคน
ความเศร้าจึงเอาคืนเสียงอม กว่าเราจะอภัยตัวเองได้

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
หนุ่มสุพรรณฝันหวาน วันที่ : 01/02/2010 เวลา : 02.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/maggiemaddog
Seize The Day : ฉกฉวยวันเวลาไว้ อย่าทำให้การงาน ทำให้การเที่ยวเสีย

อ่านแล้วก็กลัวใจตัวเองเหมือนกัน เพราะครั้งหนึ่งก็เคยทำร้ายความรู้สึกผู้หญิงคนหนึ่ง และรู้สึกผิดมาโดยตลอด แม้ทุกวันนี้ เธอจะให้อภัยผมแล้วก็ตาม

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
กู่ วันที่ : 01/02/2010 เวลา : 01.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/shadowy
 ขอบคุณค่ะสำหรับทุกถ้อยคำแห่งน้ำมิตร ขอบคุณจริงๆ   

สวัสดีค่ะ มุกกี้

เอ่อออออ เรื่องของเรื่องคงจะจบลงเท่านี้
ที่เหลือไว้ให้มุกกี้เล่าต่อ

เก๋ คุณซัน น้องแสน ขอบคุณมากค่ะ ที่ดูแลกัน แม้ว่ามันจะเป็นอะไรๆที่ประหลาดเต็มที

จ่าจินต์ ที่รัก...ขอบคุณค่ะ

หนุมานฯ รักแล้วรอหน่อย

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
หนุมานชาญสมร วันที่ : 29/01/2010 เวลา : 21.01 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wintawan
บนเส้นทางการเดินทาง มีเรื่องให้ค้นห มีความงามให้จดจำ มีมิตรภาพที่ล่องลอยอยู่รายทาง

ขอส่ง TAG เพลงลูกทุ่งเดือนแห่งรักและมิตรภาพ
ให้ท่านพี่ครับ
http://www.oknation.net/blog/wintawan/2010/01/29/entry-1/comment#read

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
นายสิบหมื่น วันที่ : 29/01/2010 เวลา : 10.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/namsean
หากแม้นไม่ตายเสียก่อน...ฉันจะคืนสู่รากเหง้าลูกชาวนา

เดินทางปลอดภัยครับพี่กู่
เรื่องมันเศร้าจังเลย
.
.
.
.
ปล.มหากาพย์บึงโขงหลง....ฮ่วยมันสิเป็นจั่งได๋น้อ...
คึดบ่ออก

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
sunsmile วันที่ : 29/01/2010 เวลา : 08.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/suntawanyim

อ่านตอนนี้จบแล้ว ผมคิดถึง ประเสริฐ จันดำ
ไม่หรอกนะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แต่ผูกโยงกับกวีบทหนึ่ง
ที่กลายมาเป็นเพลงจากนักร้องหลายคน

นักเดินทาง

เมื่อก่อนคำว่านักเดินทางอาจดูธรรมดา แต่เรื่องราวของนักเดินทางที่ชื่อ กู่ ทำให้กวีบทนี้ชัดเจนจนมองเห็นเรื่องราวต่างๆ ผ่านจินตนาการได้

แม้ปรารถนาแห่งหัวใจ ก็ไม่อาจไขว่คว้าเพราะว่าต้องเดินทาง....

และแล้วก็คิดถึงประเสริฐ จันดำ จับใจ ทั้งที่ไม่เคยรู้จักไม่เคยเห็น หนึ่งครั้งฟังเสียง หลายครั้งฟังเพลง เท่านั้น แวะไปหาบล็อกเกอร์หนิง ลูกสาวของประเสริฐ จันดำ ดีกว่า....

เดินทางปลอดภัย กลับมาอย่างมีความสุขครับ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
riverpoem วันที่ : 28/01/2010 เวลา : 09.13 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/riverpoem
สุดมือสอยก็ปล่อยมันไป

เรื่องมันเศร้าจัง....

เอ๊า จะจบอยู่แล้ว มีปล่อยให้ค้างๆ คาๆด้วยนะเอ๊อ

เฮ้อ เค๊าถึงบอกเนอะ ว่าอย่าไว้ใจใคร แม้กระทั่งตัวเอง

มหากาพย์บึงกาฬ ขึ้นอยู่กับ มหากาพย์อรัญ

โบ้ยให้น้องไป เพราะรู้ว่า ไงๆ น้องก็ไม่ยอมใจอ่อน

ปล. พี่กู่เดินทางปลอดภัยค่ะ
ว่าแต่ว่า พี่กู่หนืการปฏิวัติหรือเปล่าคะ ไปเขมรซะด้วย

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
จ่าจินต์ วันที่ : 28/01/2010 เวลา : 00.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jawee
@..จ่าจินต์...ตำรวจบ้าบุญ..เล่ม 2...คลอดแล้วครับ..พิมพ์จำนวนจำกัด..@


แบบว่าจ่าฉุบ....
ไว้ครึ่งหนึง่ครับผม..

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
mookie วันที่ : 28/01/2010 เวลา : 00.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

ส่วน ปล. นั้น... อ่านไม่เห็นเข้าใจเรยอ่ะ


ความคิดเห็นที่ 3 (0)
mookie วันที่ : 28/01/2010 เวลา : 00.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

อ่านจบแล้วครับพี่กู่...

และ มุกรู้สึกว่ามุกตัดสินใจถูก ที่จะฟังให้จบแบบหมดจดเท่าที่พี่กู่ต้องการสื่อสารเสียก่อน...


พี่กู่ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องรีบร้อน ติดภารกิจเดินทางก็ไปทำหน้าที่ของตัวเองเสียก่อน มุกเชื่อว่าทุกคนรอได้ บางทีพี่กู่ก็ต้องเข้าใจว่า คนอ่านก็ต้องใช้เวลาในการขบคิดเช่นกัน...

กดดันไปงั้นล่ะ

ปล.ไปกัมพูชา ไม่ผ่านบ้านเรา


เดินทางปลอดภัยทั้งไปทั้งกลับนะครับพี่กู่ เจอะเจออะไรระหว่างทาง เก็บกลับมาเล่าให้ฟังบ้างครับ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
mookie วันที่ : 27/01/2010 เวลา : 23.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

เกือบจะปิดคอมไปนอนอยู่แระ...

เด๋วไปอ่านก่องน้าคร๊าบบ


ความคิดเห็นที่ 1 (0)
mookie วันที่ : 27/01/2010 เวลา : 23.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mookie
เราอาจไม่ได้มีความสุขในทุกนาทีของชีวิต  แต่เราอยากให้ทุกนาทีของความสุข...ถูกบันทึก

เจี๊ยบบบบบบ


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

Dewa Che

เพลงที่ 8

View All
<< มกราคม 2010 >>
อา พฤ
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            



[ Add to my favorite ] [ X ]


ถ้าคุณมาจากต่างถิ่น (นอกวงโคจรดาวโอเค) ส่งเสียงด้วย
ใช่ค่ะ/ครับ
77 คน

  โหวต 77 คน