• สาครงค์
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : sinchai35@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2011-03-14
  • จำนวนเรื่อง : 39
  • จำนวนผู้ชม : 82455
  • ส่ง msg :
  • โหวต 15 คน
วรรณกรรมสมัครเล่น
สาระพอประมาณ ประสบการณ์แลกเปลี่ยน แวะเวียนมาบอกเล่า
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/sinchaij
วันอาทิตย์ ที่ 23 เมษายน 2560
Posted by สาครงค์ , ผู้อ่าน : 9393 , 11:54:37 น.  
หมวด : ท่องเที่ยว

พิมพ์หน้านี้
โหวต 7 คน ลาดพร้าวซอยสิบสอง , สุรศักดิ์ และอีก 5 คนโหวตเรื่องนี้

 

ก็แค่อยากลองล่องเรือยอชท์

 

          จั่วหัววันนี้คงแปลได้ความจริงตามตรงเลยว่า  ไม่ใช่เรือยอร์ชของผมชัวร์ครับ  เพราะจนแล้วจนรอด อายุถึงปูนนี้แล้วก็ยังไม่ได้เป็นเศรษฐีกะเขาซักที   คงได้แต่ตามฝันแล้วเข้าไปเยี่ยม ๆ มอง ๆเศษเสี้ยวของสิ่งที่เคยฝันไว้  เหมือนกับที่ครั้งหนึ่งไม่นานมานี้ได้มีโอกาสเหยียบย่างเข้าไปสัมผัสกับเรือยอชท์ขนาดใหญ่  14 คูณ 7 เมตร  หรูเหมือนกับที่ผมเคยวาดฝันไว้ไม่มีผิดเพี้ยน  

             มีห้องนอน  ห้องน้ำ  ห้องนั่งเล่น  ที่นั่งชิล ๆไว้จิบไวน์กับหวานใจ    นั่นแหละ Facility ขนาดนี้ก็ต้องมีอยู่แล้ว   จะต่างกันกับจินตนาการเพ้อฝันตอนวัยรุ่นของผมก็ตรงที่หวังจะได้สวีทกับแฟนเหมือนกับเจ้าสัวบุญชัยแห่งดีแทคกับภรรยาคนสวยบนเรือยอชท์ส่วนตัวของเขา  แต่ผมหาโอกาสทำอย่างนั้นไม่ได้เลย  ก็จะอะไรเสียอีกล่ะ   ถ้าไม่ใช่บุญผมมีเพียงแค่ไปกับกรุ๊ปทัวร์เรือยอชท์นั่นเอง   จะไปสวีทโชว์ลูกทัวร์เขาได้อย่างไร   แหมจะทำได้ก็เพียง Shot เดียวตอนถ่ายรูป ที่พนักงานประจำเรือช่วยจัดท่าให้ซะคู่อื่นบนเรือชิดซ้ายไปเลย  

        เพราะการได้ช็อปตั๋ว 2 ใบกับ Promotion ลงเรือยอชท์ในราคาคนละ 1,900 บาทเมื่อครั้งไปเลือกสรรที่งานท่องเที่ยวทั่วไทยนั่นเองที่ทำให้ผมและภรรยาได้ไปสัมผัสกับกิจกรรมท่องเที่ยวที่เราสองคนต่างก็ถามกันว่า  “ แบบนี้ก็มีด้วยเหรอ “ ตอนที่เห็นบู๊ธขายตั๋วล่องเรือยอชท์

            แล้วเราก็ได้ไปสัมผัสกับกลิ่นอายของมหาเศรษฐีของเมืองไทยแบบโฉบเฉี่ยวแป๊บเดียวตามกำหนดที่รอคอยอย่างตื่นเต้นเล็ก ๆ   หลังจากมาถึงท่าเรือ “ โอเชี่ยนมารีน่า ยอชท์คลับ ”พัทยา 

       มาถึงเราก็อดทำแอ๊คประหนึ่งเจ้าของเรือด้วยการถ่ายรูปที่หน้าเรือลำที่สวยที่สุดไว้ก่อน แล้วเดินสูดบรรยากาศชมเรือยอชท์หลายสิบลำของคนรวย ๆ เสียเต็มปอด   

             เช็คอินแล้วขึ้นไปนั่งรอผู้โดยสารอื่น ๆ  ที่ถึงเวลาแล้วยัง Late กันอีกหลายคน   พลางก็พูดจาผสมบ่นกับนักท่องเที่ยงไทยกลุ่มครอบครัวเล็ก ๆ ว่า   "  คงขาดอีกไม่กี่คน   คนไทยก็งี้แหละ ”  แต่ที่ไหนได้  เราบ่นยังไม่ทันขาดคำ   เสียงโหวกเหวกลอยตามลมทะเลมาแต่ไกล   หันไปตามเสียง  โอว.. แม่เจ้า  กรุ๊ปทัวร์จีนอีกแล้ว  เดินจ้ำพรวด ๆ เสียงดังกันมาไม่ต่ำกว่า  35 คน  เออคราวนี้เราโดนพวกเขาแย่งบรรยากาศดี ๆ ไปซะแล้ว   “ แต่เอาเหอะ เราคนไทยเป็นเจ้าบ้าน  ต้องวางตัวรับแขกซะหน่อย   ”  ผมหันไปปรามสาวคนข้าง ๆ ที่ชอบทำจมูกย่น หน้าตาผิดหวัง   แล้วก็บอกต่อว่า "  เหอะน่า... เราขึ้นมาก่อนได้ยึดโต๊ะกับเก้าอี้ไว้ก่อนก็ดีแล้ว " เพราะดูท่าแล้วมันคงไม่พอนั่งแน่เลย 

           ได้เวลาถอนสมอ  หลังจากเราชินกับความวุ่นวาย ผสมกับความอึดอัดกับพวกชาวจีนที่บริษัทเรือรับมาเกินจำนวนไปหน่อยสิริรวม 42 ชีวิต   ยอช์ทสุดเท่ห์ก็เคลื่อนไปอย่างนิ่มนวลชนิดที่เสียงเครื่องยนต์เบากว่าเสียงนกกระจอกบนเรือหลายเท่า   แสงแดดอ่อน ๆ บวกกับลมที่เย็นสบายแสนสดชื่นท่ามกลางความเวิ้งว้างของอ่าวไทย   ทำให้ดาดฟ้าเรือด้านหน้าเต็มไปด้วยหนุ่มสาวทั้งไทยและจีน  ที่ออกมานั่งเล่น  บ้างก็นอนลงไปตรงกลางที่เป็นเชือกถักยืดหยุ่นได้เหมือนสปริงที่ใช้เล่นกายกรรม   

                                                ( นักท่องเที่ยวจีนนอนเล่นบนตาข่ายเชือกยามสาย ๆ ที่แดดไม่แรง)

                                                                   (อีกบรรยากาศด้านหน้าเรือ )

 

              จุดหมายปลายทางแรกคือ เกาะไผ่  หนึ่งในสามเกาะตามโปรแกรมวันนี้   ไม่ได้ไปเดินเที่ยวบนเกาะ  เพราะบนนั้นมีแต่ต้นไม้กับกิ้งก่า กิ้งกือ   ไม่มีผู้คน  แต่มีหาดทรายขาวละเอียด  น้ำก็ในแจ๋ว แถมมีฝูงปลาตัวเล็ก ๆ ว่ายวนเวียนให้เห็น  ผมสองคนเลี่ยงที่จะลงน้ำที่เกาะนี้   เพราะยังเหลืออีก 2 เกาะ   อีกอย่างหนึ่งก็ดูเชิงอาตี๋อาหมวยตอนลงเรือลำเล็ก  และก็ตอนแย่งกันเข้าห้องน้ำที่มีเพียง 2 ห้องเล็ก ๆ ด้วย    

 

                                                                        ( เตรียมตัวลงเรือยาง )

 

           

                                                               (ทยอยลงเรือยาง  ท้ายเรือมีเบ็ดไว้ให้ตกปลา )

                     มีคนเกินครึ่งที่ลงเล่นน้ำ  รวมทั้งลูก ๆ ของคนไทย 2 คนที่สนุกสนานตามประสาเด็ก ๆที่ทำให้เราอดอิจฉาครอบครัวเขาไม่ได้อีกเช่นเคย   เรือยอชท์ลอยลำอยู่นอกฝั่งรอผู้โดยสาร 40 นาที   ระหว่างนั้นเป็นเวลาที่ผมแอบไปซื้อเบียร์มา 2 กระป๋องกับของขบเคี้ยวที่ขายบนเรือ ทำให้การรอคอยช่วงนี้มีคุณค่ากว่าการนั่งมองเขาว่ายน้ำเฉย ๆ   อะฮ้า  เสียงเปิดฝากระป๋องดังฟี้มาจากใกล้ๆ ตัว เรา  ก็เลยกลายเป็นสื่อให้ได้สนทนากับเพื่อนคนไทยคอเดียวกันไปตลอดการเดินทาง   ส่วนคนจีนกลุ่มนี้ไม่ยักมีใครดื่มนะ  คงจะรอกินอาหารฟรีมื้อกลางวันอย่างเดียว   ผมนับว่าโชคดีที่นั่งจิบเบียร์รอเวลาให้พนักงานยกกับข้าวสี่อย่างพร้อมผลไม้มาวาง  ก็เลยได้คิวต้น ๆ ที่จะตักอาหาร  ไม่ต้องพบกับการแซงคิวของคนจีนบางคนที่เคยเห็นให้อารมณ์เสีย

             หลังอาหารกลางวันเป็นการล่องเรือต่อไปอีกเกาะหนึ่งชื่อว่าเกาะริ้น  เป้าหมายคือการดำน้ำดูปะการัง    คราวนี้ผมไม่พลาดโอกาศที่จะลงไปพิสูจน์ถึงความมีอยู่จริงตามราคาคุยของบริษัท   แต่ก่อนจะถึงเกาะริ้น  ช่วงเข้าไปเปลี่ยนชุดเพื่อลงน้ำ  ภรรยาผมก็เจอวีรกรรมของสาวจีนเข้าจนได้   คือแกใช้ความใจร้อนเคาะรัว ๆ ที่ประตูห้องน้ำขณะที่ภรรยาผมอยู่ในนั้น    ภรรยาผมก็ส่งเสียงว่าให้รอเดี๋ยวเป็นภาษาอังกฤษที่ดังจนทำให้แกรู้แล้วว่าไม่ใช่คนจีนด้วยกันแล้วนะ  แต่แกก็ยังไม่สงบสติอารมณ์ใช้เท้าเตะประตูดังโครม ๆ อีก  เล่นเอาภรรยาผมอารมณ์เสีย   แต่จะด่าก็ไม่กล้าสู้ฝีปาก   คงได้แต่ทำหน้ามุ่ยหงุดหงิดออกมาจากห้องน้ำเท่านั้น   โธ่  เอาอีกแล้วนะพวกคนจีนนี่ 

           เกาะริ้นเป็นเกาะเล็ก ๆ  กลางอ่าวไทยจังหวัดชลบุรีที่อยู่ในการดูแลของกองทัพเรือ  พนักงานของเรือบอกว่าที่เกาะนี้กองทัพเรือเก็บค่าบริการจากบริษัทเรือโดยนับเป็นรายหัวจากนักท่องเที่ยวด้วย    เขาพามาเกาะนี้ซึ่งไร้ผู้คนอาศัยอยู่บนเกาะอีกเช่นเคย  เพื่อมาดำน้ำดูปะการัง      เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายพร้อม  เสื้อชูชีพพร้อม  นั่งขอบเรือยาง ผมทำแอ๊คหงายหลังทิ้งตัวลงทะเลเหมือนยังกะนักดำน้ำอาชีพ  แล้วก็ แช่น้ำอยู่ตั้งนาน  ว่ายไปที่จุดที่เขาบอกก็แล้ว  หาได้เห็นปะการังซักแง่งไม่   แล้วเขาก็แก้ตัวบอกลูกค้าเขาว่าน้ำมันขุ่นน่ะ   

 

                                                                    (  หาปะการังไม่เจอ   ถ่ายรูปดีกว่า )

 

 แต่ก็ไม่รู้ว่าเออ...ทำไมมันถึงขุ่นหว่า    เล่นเอาเหนื่อยฟรี  แถมยังให้เราว่ายน้ำซะไกลเพื่อกลับไปขึ้นเรืออีก  เลยต้องบ่นเมื่อขึ้นเรือ   ( แต่ที่จริงเขาก็โฉบเรือเล็กมารับสว.อย่างเราแล้ว  แต่เราแอ๊คว่ายังไหวขอว่ายไปเอง ฮา )  

            พอกลับขึ้นเรือ  ก็นึกว่าผลไม้ในถาดจะหลงเหลืออยู่บ้าง  เพราะไอ้ที่ตักตวงไปเมื่อสักครู่มันย่อยไปอย่างรวดเร็วตอนทุรนทุรายอยู่ในทะเล  ก็ไม่เห็นเหลือสักชิ้น  นัยว่าผลไม้ไทยถูกปากชาวจีน   ก็เอาเหอะ  หันเข้าหาของเย็น ๆ อีกสักกระป๋องดีกว่า  อิๆ 

            บ่ายคล้อยแล้ว  แดดแรงจนไม่เหลือใครนั่งผึ่งลมที่หัวเรืออีก  ต่างจากเรือยอชท์ใหญ่อีกลำที่แล่นสวนทางกันไปที่บรรทุกชาวรัสเซียเสียเต็มลำ  นั่นเขาผึ่งแดดผึ่งลมเต็มดาดฟ้า  ช่างไม่กลัวผิวไหม้กันเลยนะพวกฝรั่ง   

                  เรือพามาจอดที่เป้าหมายสุดท้าย ชื่อ “ เกาะเป็ด”  แต่ไม่เห็นเป็ดสักตัว   เราเพ่งมองแต่ไกล  เอ๊ะนั่นตัวอะไรหว่า  ดูเคลื่อนไหวกะจุ๊กกะจิ๊กเต็มชายหาด   ครั้งพอเข้าใกล้ก็ต้องร้องอ๋อ  โธ่ ๆ เจ้าจ๋อนั่นเอง   พวกมันมาส่งเสียงเจี๊ยก ๆ ตั้งแถวอย่างงามสง่าหันหน้ามาทางเรือเราหลายสิบตัว    ทีนี้เราก็รู้ละว่า Concept ของการมาเกาะนี้คือมาดูลิง  มาเลี้ยงอาหารลิงนั่นเอง   ภรรยาผมไม่กล้าลงเรือเล็กเข้าไปที่หาด   ผมจึงลุยเข้าไปคนเดียว  แบบว่าขอได้ภาพกิจกรรมตรงนี้มาโชว์หน่อย   แต่เอาเข้าจริงก็ต้องยอมรับว่าที่ภรรยาผมไม่กล้าไปด้วยก็เพราะอย่างนี้นี่เอง   คือลิงนับสิบ ๆ ตัวไม่เพียงเข้ามารุมล้อมคนที่ถือถุงอาหาร  ยังกระโดดขึ้นมาบนตักแล้วแย่งอาหารบนมือคนเสียอีก  ทั้ง ๆ ที่เรือเล็กยังไม่ทันจะเทียบชาดหาด  ดูชุลมุนวุ่นวายระคนเสียงร้องกรี๊ดของผู้หญิงด้วยความตกใจ  บางคนถูกแย่งมือถือ  บางคนก็ทำหล่นน้ำ  ไม่สนุกเลยครับแบบนี้    นี่เราลงมาทำไมหว่า ( ผมคิดอยู่ในใจ)  

                                                         ( เลี้ยงลิงแบบนี้ดีกว่า  ปลอดภัย )

                     แล้วน้องลิงทั้งหลายก็ออกมายืนทำตาละห้อย  บอกว่ายังไม่ทันจะอิ่มเลย  เรือยอชท์ออกไปซะแล้ว   มองหาลำต่อไปดีกว่า ( ผมเดาเอาน่ะ  ว่าพวกมันต้องคิดแบบนี้) 

               บ่ายสามโมงกว่าแล้ว  ยอชท์สำราญก็หันหัวกลับเข้าฝั่งพัทยาเพราะการบริการครบถ้วนแล้ว   คลื่นลมไม่สู้แรงเท่าไหร่  ปลาบินหลายฝูงกระโดดแข่งกับเรือ   แสงแดดระยิบระยับชวนให้ง่วงนอนยิ่งนัก   สรุปความสนุกสนานก็นับว่าพอประมาณ  แต่ถ้าในเรือมีแต่คนไทยทั้งหมดก็คงจะดีไม่น้อย    เราได้สนทนากับพนักงานในเรือ  จึงได้ข้อมูลว่าบริษัทเจ้าของเรือมีบริการที่ภูเก็ตด้วย   ปัจจุบันนอกจากบริษัทนี้ก็ยังมีเรือของเอกชนบางลำก็นำมาบริการล่องเรือเช่นเดียวกัน  ซึ่งก็นับว่าเป็นการดีที่ได้เห็นภาพกิจกรรมท่องเที่ยวที่หลากหลายของพัทยาและภูเก็ต    

                     ในที่สุดเราและนักท่องเที่ยวรวม 42 ชีวิตก็กลับถึงฝั่งอย่างปลอดภัยเมื่อเวลา 16.00 น. ตรงตามเวลาที่ประมาณการไว้  พร้อมกับการบริการส่งถึงโรงแรมที่พักทุกคน .

 





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 3 สาครงค์ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
สุรศักดิ์ วันที่ : 24/05/2017 เวลา : 21.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/surasakc
เชิญอ่านบทความใหม่ "5  พฤติกรรม ถ้าคุณทำเป็นนิสัย ชีวิตยืนยาวขึ้นแน่ !!" กรุณาคลิกลิงก์บรรทัดบนได้เลย 

น่าสนใจกับกิจกรรมล่องเรือยอชท์เหมือนกันครับ
จะคล้ายกับเศรษฐีเมืองไทยหลายต่อหลายคนที่
นิยมมีเรือยอชท์ส่วนตัวกันเป็นว่าเล่น ว่าเขาใช้ชีวิต
กันบนเรืออย่างไร

ความคิดเห็นที่ 2 สาครงค์ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
สุรศักดิ์ วันที่ : 24/05/2017 เวลา : 21.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/surasakc
เชิญอ่านบทความใหม่ "5  พฤติกรรม ถ้าคุณทำเป็นนิสัย ชีวิตยืนยาวขึ้นแน่ !!" กรุณาคลิกลิงก์บรรทัดบนได้เลย 

น่าสนใจกับกิจกรรมล่องเรือยอชท์เหมือนกันครับ
จะคล้ายกับเศรษฐีเมืองไทยหลายต่อหลายคนที่
นิยมมีเรือยอชท์ส่วนตัวกันเป็นว่าเล่น ว่าเขาใช้ชีวิต
กันบนเรืออย่างไร

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
สาครงค์ วันที่ : 23/04/2017 เวลา : 23.41 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sinchaij

ขอโทษครับ เพิ่งพบว่าพิมพ์ตัวเลขราคาทัวร์ผิดไป 1000 บาท ราคาจริง คนละ 2,999 ครับ งั้นสิคนสนใจเพียบเลย ป่านนี้บริษัทฯ รู้คงด่าผมแล้ววว

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน