*/
  • หนุ่มใต้ใจดี
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-12-22
  • จำนวนเรื่อง : 196
  • จำนวนผู้ชม : 196133
  • จำนวนผู้โหวต : 2433
  • ส่ง msg :
  • โหวต 2433 คน
<< ธันวาคม 2008 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันอาทิตย์ ที่ 28 ธันวาคม 2551
Posted by หนุ่มใต้ใจดี , ผู้อ่าน : 1001 , 10:10:56 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ของขวัญ..…อย่าถามฉันถึงของขวัญที่จะให้อย่าถามถึงที่มาที่ไปมีคุณค่ามากแค่ไหน..อย่าเลย..มันอาจไม่มีค่าในสายตาที่เมินเฉยกับบางครั้งที่ถูกละเลยไม่อาจเฉลยความนัย..บ่อยครั้งที่คิดอาจเป็นสิ่งผิดที่หวั่นไหวอาจไม่มีคุณค่าอะไรและอาจไร้ความหมายสำหรับเธอ..แต่นั่นคือความจริงใจที่ฉันมีให้แต่เธอเสมอแม้ผ่านเลยไปไม่เจอยังพร่ำละเมอแต่เธอร่ำไป..นี่คงเป็นโอกาสที่ดีกับบางสิ่งที่ให้ได้รับไว้เถอะเธอรับไปของขวัญคือห....

อ่านต่อ

เรื่องวันนี้ปิดแสดงความคิดเห็น

วันเสาร์ ที่ 27 ธันวาคม 2551
Posted by หนุ่มใต้ใจดี , ผู้อ่าน : 1158 , 10:11:20 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

อย่างที่ฉันได้เข้าใจการดำรงอยู่ซึ่งชีวิตการก้าวย่าง ผ่านคืนวันและกาลเวลานับว่าเป็นสรีระวิถีที่งดงาม…บ่อยครั้งที่คาดคิดความสุขซึ่งความหมายที่กำหนดนั้นคือสิ่งใดแท้ที่จริงแล้วคือความว่างเปล่าปราศจากความคิดนิ่งเงียบไร้สิ่งใดมาย่ำกลายหรือแทนที่ความเฉยเมยนั้น..เพ่งมองบางสิ่งที่เคลื่อนไหวท้องฟ้า พระอาทิตย์  ดวงจันทร์แม้กระทั้งดวงดาราที่พรั่งพราวทุกวินาทีที่ผันผ่านไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าความเพ้อฝัน   ความจริงที่ไร้....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 22 ธันวาคม 2551
Posted by หนุ่มใต้ใจดี , ผู้อ่าน : 1600 , 06:05:47 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

หนึ่งปี..ของคนใจดี..กับที่นี่..โอเค..…หนึ่งปีผ่านดูเนิ่นนานวันวานบอกเหมือนเย้าหยอกบอกใจเฝ้าไถ่ถามเขียนเรื่องราวเล่าให้เห็นเป็นนิยามบ้างก้องามบ้างก้อให้ใจโรยรา…ร้อยยี่สิบเก้าเล่าขานตำนานเรื่องเหมือนปลดเปลื้องระบายลายภาษาร่ายเรื่องราวที่เศร้าหมองนองน้ำตาเป็นที่มาแห่งความเหงาช่างร้าวราน…อาจมีคนถามไถ่ให้เลิกเหงาเลิกว่างเปล่าเสียทีที่ขับขานอ่านทีไรจิตใจใช่เบิกบานยิ่งสะท้านเจ็บทรวงในบ่วงใจ…จริงก้ออยากเขียน....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 20 ธันวาคม 2551
Posted by หนุ่มใต้ใจดี , ผู้อ่าน : 1235 , 00:45:07 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

..เมื่อไหร่.....จะต้องหนาวอีกเท่าไหร่ในคืนนี้อยากหลีกหนีตัวตนพ้นอ่อนไหวหาแสงสร้างสว่างหล้าจากฟ้าไกลส่งอุ่นไอโอบกอดพรอดตัวเรา…ห่างจากความเดียวดายสุดปลายฟ้าจนร้างลาเหินห่างร้างความเหงาให้แปลกแยกแตกไปไม่เหลือเงาทิ้งว่างเปล่าเปลี่ยวดายหายสิ้นไป…แต่ไม่อาจเป็นไปอย่างใจหวังวันนี้ยังเงียบงันคืนหวั่นไหวพร่ำร้องเรียกเพรียกหาทว่าไกลแสงรำไรรางเลือนเหมือนเวลา…เมื่อไหร่หนอเพียงพอหรือความเหงาทั้....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 16 ธันวาคม 2551
Posted by หนุ่มใต้ใจดี , ผู้อ่าน : 3030 , 20:39:45 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

..คืนที่ฟ้าไร้ดาว....…อยากจับเดือนคว้าดาวที่พราวฟ้าอยากตักตวงดวงดารานภาใสอยากโอบกอดพรอดเมฆน้อยลอยอยู่ไกลอยากฝันใฝ่ลอยล่องไปในราตรี…หากคืนนี้ที่ฟ้ากว้างกลางความเหงาทั้งลมหนาวพัดไหวไม่หน่ายหนีกลางทางหม่นระคนเศร้าเร้าทวีจึงอยากหนีสู่ดินแดนที่แสนไกล…เมื่อไหร่หนอตัดพ้อดาวราวกับว่าไม่มาหาตัวฉันคืนหวั่นไหวทั้งค้อนเดือนที่เลือนหายละลายไปให้ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ไร้ตัวตน…ทิ้งให้เหงาเปล่าดายใต้ผืนฟ้ากับนภาที่ว่าง....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 14 ธันวาคม 2551
Posted by หนุ่มใต้ใจดี , ผู้อ่าน : 1470 , 21:39:47 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

..เตือนใจ.....จากที่เคยเดียวดายใต้ขอบฟ้าจากที่เคยลับลาหาความฝันจากที่เคยเงียบเหงาว่างเปล่าพลันจนฉันนั้นปิดตัวและหัวใจ…ใยวันนี้รู้สึกดีกว่าวันก่อนไม่อยากย้อนหวนคืนกลับมาใหม่ฉันแจ่มชื่นเปรมปรีย์และดีใจที่มีใครเคียงข้างกายเคียงข้างกัน…ล้างความเหงาความเศร้าที่เปล่าเปลี่ยวจากที่เคยอยู่คนเดียวแค่ตัวฉันมาวันนี้มีเธออยู่คู่คืนวันดั่งเรานั้นเดินเคียงข้างในทางดาว…แต่ไม่อาจเฉลยใจให้ได้คิดเธอยึดติดกับสิ่งใดในคืน....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 13 ธันวาคม 2551
Posted by หนุ่มใต้ใจดี , ผู้อ่าน : 1623 , 00:43:09 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ถ้าฉันจะขอบคุณใครสักคน.....หากว่าค่ำคืนนี้..จันทร์ที่สาดแสงสว่างไสวงดงามนั้นจักเปล่งประกายยามค่ำคืนได้อย่างแจ่มชัดแสงนั้นทอดผ่านความเหงาเข้ามาภายในผ่านหน้าต่างแห่งความเดียวดายของความว่างเปล่าประตูแห่งความหว้าเหว่เปิดรับเอาไว้อย่างอิ่มเอิบรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยมิตรภาพเข้ามาทักทายเสียงบทเพลงแห่งสายลมหนาวกระซิบผ่านเมฆหมอกบางบางนั้นมันช่างไพเราะจับใจ..คำทักทายที่ไม่เคยได้เอื้อยเอ่ยมาแสนนาน กลับทำหน้าที....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 11 ธันวาคม 2551
Posted by หนุ่มใต้ใจดี , ผู้อ่าน : 1588 , 21:21:34 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ฉันแค่อยากได้ดอกไม้สักช่อ......ฉันจะหวังอะไรในขณะที่ฉันยืนฉันจะหวังอะไรในขณะที่ฉันนั่งฉันจะหวังอะไรในขณะที่ฉันก้าวเดินฉันหลับตา..    วาดฝัน..รอยยิ้มและความหวังจะยังงดงามอย่างที่เคยเป็นหรือเปล่า..บางทีขณะที่ฉันนิ่งเงียบภายใต้ความเดียวดายนั้นหรือถ้าหากฉันจะกู่ร้องเรียกหาสิ่งที่ขาดหายไปการตอบรับที่เลือนราง..ร่องรอยแห่งความหวังที่ค่อยๆเลือนหายคงไม่ต่างกับรอยยิ้มในขณะที่ฉันเหนื่อยหน่ายเต็มที…@..........@.....

อ่านต่อ

วันอังคาร ที่ 9 ธันวาคม 2551
Posted by หนุ่มใต้ใจดี , ผู้อ่าน : 1971 , 21:54:02 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ในวันที่ฟ้าใส..ฉันคล้ายอยู่ท่ามกลางเมฆหมอกที่เคลื่อนไหวความรู้สึกโดดเดียวของฉันมันเกาะกลุ่มขึ้นมาแต่บางที..บางทีก้อเหมือนว่าการล่องลอยคล้ายปุยเมฆนี้มันอ่อนนุ่มฉันสัมผัสได้ด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่าแผ่วเบา...ฉันอาจเป็นอะไรสักอย่างที่ไม่มีตัวตนขณะที่ไม่มีใครมองเห็นฉันหรือฉันอาจปิดตาไม่เห็นใครๆที่จ้องมองฉันอย่างตัวประหลาดเสียงที่บางเบาของลมหายใจยิ่งเพิ่มทวีขึ้นแข่งกับลมที่พัดพาก้อนเมฆก้อนนั้นอย่างกับว่า....

อ่านต่อ

วันเสาร์ ที่ 6 ธันวาคม 2551
Posted by หนุ่มใต้ใจดี , ผู้อ่าน : 1172 , 10:12:18 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

อย่างที่ได้เข้าใจ...ฉันยังคงยืนนิ่งบนเส้นทางที่ยาวไกลเส้นนี้เวลาที่ไม่อาจจะหยุดนิ่งในท่วงทำนองที่ฉันก้าวฉันกังวลต่อบางสิ่งที่รายล้อมรอบกายฉันแววตาที่นิ่งเฉยไร้อารมณ์แต่ทว่าดูแข็งกร้าวจนน่าสะพรึงกลัวฉันเกลียดและกลัวกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าสิ่งที่ฉันอาจแลเห็นหรือเป็นเพียงเงาที่รางเลือนดูเหมือนว่าฉันยิ่งก้าวเดินไปข้างหน้าสิ่งนั้นก้อไม่อาจลดละความพยายามที่ติดตามฉันแววตาที่เกรี้ยวกราดเพ่งมองมายังฉันอย่างม....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 3 ธันวาคม 2551
Posted by หนุ่มใต้ใจดี , ผู้อ่าน : 1141 , 21:29:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

..เคียงข้าง....…ความเดียวดายพรายพรั่งจนคั่งค้างไม่จืดจางลางหายคลายสาบสูญอยู่เป็นนิจติดตายหมายอาดูรยังเกื้อกูลเคียงข้างไม่สร่างซา…คงคุกรุ่นวุ่นวายกายใจแพ้ยึดแน่วแน่มั่นคงจนหลงหาพร่ำร้องเรียกความเหงาที่เข้ามาแนบชิดกายกายาเวลากาล…จนหลงลืมฝันใฝ่ที่ใจเรียกเป็นเสียงเพรียกแห่งชีวาอธิษฐานที่เคยพร่ำร่ำหามาเนิ่นนานแต่ไม่พานพบกันในฝันเรา…อยู่กับความเดียวดายเคียงกายคู่เฝ้ายืนอยู่เคียงข้....

อ่านต่อ


/1