*/
  • หนุ่มใต้ใจดี
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-12-22
  • จำนวนเรื่อง : 196
  • จำนวนผู้ชม : 195196
  • จำนวนผู้โหวต : 2433
  • ส่ง msg :
  • โหวต 2433 คน
<< มีนาคม 2009 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        

[ Add to my favorite ] [ X ]


วันจันทร์ ที่ 16 มีนาคม 2552
Posted by หนุ่มใต้ใจดี , ผู้อ่าน : 1075 , 21:35:53 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

            กริ๊งงง..

 

            กริ๊งงง..      

            ตี 5 ครึ่ง เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเหมือนทุกวันที่ผ่านมา  คล้ายกับเสียงระฆังหมดยกในเวทีแห่งการหลับใหล   ความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียทำเอาผมแทบลุกไม่ขึ้น

           ผมพยายามเอื้อมมือคว้าที่มาแห่งเสียงนั้นเพื่อหยุดมัน  แต่ก็เถอะผมไม่อาจเอาชนะมันได้ทุกครั้งที่ผมทำอย่างนั้น…

        

           ผมว่ามันเหมือนเป็นตัวบังคับ ชี้เป็นชี้ตาย ให้ต้องตัดสินใจอะไรสักอย่าง จะลุกขึ้นโดยดีเพื่อเดินทางไปเผชิญกับโลกที่วุ่นวาย  หลากหลายความคิด การแก่งแย่ง มันคงไม่ได้แตกต่างกับสนามรบเท่าไหร่นัก     เรียนรู้เพื่ออยู่รอด หนทางมันสอนให้คนเห็นแก่ตัว

       หรือถ้าหากผมไม่ยอมต่อการบังคับจากไอ้นาฬิกาเจ้ากรรมนี้  ผมคงได้นอนสบาย ตื่นสายๆ นั่งดื่มกาแฟที่ตัวเองชอบในรสชาติมัน  ไม่ต้องซื้อกาแฟที่คล้ายกับน้ำเปล่าในร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอยโดยเร่งรีบ   ผมคงได้อ่านหนังสือเล่มนั้นสักที  โดยที่ผมลืมไปแล้วว่าผมซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ชื่อเรื่องอะไร..ฯลฯ

          

            แต่ในขณะที่เศรษฐกิจมันจ่มดิ่งลงเหวไปในเวลานี้ ผมคงต้องยอมเลือกที่จะตื่นในเวลาที่กำหนด     รีบเร่งให้ทันรถเมล์เที่ยวแรก ยอมที่จะหากาแฟรสชาติห่วยๆ เพื่อให้คาเฟอีน เข้าเส้น

ไม่มีโต๊ะและเก้าอี้สวยๆที่จะนั่งลงเพื่อดื่มด่ำ      เพียงแต่ผมต้องลุ้นอยู่เสมอว่า ผมจะได้นั่งในรถเมล์คันนั้น หรือเปล่า

               

              ผมอาบน้ำแบบลวกๆในขณะที่ตาแทบไม่อยากลืมขึ้นมา  ผมใช้เวลาไม่นานนักในการจัดแต่งตัวเองในรูปของพนักงานบริษัท

             

              ป้ายรถเมล์ยังไม่ค่อยมีคนมากนัก   ร้านค้าต่างๆเริ่มที่จะเปิดบ้างแล้ว  อีกไม่นานผมก็ได้ยืนอยู่ภายในรถเมล์คันเดิม เวลาเดิม และคนก็เยอะเหมือนเดิม

              

               และผมก็คงไม่ได้นั่งอีกตามเคย

               

               ภาพการจราจรที่ติดขัดในเส้นทางที่ผมต้องใช้ในทุกวันมันปรากฏขึ้นเบื้องหน้า แม้ว่าเส้นทางนี้จะเป็นเส้นทางเดิมๆ ที่ผมใช้มาเป็นเวลาหลายปีแล้ว แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แถมดูเหมือนว่ามันจะมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

            ผมยังจำภาพเหล่านั้นได้ดีทีเดียว มันเกิดขึ้นในทุกๆวัน ผู้คนที่เบียดเสียดอัดแน่น กับอากาศข้างนอกที่อบอ้าว  กลิ่นเหงื่อไคล ระคนกับกลิ่นน้ำหอมราคาถูกๆ  มันคงไม่น่าพิสมัยนักในเวลาเช่นนี้ 

              แขนผมเริ่มเมื่อยล้า กระเป๋าเอกสารที่บางเบา บัดนี้เหมือนว่าข้างในนั้นมันเป็นหินขนาดใหญ่ไม่ใช่กระดาษแผ่นบางๆที่ผมใส่มาในตอนแรก

        

             ผมสลับมือกันไปมามันอาจช่วยได้บ้างในเวลานี้   หยดเหงื่อที่กำลังผุดขึ้นเต็มวงแก้ม 

 “ พี่ค่ะ ”  น้ำเสียงใสๆที่มาพร้อมกับการสะกิดที่ท่อนแขน 

 เด็กผู้หญิงในชุดนักเรียนมัธยม มองมาทางผม

“ พี่ค่ะ ช่วยถือมั้ยค่ะ ”  เธอมองพร้อมชี้มาที่กระเป๋าที่ผมถืออยู่ รอยยิ้มเล็กๆของเธอ

ผมใจชื้นขึ้นมาบ้างสำหรับการมีน้ำใจที่หาได้ยากยิ่งในเวลานี้

“ ไม่เป็นไรครับ  ขอบคุณ ”  ผมปฏิเสธเธอไป  ผมเข้าใจดีถึงความมีน้ำใจของเธอ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง  แต่ผมก็เข้าใจดีว่ากระเป๋าหนังสือที่เธอวางทับไว้บนตักนั้นมันคงหนักว่ากระเป๋าผมหลายเท่า

           ผู้คนเริ่มเพิ่มขึ้นเต็มคันรถ แดดจากที่อ่อนแสงตอนนี้มันทวีความรุนแรงเพื่อแข่งกับรถที่กำลังติดเป็นทางยาว  จนมองไม่เห็นเส้นทางข้างหน้า

           ผมถอยตัวเองออกจากข้างในตัวรถมายังด้านหลัง ผมรู้สึกหายใจได้คล่องขึ้น ไอลมเบาๆมีมากระทบตัวบ้างจากประตูรถที่เปิดอ้าไว้

           เท้าผมเริ่มล้า แต่ก็ยังขยับได้มากกว่าด้านใน  ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก

          รถเริ่มขยับตัวบ้างแล้ว  ตาผมจับจ้องอยู่กับเก้าอี้เบาะหลังที่ดูเหมือนว่ามีคน กำลังจะลงไป

สักพักโอกาสที่ผมจะได้นั่งก็เกิดขึ้น ผมนั่งลงอย่างรีบๆโดยไม่ปล่อยให้มันหลุดมือไปง่ายๆ

          แรงเบียดเสียดของคนรอบข้างบังคับให้ผมต้องทำตัวเล็กลงภายในพื้นที่ที่ควรจะเป็น แต่ผมรู้สึกดีขึ้นมาบ้างหลังจากที่ได้นั่ง   ผ่อนคลาย หายใจได้ทั่วท้อง  กระดุมเสื้อด้านบนถูกปลดออก ผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กถูกหยิบออกมาเพื่อซับเหงื่อที่ไหลหยดเต็มหน้า

          ผมเก็บผ้าเช็ดหน้ากลับคืน พร้อมทั้งดึงเอาโทรศัพท์และสายหูฟังออกมา  มันอาจช่วยผมได้ในเวลาเช่นนี้  เสียงเพลงเบาๆจาก ไฟล์ เพลง ผ่านเข้ามาในรูหูผม แทนที่เสียงรถราที่กำลังขวักไขว่กันไปมา เพลงหลายแนวหลากหลายเนื้อหา  บรรจงแต่งแต้มให้ผมได้ขยับเท้าไปตามจังหวะ ของดนตรีที่บรรเลงได้ดีทีเดียว จนผมอดไม่ได้ที่จะฮำเพลงตามไปด้วย

    

         หลายๆคนมองมาที่ผม เค้าคงคิดว่าผมบ้า ในขณะที่รถกำลังติด แดดกำลังร้อน และหลายๆคนกำลังจะเป็นบ้า

      …

     

         แต่ก็เถอะ ไอ้ก้อนดำๆที่ติดอยู่ในรูหูผมนี่มันดีจริงๆ..

         ……

……………………………………………

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
ธนาคารออมจุ๊บ วันที่ : 21/03/2009 เวลา : 10.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/PunchBerry

สนุกดี เห็นชื่อเรื่องแล้วอยากมาอ่าน
ที่แท้ก็หูฟังมือถือนี่เอง
มือถือเพื่อนคู่ใจตัวจิ๋วจริงๆ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
แม่สีไฟ วันที่ : 20/03/2009 เวลา : 22.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/ting

สีขาวก็น่าจะมีนะคะ


ความคิดเห็นที่ 5 (0)
เพลงผ้า วันที่ : 17/03/2009 เวลา : 13.37 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charothon
" เพลงผ้า ปรพากย์  " ฉันจะร่ายรินจินตนาให้สาสม

สวัสดีค่ะ..

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ซำมะแจะ วันที่ : 17/03/2009 เวลา : 11.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/keepitup

สำบายดีเจ้า

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
workingwomen วันที่ : 16/03/2009 เวลา : 23.26 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/arada

มองเห็นภาพได้ชัดเจน บนรถเมล์ เลยนะค่ะ คุณ

คงเป็นเพราะเหตุนี้มั้งถึงได้หลีกหนีมาจากเมืองกรุง......



เขียนได้ดีค่ะ

ออกพ๊อกเกตบุ๊คเมื่อไหร่ อย่าลืมบอกล่ะ จะรีบจอง

สวัสดีค่ะ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ไทอุบล วันที่ : 16/03/2009 เวลา : 22.12 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sasicha



โลกส่วนตัวในรูหู..พาให้หลีกหนีจากโลกวุ่นวายได้ดีจังนะคะ

กับสถานการณ์นี้ ไม่อยากบ้า ก็ต้องพกเจ้าก้อนดำๆล่ะสินะ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
chalee วันที่ : 16/03/2009 เวลา : 22.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chalee
This land taught me the value of life.

ติดก้อนดำๆๆๆในรูหู
ว๊า เราใช้นานๆๆๆ ไม่ได้เลยล่ะ
มันเจ็บที่หูทุกทีเลย

-----------------------------------------------
แต่เสียงเจ้านาฬิกาปลุกน่ะ รำคาญเหมือนกัน
เดี่ยวนี้เลยเลิกใช้ กลายเป็นว่า
เจ้านกกางเขนมันมาส่งเสียงที่หน้าต่างทุกเช้า ดังกว่านาฬิกาปลุกอีกล่ะ

*เขียนสนุกดี เขียนเรื่องต่อ ๆ ไปนะคะ*
----------------------------------------------------

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน