• สิปาง
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : si_pangs@windowslive.com
  • วันที่สร้าง : 2008-11-20
  • จำนวนเรื่อง : 46
  • จำนวนผู้ชม : 108307
  • ส่ง msg :
  • โหวต 42 คน
เรื่องเล่า ความหวัง ความฝัน
ฉันไม่ได้เอาแต่ใจนะ เพียงแต่ฉันมีเหตุผล (ของฉัน)
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/sipangs
วันเสาร์ ที่ 21 พฤศจิกายน 2552
Posted by สิปาง , ผู้อ่าน : 5064 , 19:22:54 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

                         

.

.

.

                                     นั่งอยู่ข้างหน้าต่างอีกแล้ว เหงาๆ ทีไรก็มานั่งอยู่ตรงนี้ วันนี้ฝนตก  อากาศจึงดีกว่าทุกวัน  นำฝนไหลผ่านกระจกเป็นทางยาว พยากรณ์อากาศทางโทรทัศน์บอกว่าค่ำนี้ฝนจะตกและจะตกหนักยาวไปอีก สองถึงสามวัน  จากหน้าต่าง มองลงไปด้านล่าง  สวนกล้ายน้ำว้า ใบกล้วยกวัดเกว่งและลู่ไปตามลม  ถนนยามนี้ดูว่างนัก  อาจเป็นเพราะฝนตกหนักและมีฟ้าคะนองจึงไม่มีใครกล้าเสี่ยงออกมาเดินเป็นสายล่อฟ้า ความจริงเวลานี้ จะเห็นผู้คนเดินไปมาไม่ขาด  บ้างก็ไปรับลูกกลับจากโรงเรียน  บ้างก็เพิ่งเลิกงาน  หนุ่มสาวเดินมาเป็นคู่ คนที่กำลังตกอยู่ในห้วง ความรักนี่มองออกได้ง่ายนะ ทั้งความสนใจความเอาใจใส่ และสายตาจะอยู่ที่กันและกัน ผิดกับคนที่แต่งงานอยู่กินกันฉันสามีภรรยา  ยากนักที่จะเห็นเดินจูงมือกัน  ห่วงใยกันและกัน ใครคนหนึ่งเคยบอกว่า “ ช่วงโปรโมชั่นมีเฉพาะสามเดือนแรกเท่านั้น”  มันคงจะเป็นจริงอย่างที่เขาพูด  เพราะความจริงแล้วไม่มีใครรักใครได้เท่ากับรักตัวเอง  ฉนั้น อย่าหวังว่าแต่งงานแล้วเขา หรือ เธอ จะเป็นเหมือนตอนคบกันใหม่ ๆ ... ที่มุมตึกมีหลายคนยืนหลบฝนอยู่  บางคนดูกังวล บางคนหอบของพะรุงพะรังเหมือนจะซื้อไปเลี้ยงคนทั้งกองทัพ   ไม่มีใครสนใจสายตาที่คอยเฝ้ามองพวกเขามาจากหน้าต่างข้างบน  ความจริงแล้วฉันอยากจะเหงาอยู่อย่างนี้มากกว่า อยากจะเฝ้ามองโลกข้างล่างโดยไม่มีใครมาข้องแวะ ไม่ต้องมีใครมาสังเกตเห็น

               สุดโค้งฟ้าลำแสงสุดท้ายเริ่มจะจางหายไป คนหลายคนยอมวิ่งฝ่าสายฝนเพื่อกลับบ้านหรือไปยังจุดหมายอื่นที่เขาได้วางไว้ในใจ  เพราะดูท่าทีแล้วฝนคงไม่หยุดตกง่าย ๆ รอบตัวเริ่มมืด เพิ่งรู้เหมือนกันน่ะว่าความมืดยิ่งทำให้ความเหงายิ่งทวีขึ้น  ลุกขึ้นไปเปิดไฟ  แสงนีออนทำให้ห้องสว่างขึ้น  ทุกอย่างดูชินตา  รอบตัวมีแต่ความเป็นฉัน  ฉันชอบโมบาย  ในห้องนี้จึงมีโมบายแขวนอยู่มากมาย หลากสีสัน  ที่หน้าต่างตรงที่ฉันลุกมาเมื่อครู่นี้ มีโมบายปลาตะเพียนใบลานสีแดงสดสามตัว  มีตัวใหญ่ กลาง และเล็กสุด  ฉันชื้อมาตอนไปเที่ยวอยุธยาเมื่องสงกรานต์ปีที่แล้ว  และนี่เป็นโมบายเปลือกหอยที่ฉันชอบมากที่สุด  ฉันแขวนมันไว้ตรงประตู  มันเปรียบเสมือนเพื่อนที่คอยทักทายทุกครั้งที่ฉันเปิดประตู  เปลือกหอยสำหรับฉันแล้วมันเปรียบเสมือนตัวแทนของทะเลใต้ ดินแดนด้ามขวานที่ฉันจากมา  แต่สิ่งสำคัญมากกว่าสิ่งอื่นใด คุณเป็นคนซื้อให้ฉัน  แม้มันจะไม่มีค่ามากมาย  แต่สำหรับฉันมันคือความใส่ใจ  และนี่คือข้อดีที่ทำให้ฉันเลิกรักคุณไม่ได้สักที  ความจริงแล้วเราเป็นคู่หนึ่งที่ใครเห็นแล้วอดอิจฉาไม่ได้  แต่พักหลังนี้เราเริ่มมีปากเสียงกัน ฉันเริ่มกังวลเกี่ยวกับอนาคตของเรา  ฉันเริ่มถามว่าต่อไปจะเป็นอย่างไร  เมื่อใหร่เราจะแต่งงาน  หรือไม่ก็จดทะเบียนสมรสก็ยังดี   คุณไม่ตอบ  แต่สีหน้าคุณดูไม่พอใจที่ฉันถามคำถามนี้บ่อย ๆ  และสุดท้ายเราก็ต้องทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้  เมื่อวานก็เช่นเดียวกัน มันเหมือนคำถามโลกแตกเรื่อง ไก่กับไข่ อะไรเกิดก่อนกัน   คุณก็มีเหตุผลของคุณ  ฉันก็มีเหตุลผลของฉัน  จนหลายครั้งฉันตั้งใจว่าฉันยุติความสัมพันธ์ในคร้งนี้  ยอมเจ็บวันนี้ดีเสียกว่าจะต้องทนไปตลอดชีวิต  แต่นั่นแหละจนวันนี้ ฉันยังทำไม่ได้สักที แม้พักหลังนี้ฉันจะร้องให้บ่อยขึ้นก็ตาม

  

                               บนโต๊ะไม้สีน้ำาตาลตรงมุมห้องฉันวางรูปถ่ายของเราไว้  รูปคุณกับฉันถ่ายคู่กันเมื่อสี่ห้าปีที่แล้ว  เออ...  เรามาเจอกันได้อย่างไรหนอ แล้วนี่เราเดินมาถึงจุดตัดเพื่อแยกเดินกันคนละทางแล้วเช่นนั้นหรือ   ตั้งแต่เริ่มคบกันใหม่ๆใคร ๆก็ว่าเราไม่เหมาะสมกัน  เราต่างกันเกินไปในทุกอย่าง ฐานะ  อายุ และอาจจะเป็นชะตากรรมด้วย   เราอายุห่างกันยี่สิบกว่าปี   นั่นไม่ใช่อุปสรรคระหว่างเรา  คำตอบก็คือเรายังคงรักกัน แม้ว่าใครต่อใครจะไม่เห็นด้วยก็ตาม    ตอนนั้นรักเรายังคงหวานชื่น เราที่พอมีเวลาว่างตรงกันเมื่อไหร่ก็พากันร่าเริงท่องเที่ยวไปในทุกที่  คุณชอบภูเขา คุณบอกว่าไม่ร้อน และมีอากาศสดชื่นบริสุทธ์  ส่วนฉันแน่นอนฉันชอบทะเล คุณไม่ค่อยชอบทะเล  บอกว่าร้อน  แต่คุณก็ไม่เคยขัด ถ้าฉันเอ่ยปากว่าอยากไปเที่ยวทะเล  ไปบ่อยที่สุดก็เห็นจะเป็นพัทยา  คุณมีพี่สาวเป็นเจ้าของโรงแรมอยู่หาดนาจอมเทียน  แต่ฉันไม่ชอบไปที่นั่นสักเท่าไหร่ เพราะคุณชอบดื่มเหล้ากับญาติพี่น้อง  ไม่สนใจพาฉันไปเดินรับลมทะเลที่ชายหาดเหมือนที่ฉันหวังไว้แต่ต้น  ฉันเลยไม่ปราถนาที่จะไปพัทยาเท่าไหร่นักแม้ฉันจะชอบทะเลมากก็ตาม....คุณเป็นคนผู้ชายที่จัดว่าหล่อเหลาเอาการเลยที่เดียว  ร่างสูงใหญ่ ผิวสีแทน  ฉันว่าหน้าคุณสวยมูกโด่งและมีรอยยิ้มที่งดงาม  ฉันหลงรักคุณก็เพราะรอยยิ้มนี่เหละ  คุณบอกว่าคุณเป็นลูกครึ่งไทย จีน  และเกาหลี  แต่ฉันว่าคุณเหมือนคนเกาหลีมากกว่า แต่จะเหมือนคนชาติไหนก็ไม่สำคัญหรอก สรุปคือคุณหล่อและมีเสน่ห์พอที่จะทำให้ผู้หญิงมองจนเหลียวหลังบ่อย ๆ และนี่คือความภูมิใจอย่างหนึ่งที่ฉันมีคุณ 

            

                               ใกล้ ๆ รูปถ่ายของเรา  มีแจกันรูปปลาที่ฉันใส่พลูด่างไว้สองสามกิ่ง  ฉันเพิ่งสังเกตุเห็นว่าใบมันเริ่มเป็นสีเหลือง  ดึงขึ้นมาดูเลยรู้ว่าน้ำแห้งขอด  และรากของมันมีตะใคร่น้ำสีเขียวจับเป็นหย่อม ๆ ฉันคงลืมมันเสียนาน เพราะมัวแต่สนใจแต่เรื่องของตัวเองไม่เหมือนตอนแรก ๆ ฉันจะคอยดูแลเดิมน้ำให้ไม่เคยขาด  ความรักของฉันก็เป็นเช่นนั้นหรือ  ปัญหาที่ทำให้ความรักต้องร่วงโรย มิหนำซ้ำยังมีตะใคร่แห่งการระแวงอันน่าเกลียดมาเกาะจับหัวใจจนหาความสุขไม่เจอ   หรือเป็นเพราะเราลืมที่จะใส่ใจกันและกัน  เราลืมไปว่าแต่ก่อนเราบอกเขาว่าเราไม่เคยหวังอะไร  แต่สุดท้ายเราก็เปลี่ยนคำพูด  เพราะกลัวว่าวันหนึ่งจะมีการเปลี่ยนแปลงแล้วเราจะไม่ได้อะไร  ถึงตอนนี้ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่าแท้จริงแล้วฉันหรือ เขาเป็นคนเปลี่ยนไป...หยิบแจกันพลูด่างเดินเข้าไปในห้องน้ำ  มันคงถึงเวลาที่ฉันจะต้องเติมน้ำและล้างเอาคราบตะใคร่ที่คอยกัดกินรากของมันสักที  เพราะความจริงแล้วฉันคงไม่ปล่อยให้มันเหี่ยวแห้วตายไปต่อหน้าต่อตาได้  ลึกๆ ล้วฉันยังอยากให้มันอยูและฉันก็อยากเห็นมันเติบโตต่อไป  ความรักของฉันก็เหมือนกัน  ฉันอยากให้มันยังคงอยู่  และฉันก็รับรู้ได้เสมอว่าคุณยังคงรักฉัน  เพียงแต่ฉันก็คือฉัน  ฉันที่เต็มไปด้วยความมีทิฐิ  ถือดี  และเอาแต่ใจ  เอาเถอะถ้าคุณกลับมาหาฉันอีกครั้งฉันสัญญาว่าฉันจะทำตัวให้ดีกว่านี้  ถึงตอนนี้ฉันอดร้องให้อีกไม่ได้  ทุกครั้งที่ทะเลาะกันคุณจะเป็นฝ่ายง้อ  แต่ครั้งนี้คุณเงียบหายไปสองวันแล้ว  ฉันโทร.ไปคุณก็ปิดเครื่องตลอด  ฉันรู้ว่าฉันผิด  แต่ฉันก็พูดไปแล้ว “คุณมันเป็นคนเลว  เห็นแก่ตัว  คุณรักใครไม่เป็น  และคนอย่างฉันก็จะไม่ทนอยู่กับคนที่ไม่มีความคิดอย่างคุณอีกแล้ว”         ฉันเสียใจนะที่ฉันพูดอย่างนั้น  ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ความจริง  ฉันแค่ต้องการให้คุณเจ็บใจเหมือนที่ฉันเจ็บก็เท่านั้น ... ล้างพลูด่างเรียบร้อยแล้วเอากรรไกรตัดใบที่เหี่ยวเฉาทิ้ง  มันดูสดชื่นขึ้น  เติมน้ำจนเต็ม  มันคงอยู่อย่างมีความสุขอีกหลายวัน  และฉันก็สัญญาว่าจะดูแลไม่ให้ตะใคร่มาเกาะจับอีกแล้ว

 

                             มองออกไปนอกหน้าต่าง  ฝนยังคงตก  ตรงมุมตึกว่างเปล่า แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างถนนช่วยให้ฉันมองเห็นรถยนต์สีครีม  มันน่าจะใช่รถของคุณ  น้ำตาฉันไหลขึ้นมาเฉย ๆ  คุณไม่เคยทิ้งฉัน  คุณไม่เคยผิดคำสัญญา  แม้ก่อนนี้ฉันจะโกรธคุณเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ฉันก็ยังหวังว่าคุณจะมา  มาให้ฉันบอกว่าฉันเกลียดคุณก็ยังดี...รถจอดอยู่นาน  ทำไมเขายังไม่ขึ้นมา หรือว่าจะไม่ใช่รถเขา  ก็น่าคิดอยู่ รถยิห้อนี้มีออกเยอะแยะ  ป้ายทะเบียนหรือมันก็มืดเกินกว่าที่ฉันจะมองเห็น  ถอนหายใจเบา ๆ  รู้สึกว่าความผิดหวังมาเยือนอีกแล้ว...ช่างมันเถอะฉันชักหิวแล้ว ไปหาอะไรร้อนๆ ในครัวกินดีกว่า
               ฉันกลับมาที่หน้าต่างอีกครั้ง รถคันเดิมยังคงจอดอยู่  ซักยี่สิบนาทีได้แล้วล่ะมั้ง และตอนนั้นเองฉันก็ตัดสินใจที่จะเดินลงไปข้างล่าง  ในใจกลับมีความหวังอีกครั้ง  ขอให้เป็นเขาเถอะ  ฉันสัญญาจะไม่ทำให้เขาเสียใจอีก 

 

 

                                กางร่มเดินไปใกล้ๆ รถ เสียงเครื่องยนต์ยังคงทำงาน  ความร้อนยังคงแผ่ซ่านจากตัวรถ 

               เขาคงขับมาไกล  กระจกรถเป็นฝ้าแต่พอมองเห็นว่าด้านในตำแหน่งคนขับยังมีคนนั่งอยู่   กระจกด้านข้างถูกเลื่อนลงมาพอที่จะมองเห็นคนข้างใน  เขามาหาฉันแล้ว  เขารู้ว่าฉันคอยเขา และเขาก็ยังรักฉัน แม้ว่าฉันจะร้ายกาจกับเขาขนาดไหนก็ตาม  “  ผมซื้อข้าวมันไก่  ผัดไท  และก็หอยทอดมาฝากคุณ”  เขายังอาทรฉันในทุกอย่าง  เขาไม่เคยลืมว่าฉันชอบอะไร แบบไหน  เจอเมื่อใหร่เป็นต้องซื้อมาให้  แต่ฉันไม่ค่อยเห็นความดีของเขาเลย  “คุณหายโกรธผมหรือยัง”  เขาถามฉันเรียกสติกลับคืนมา   ฉันไม่ตอบ เห็นรอยยิ้มอันคันเคยในดวงหน้าเขา  ย้อนถามไปว่า  “คุณไม่โกรธฉันหรือ”  เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบว่า  “ถ้าผมจะโกรธคุณ ผมก็โกรธคุณได้ทั้งปีแหละ...ไปกินข้าวกันดีกว่า ข้าวมันไก่น้ำซุปร้อน ๆจะช่วยให้ดีขึ้น”  
               เขาลงจากรถ ปิดประตูแล้ววิ่งเข้ามาหาฉัน ร่มดูเล็กไปแต่ฉันกลับรู้สึกอบอุ่น  ถ้าฉันเสียเขาไปมันคงน่าเสียใจกว่าการได้อยู่กับเขาแน่   บอกตัวเอง “ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้ตระใคร่น้ำมาจับหัวใจจนไม่เห็นค่าของความรักอีกแล้ว”




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
ลมอีสาน วันที่ : 21/11/2009 เวลา : 22.59 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/lomisarn

ฝนเอ๋ยช่างเป็นใจจริงๆ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ทะเลไร้คลื่น วันที่ : 21/11/2009 เวลา : 20.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/talay
http://www.oknation.net/blog/yeewawa/2009/11/17/entry-1 " ลูกหลานสายน้ำตาปีเมืองปักษ์ใต้ "

.....ว๊าวววว .... อิจฉาตาร้อนวูบๆวาบๆ อิอิ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ปรัชญาชนบท วันที่ : 21/11/2009 เวลา : 19.54 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/j-direk

แฮบปี้เอนดิ้ง/โรแมนติคกลางสายฝน

ขออภัยในช่วงเวลาที่ผ่าน 16-20 พ.ย. 52
ข้าพเจ้าไม่ได้เข้า Blog ด้วยภารกิจชีวิตบางประการ


ธรรมะสวัสดี

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
เกริกบุระวนะวงศ์วรวิวัฒน์ วันที่ : 21/11/2009 เวลา : 19.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/cottonhut
 เธอเคยไหมฟังเสียงในใจร่ำร้อง  ถ้วนทั่วทุกท่วงทำนองของถ้อยคำ 

มานั่งอ่านเรื่องสั้น
และเป็นกำลังใจให้
ประสาคนที่รักในเรื่องสั้น
เป็นชีวิตจิตใจครับ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
วรดา วันที่ : 21/11/2009 เวลา : 19.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/worada
ใต้ตะวันเดียวเดิม กลางความทุกข์ยาก เธอล่ะอยากเต้นรำกับฉันไหม

หืมมม ..
คุณคะ อยากจะให้ฝนตกซะทุกวัน
กรี๊ด กรี๊ด

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
redribbons07 วันที่ : 21/11/2009 เวลา : 19.35 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/redribbons07

ค่ะ


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< พฤศจิกายน 2009 >>
อา พฤ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          



[ Add to my favorite ] [ X ]