• ศิวร
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : siriworn@hotmail.com
  • วันที่สร้าง : 2007-09-15
  • จำนวนเรื่อง : 33
  • จำนวนผู้ชม : 73060
  • ส่ง msg :
  • โหวต 32 คน
Siriworn Kaewkan
รวมผลงาน กวีนิพนธ์ เรื่องเล่า บทสัมภาษณ์ ภาพถ่าย และเรื่องราวบางส่วนเสี้ยวของชีวิต.
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/siriworn
วันพุธ ที่ 12 มีนาคม 2551
Posted by ศิวร , ผู้อ่าน : 2421 , 04:46:11 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

ผ่านไปปีครึ่ง : การคืนอำนาจให้ตัวละครของจำลอง ฝั่งชลจิตร

ศิริวร แก้วกาญจน์ | มกราคม 2551


เรื่องบางเรื่องเหมาะที่จะเป็นเรื่องจริงมากกว่า คือชื่อหนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มใหม่ล่าสุดของจำลอง ฝั่งชลจิตร ไม่เฉพาะชื่อปก (ซึ่งเป็นชื่อเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งในเล่ม) เท่านั้น ที่ยอกย้อน ย้อนแย้ง ระหว่างความเป็นเรื่องแต่งกับเรื่องจริง ทว่าเรื่องสั้นในเล่มนี้ยังมีท่วงท่าย้อนแย้งยั่วหยอกการสื่อสาร / ตีความวรรณกรรมในโครงกรอบแบบเดิมๆ แทบทั้งหมด

หากเราเชื่อว่าความหมายไม่ได้เกิดขึ้นขณะที่มันถูกเขียน ทว่าเกิดขึ้นขณะที่มันถูกอ่าน เพราะฉะนั้นทุกตัวบทจึงมีความหมายหลายหลาก ขึ้นอยู่กับการอ่าน / ตีความของผู้อ่านแต่ละคน

            ต่อประเด็นดังกล่าว เรื่องที่น่านำมาพิจารณามากที่สุดเรื่องหนึ่ง คือเรื่องสั้นลำดับแรกในเล่มที่มีชื่อว่า ผ่านไปปีครึ่ง

            ผ่านไปปีครึ่งเป็นเรื่องราวของหญิงสาวอายุยี่สิบต้นๆ คนหนึ่ง ซึ่งเพิ่งจบปริญญาตรี และกำลังหางาน เธอสวย แต่งตัวทันสมัย และมีความเชื่อมั่นในตัวเอง เช่นเดียวกับหญิงสาวในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด

            เธอมีคนรักเป็นช่างภาพและนักเขียนอิสระชาวยุโรป ทั้งสองเจอกันที่จังหวัดแถบฝั่งอันดามัน หลังจากนั้นเธอก็ชวนหนุ่มฮันส์คนรักของเธอกลับมาเมืองบ้านเกิด จังหวัดทางฝั่งอ่าวไทย

            ในเมืองบ้านเกิด คนทั้งสองหยอกล้อคลอเคลียกันในร้านอาหาร และเดินจับมือถือแขนกันไปทั่วทั้งเมือง ท่ามกลางสายตาเยาะหยันของกรอบคิดแบบอนุรักษ์นิยม และท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของนักศึกษาสาวๆ รุ่นน้อง

 จากนั้นก็กลับเข้าโรงแรมและจบลงที่การมีเซ็กซ์กันอย่างหิวกระหาย

 ฉากและพื้นที่ในตัวเรื่องส่วนใหญ่อยู่ในร้านอาหารของย่านการค้าเก่าแก่ ที่เธอและชายคนรักชาวยุโรปเป็นลูกค้าประจำ

  และในร้านแห่งนี้ยังมีตัวละครสำคัญอีกตัวหนึ่ง (ซึ่งยึดพยุงแกนเรื่องหลักเอาไว้) นั่นก็คือนักเขียนหนุ่มใหญ่วัยกลางคนคนหนึ่ง ซึ่งถูกจำกัดบทบาทและพื้นที่ในการเคลื่อนไหวไว้เพียงแค่ นั่งจิบกาแฟและอ่านหนังสือเงียบๆ อยู่ในมุมหนึ่งของร้านราวกับเป็นมนุษย์หุ่น

  กระทั่งผ่านไปปีครึ่ง หญิงสาวโผล่เข้ามาในร้านอาหารร้านเดิมอีกครั้ง นักเขียนใหญ่วัยกลางคนยังนั่งจิบกาแฟ และอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะเดิม มุมเดิม เขามองเธออย่างแปลกใจ เพราะเธอปรากฏกายขึ้นในชุดคลุมท้อง แทนที่จะเป็น กางเกงยีนส์สะเอวต่ำฟิตปั๋ง และชายคนรักของเธอแทนที่จะชื่อฮันส์ชายหนุ่มชาวยุโรป กลับกลายเป็นชื่อวิสันต์ อีกทั้งยังเป็นคนสัญชาติเดียวกับเธอ

นอกจากตั้งคำถามย้อนแย้งผ่านแว่นหลังสมัยใหม่อย่างเฉียบคมแล้ว เรื่องสั้นเรื่องนี้อยู่ที่กลวิธีการนำเสนอที่แปลกใหม่ เหนือชั้น

ตลอดทั้งเรื่อง เล่าผ่านมุมมองและเสียงเล่าของหญิงสาวตัวละครเอก โดยใช้สรรพนามของบุรุษที่หนึ่ง คือ ฉัน

ที่สำคัญคือตัวละครเอก (ฉัน) กำลังทำตัวเป็นนักเขียน และขณะเดียวกันฉัน (ต่อไปเราจะเรียกว่าเธอ) ก็จับนักเขียนหนุ่มใหญ่วัยกลางคนคนนั้นตรึงไว้กับหนังสือและกาแฟในมุมเล็กๆ มุมหนึ่ง (ขณะตัวเธอโลดแล่นสู่โลกกว้าง) และบิดผันสถานะของนักเขียนให้กลายเป็นตัวละครของเธอ ขีดเขียนชีวิตเขาผ่านมุมมองและเสียงเล่าของเธอ และเธอลิขิตขีดเขียนชีวิตของตัวเองไปพร้อมๆ กัน

            พูดง่ายๆ ก็คือว่า เธอจับนักเขียนมาเป็นตัวละคร

            พูดอีกแบบก็คือว่า เธอเป็นทั้งนักเขียน(บนเวทีของตัวบท) และตัวละคร (บนเวทีนอกตัวบท)

ข้างล่างนี้คือตัวอย่างบทบรรยาย (ผ่านกระแสสำนึก) ของเธอที่กำลังเขียนนักเขียน (อีกแง่หนึ่งก็คือเธอกำลังใช้อำนาจกับตัวละครของเธอ)

ครั้งแรกที่ฉันเห็นผู้ชายอายุร่วมๆ ห้าสิบผมบาง ศีรษะเกือบล้าน แต่เขาเลือกตัดเกรียนเลยดูไม่น่าเกลียดหนวดเคราดกดำแซมขาว ถูกตัดเล็มสั้นๆ เป็นระเบียบ ผิงพรรณขาวกว่าผู้ชายลิกอร์ทั่วไป เนื้อตัวค่อนข้างอวบ...

ฉันเห็นเขานั่งจมอยู่ในร้านลิกอร์มาปีกว่าๆ หรือเกือบสองปีแล้วกระมัง...

นักเขียนเลือกนั่งโต๊ะตัวใน ติดประตูด้านหลัง ตรงนั้นใต้เพดานเหนือศีรษะมีหลอดนีออน... ฉันผ่านมากี่ครั้งก็เห็นเขาจิบกาแฟช้าๆ อ่านหนังสือไปพราง...

ฉันรู้สึกแปลกใจมากๆ ทำไมเขาถึงไม่ออกเดินทางดั้นด้นไปหาข้อมูลไกล อย่างนักเขียนชื่อก้องโลกนิยมยึดถือ...

            จากนั้นเธอก็เขียน(เล่า)เรื่องราวของเธอเอง

            ปีที่แล้วฉันอายุยี่สิบสาม เรือนร่างงามระหง สูงร้อยหกสิบแปดเซนติเมตร น้ำหนักห้าสิบถ้วนๆ ฉันเพิ่งรับปริญญาและกำลังมองหางานทำ...

            จากนั้นเธอก็เขียน(เล่า)เรื่องราวของเธอสลับกับเขียนนักเขียนไปพร้อมๆ กัน

เสียงกรุ๋งกริ๋งของกำไลเงินและเทอร์คอยท์ปลุกนักเขียนร้านกาแฟให้เงยหน้าเหลียวหา เขามองมาทางฉัน...ฉันรู้สึกทันทีว่าเขาพึงพอใจหน้าตากับหุ่นเพรียวงามของฉันเข้าให้แล้ว...

จากนั้นเธอก็เล่าเรื่องไปเที่ยวกระบี่ รู้จักกับฮันส์ ซึ่งเป็นนักท่องเที่ยวและนักเขียนสารคดีอิสระชาวเนเธอร์แลนด์ เธอเล่าว่าฮันส์หล่อเหมือนพระเอกจอห์นนี่ เดป ท่าทางเจ้าชู้ ช่างเอาอกเอาใจ และเธอสารภาพด้วยสุ้มเสียงของหญิงสาวผู้มั่นอกมั่นใจในตัวเองว่า เธอโถมเข้าไปซุกอยู่ในอ้อมกอดของเขาในคืนแรกที่รู้จักกัน

ฉันไม่รู้สึกผิดอะไร ฉันเลือกชีวิตของฉันเองได้ สมัยเรียนชั้นมัธยมฉันฝันอยากมีแฟนเป็นฝรั่ง ชาวยุโรปหรืออเมริกาก็ได้...

จากนั้นเธอก็ชวนฮันส์มาเที่ยวเมืองบ้านเกิดของเธอ โดยบอกว่าเป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์เก่าแก่ยาวนาน มีพระธาตุเป็นศูนย์รวมความศรัทธาของผู้คนพลเมือง ทว่าชายคนรักของเธอไม่ได้สนใจอะไรอื่นนอกจากตัวเธอ (ซึ่งเธอเองก็พอใจเช่นนั้น)

ต่อมาเธอสารภาพกับแม่ว่าเธอมีคนรักแล้ว จากนั้นก็ย้ายมาอยู่กับฮันส์ที่โรงแรม โดยบอกแม่ว่า เธอโตแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง แต่...

ฉันทำให้แม่ผิดหวัง แต่จะทำอย่างไรได้เมื่อฉันเลือกลิขิตชีวิตของตัวเอง...

ทุกครั้งที่เธอกับชายคนรักชาวยุโรปแวะมาทานอาหาร ก็จะพบเจอนักเขียน (หมดสภาพ) นั่งจิบกาแฟอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะตัวเดิม มุมเดิม เมื่อนักเขียนมองเธอ เธอเล่า (ผ่านกระแสสำนึก) ว่า

ฉันแกล้งสบตาเขาผาดๆ ทำเป็นไม่สนใจ นี่เป็นวิธียั่วคนแก่ให้หัวใจเต้นตึกๆ แล้วฉันก็ชอบทำอย่างนั้นเสียด้วยสิ...

ระหว่างนั่งกินอาหาร เธอเล่าว่าเธอหยอกล้อกับคนรักจนลูกค้าหันมาค้อน

แบบว่าฉันทำตัวไม่สมกับเป็นหญิงไทย... ฉันไม่สนใจหรอกว่าใครจะมองอย่างไร ก็นี่มันชีวิตฉัน เวลานี้ฉันกำลังมีความสุข...

ฌากส์ ลาก็องบอกว่า มนุษย์เป็นองค์อินทรีย์ภายในกรอบวัฒนธรรม หากการเชื่อมต่อนี้ถูกตัดขาด นั่นก็คือที่มาแห่งความทุกข์ทั้งปวง

ทว่าสำหรับเธอ (ดูเหมือนว่า) ถ้อยคำของลาก็องไร้ความหมาย เพราะ ฉันไม่สนใจหรอกว่าใครจะมองอย่างไร ก็นี่มันชีวิตฉัน เวลานี้ฉันกำลังมีความสุข...

จะเห็นได้ว่า เธอพยายามย้ำอยู่ตลอดเวลา (ตลอดเรื่อง) ถึงจริยศาสตร์ของความประพฤติ (วิธีการใช้ชีวิต ผลิตอุดมคติ) ซึ่งทั้งหมดนั้นลอยอยู่เหนือบรรทัดฐานที่หล่อหลอมโดยวัฒนธรรม และเหนือปฏิบัติการเชิงศีลธรรม

 พูดอีกแบบก็คือว่า เธอเป็นจุดเชื่อมต่อที่ไม่ราบรื่นระหว่างแรงขับทางกายภาพและจิตสำนึก กับระบบคุณค่าทางศีลธรรมและวัฒนธรรม จากจุดเชื่อมต่อเหล่านี้นี่เองที่ส่งให้เธอปฏิเสธผลิตผลของครอบครัว (แม่) จากนั้นก็นำมาสู่การปฏิเสธผลิตผลของการสร้างทางวัฒนธรรม

กระทั่งเธอเชื่อว่าเธอ (ต้อง) เป็นอย่างที่เธอคิด [ตัวตน=สิ่งที่กำลังคิด] ซึ่งอีกนัยหนึ่ง นี่คือสามัญสำนึกแบบตะวันตก เช่นเดียวกับที่เดส์การ์ตส์บอกว่า ฉันคิดฉันจึงมีอยู่ นั่นเอง

และเมื่อวันเวลาผ่านไปปีครึ่ง วันหนึ่งเธอกลับเข้ามายังร้านเดิมอีกครั้ง ในฐานะผู้ถูกลงทัณฑ์ที่ปฏิเสธบรรทัดฐานทางสังคม (ท้อง / พ่อของลูกในท้องเป็นคนสัญชาติเดียวกับเธอแทนที่จะเป็นคนชาติอื่นเช่นที่เธอใฝ่ฝัน) และระหว่างนั่งรอพนักงานนำอาหารกล่องที่สั่งมาส่ง เธอเขียนนักเขียนในร้านกาแฟ (ผ่านกระแสสำนึก) ต่อ...

นักเขียนยังนั่งอยู่ที่เดิม เขาจะไม่ไปไหนเลยหรือ... เขาลอบมองมาทางฉัน คิ้วขมวดย่น เขาคงจำฉันไม่ได้ เขาดูท่าทางกำลังครุ่นคิด... แล้วหยิบกระดาษขึ้นมาจดยิกๆ... เขาคงเขียนถึงฉันกระมัง...ถ้าฉันบังเอิญกลายเป็นตัวละครของเขาแล้วล่ะก็ ฉันอยากให้เขาพรรณนาอย่างนี้...

จากนั้นเธอก็เขียนตัวเธอเองโดยจินตนาการว่านักเขียนกำลังพรรณนาถึงเธอ ดังนี้

ผิวพรรณของเธอดูขาวเนียนกว่าครั้งก่อน วันนี้เธอมีผ้าลูกไม้สีขาวสะอาดคลุมไหล่ รวบผมไว้ข้างหลัง สวมรองเท้าหนังสือน้ำตาลอ่อนพื้นเตี้ย รัดส้นเท้าอวบอิ่มขาวนวล เธอสวมชุดคลุมท้องสีชมพู สะพายกระเป๋าหนังสีน้ำตาลแบรนด์นอกราคาแพง กิริยาท่าทางของเธอสงบลงกว่าครั้งก่อน สงบอย่างคนที่รู้จักชีวิตมากขึ้น…

            นี่อาจเรียกได้ว่าเป็นการแสดงพลังอำนาจของเธอ (คงเป็นพลังอำนาจเดียวที่เหลืออยู่)  ต่อตัวละครซึ่งเป็นนักเขียนหมดสภาพ อย่างที่เธอเล่าอย่างเยาะหยันว่า นั่งจับเจ่าเฝ้าคอย (อยู่ในร้านอาหารพื้นๆ ) ให้เรื่องราวน่าตื่นเต้นลอยผ่านมาเข้าปาก!

            อาจกล่าวได้ว่า ทั้งหมดนี้สอดคล้องกับบทความเรื่อง มรณกรรมของผู้ประพันธ์ ซึ่งเขียนโดยโรล็อง บาร์ตส์ 

 บาร์ตส์ยืนยันว่า ในเชิงภาษาศาสตร์ ผู้ประพันธ์มิได้เป็นอะไรมากไปกว่าการเขียนเพียงชั่วขณะเท่านั้นเอง

            พูดอีกแบบก็ต้องบอกว่า บาร์ตส์ไม่ได้สนใจผู้ประพันธ์ที่เป็นปัจเจกบุคคลเท่ากับผู้ประพันธ์ที่เป็นมโนทัศน์นามธรรม

            กระนั้น มันก็ยังเป็นเรื่องยากแสนเข็ญ ที่เราจะเลี่ยงไม่ให้ผู้อ่าน (ผ่านไปปีครึ่ง) ผ่านจากตัวอักษรไปถึงตัวตนของผู้ประพันธ์ ซึ่งคือตัวตนนอกตัวบท เหตุเพราะว่าผู้อ่านส่วนหนึ่งรู้จักตัวตนและชีวิตจริงของผู้ประพันธ์มาก่อน

และตัวละครที่เป็นนักเขียน / นักเขียนที่เป็นตัวละครในเรื่องนี้ ก็มีบุคลิกใกล้เคียงกับผู้ประพันธ์ หรือผู้ส่งผ่านเรื่องเล่าสู่ผู้อ่าน

หรือพูดให้ชัดกว่านี้ก็คือ ตัวละครที่เป็นนักเขียน / นักเขียนที่เป็นตัวละครในเรื่องนี้ มีบุคลิกลักษณะใกล้เคียงกับจำลอง ฝั่งชลจิตรในฐานะผู้ส่งผ่านตัวบทนั่นเอง

ทว่าเมื่อเราอ่านเรื่องสั้นเรื่องนี้ในโครงกรอบของเรื่องแต่ง และผู้ประพันธ์เป็นเพียงมโนทัศน์นามธรรมเช่นที่บาร์ตส์เสนอ เราก็จะพบว่า หญิงสาวตัวละครหลักของเรื่อง กำลังสถาปนาตนเองขึ้นเป็นนักเขียน และกำลังใช้อำนาจของความเป็นนักเขียนของตนกดข่ม / บิดผันนักเขียนหนุ่มใหญ่ในเรื่องให้กลายเป็นตัวละคร

มิเชล ฟูโกต์กล่าวไว้ว่า ความสัมพันธ์ทุกรูปแบบเป็นความสัมพันธ์เชิงอำนาจ และการต่อต้านเป็นเหรียญด้านตรงข้ามของอำนาจ

พูดอีกนัยหนึ่ง หากปราศจากมัน (การต่อต้าน) แล้ว ตัวอำนาจเองก็ไร้ความหมาย

            หากทะลุทะลวงมายาคติลงไปได้ เราจะพบว่านักเขียนหรือผู้ประพันธ์ แท้จริงแล้วคือตัวแทนการใช้อำนาจครอบงำรูปแบบหนึ่งแก่ตัวละครของเขา ผ่านกระบวนการต่างๆ ทางวัฒนธรรมของเรื่องเล่า นำมาสู่การผลิตสร้างสัญนิยมหรือขนบของการเขียนเรื่อง / สร้างตัวละคร ตลอดจนการอ่าน จนนักเขียนหรือผู้ประพันธ์ ยึดถือเกาะกุมบรรทัดฐานต่างๆ ที่ประกอบสร้างขึ้น กระทั่งหลายบรรทัดฐานกลายเป็นสูตรสำเร็จ อีกทั้งยังเผลอคิดว่าทุกกระบวนการ ทุกบรรทัดฐานเป็นไปตามธรรมชาติ (ยังไม่นับว่า มีนักเขียนไม่น้อยที่ ยัดเยียดการกระทำ คำพูด ความคิดให้แก่ตัวละคร โดยคิดว่าเขาจะทำอย่างไรก็ได้กับตัวละครของเขา)

กล่าวได้ว่า จำลอง ฝั่งชลจิตร (ในฐานะผู้ส่งผ่านเรื่องเล่าไปสู่นักอ่าน) ได้โยนคำถาม (ผ่านแว่นหลังสมัยใหม่) เตือนสติ เยาะยอก ย้อนแย้งความเป็นนักเขียนกับความเป็นตัวละคร (ต่อบรรทัดฐานที่หล่อหลอมโดยวัฒนธรรมการเขียน) ผ่านเรื่องสั้นเรื่องนี้ได้อย่างน่าทึ่งว่า เมื่อนักเขียนหรือผู้ประพันธ์ถูกบิดผันสถานะจาก ผู้เขียน / ผู้สร้าง / ผู้สังเกตการณ์ มาเป็น ตัวละคร / ผู้ถูกเขียน / ผู้ถูกสังเกตการณ์ และต้องสยบยอมต่อระบบความหมายที่อยู่นอกเหนือการควบคุม / การระลึกรู้ของตนเองเสียแล้ว เขาจะรับมือกับมันอย่างไร






อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
จูพเนจร วันที่ : 04/08/2008 เวลา : 20.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/jupanejorn

วิเคราะห์ได้ลุ่มลึก คมคาย (ทั้งยาวทั้งใหญ่) เด็กอ่านได้ ผู้ใหญ่อ่านดี

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
พันธกานท์ วันที่ : 13/05/2008 เวลา : 23.29 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/panthakant
สวนอักษร : ธารคำท่ามกลางยุคสมัยฯ  "พันธกานท์ ตฤณราษฎร์" 

มาอ่านงานคุณภาพอีกหนนะครับ..บ่าววร

หวัดดีขั่บ

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
ศิวร วันที่ : 23/04/2008 เวลา : 04.44 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/siriworn

พี่หมี่จ๋า
ถึงเล็กยังไง
ก็ไม่สั้น(แบบเป็ดๆ)นะฮับ

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
passama วันที่ : 12/04/2008 เวลา : 14.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/passama
สิ่งที่เราไม่มีเราจะไม่สูญเสียมันไป

แฝงตัวเข้ามาอ่าน...อิ..อิ
อัพบล็อกได้แล้วหล่ะลุง.........นานเหลือเกิน
ไปเยี่ยมบล็อกข้าพเจ้าเดี๋ยวนี้......(แฮะ..แฮะ..มาขู่กวีใหญ่....)

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
หมี่เป็ดสิวะ! วันที่ : 07/04/2008 เวลา : 21.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/meepedsiva

โถ เล็กยังไง จะแค่นให้ใหญ่ก็เป็นไปไม่ได้หรอก

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
รณบุตร วันที่ : 06/04/2008 เวลา : 07.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wayuboot2499
รณบุตร จุดไฟฝัน แบ่งปันฮัก ปฏิปักษ์คนกังฉิน กินบ้านเมือง 

แวะเข้ามาเยี่ยมครับ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
snoparut วันที่ : 26/03/2008 เวลา : 14.20 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/snoparut

สวัสดีพี่ศิริวรมีบล๊อกแนะนำนะครับ ลองเข้าไปอ่านดู อาจจะเห็นตัวละครลางๆ ขึ้นมา เป็นเรื่องย่อขอบทแรก (บริบทการเริ่มต้นของสิ่งที่ไม่อาจจะทน)

หวังว่าคงสบายดีนะพี่
แสงศรัทธา ณ ปลายฟ้า

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
กวีจร_ณ_โคราชา วันที่ : 23/03/2008 เวลา : 12.50 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kaweejorn

มาเยี่ยมครับ...อ่านงานของท่านมานาน...มีเก็บสะสมเอาไว้ก็มีครับ...ชอบครับ
วันนี้ได้มาทักทาย...นับว่าชีวิตนี้สมหวังครับ...

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
เพลงฝน วันที่ : 14/03/2008 เวลา : 21.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/hyacinth
   เรามีตาคนละดวง มีโลกคนละใบ และเราไม่ใช่คนเดียวกัน จึงมีชุดความจริงต่างกันก็เท่านั้นแหล่ะ 

ยังไม่ได้อ่านเลยไม่รู้จะคุยอะไรด้วยอ่ะพี่วร

แต่น่าสนใจตั้งแต่ชื่อหนังสือแล้ว
รอกลับกรุงเทพฯก่อนค่อยซื้อ

เออนี่พี่...กลับมาบ้านเราเจอ...เสียงสะท้อนผ่านมิติถ้อยคำจากจังหวะย่ำของรอยเท้าพี่อ่ะ

เล่มนี้ (ถามข่าวถึงแสงตะเกียง) กับ เก็บความเศร้าฯ และลงเรือฯ ที่พี่เคยบอกว่าสองเล่มนี้เป็นผลงานชุดแรกๆ
มันแรกกว่า...ถามข่าวฯ อีกป่าวพี่

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
โฟล์คเหน่อ วันที่ : 14/03/2008 เวลา : 01.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/folkner
..เขียนเพลง เขียนกวี ชีวิตนักดนตรีบ้านนอก..

:::โอเค แล้วครับ...กวี::::

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
โฟล์คเหน่อ วันที่ : 13/03/2008 เวลา : 05.16 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/folkner
..เขียนเพลง เขียนกวี ชีวิตนักดนตรีบ้านนอก..

:::ตัวหนังสือยังเล็กอยู่นะศิริวร ลอง copy ไปวางไว้ใน Microsoftword แล้วตั้ง ขนาดตัวอักษรใหม่สิ ของผมใช้ ฟอนต์:Microsoft Sans Serif ขนาด 11 นะ ::

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
inmoon วันที่ : 12/03/2008 เวลา : 23.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/inmoon
เวลาบินข้ามเราไป  ทว่าทอดเงาไว้เสมอ

ลอกเขามา :
1.ไม่มีเหตุผลที่จะกังวลกับสิ่งที่คุณควบคุมไม่ได้ เพราะถ้าคุณไม่สามารถควบคุมมันได้ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะกังวล
2. มันก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องกังวลกับสิ่งที่คุณควบคุมได้ เพราะถ้าคุณควบคุมได้ มันก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องกังวล

แต่อย่างที่ มิเชล ฟูโกต์ กล่าว อำนาจ vs การต่อต้าน
ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่คงที่ สลับด้านไปมาได้ตลอดเวลา สำหรับนักเขียนคงเป็นสิ่งท้าทายที่จะก่อให้เกิดแรงบันดาลใจ ก้าวข้ามไป มั๊งค่ะ

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
-เพลงแพรวา- วันที่ : 12/03/2008 เวลา : 13.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/plangpraewa

มาพบนักเขียนค่ะ
ด้วยความนับถือ

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
เทพี วันที่ : 12/03/2008 เวลา : 10.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/TePee
ก ลุ่ ม ค น ไ ม่ บ า ย

ตัวอักษรยังเล็กอยู่ครับ

สำหรับคนที่ปรับ View >> Text Size ที่ Smallest, Smaller หรือ Medium
จะอ่านไม่ได้เลยครับ

แต่หากของใครปรับอยู่ที Larger หรือ Largest
ก็จะอ่านได้ครับ

ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผู้ใช้ส่วนใหญ่จะปรับไว้ยังงัย
เท่าที่เห็นโดยส่วนมาก หากไม่เคยปรับเลยมันจะอยู่ที่ Medium ครับ

ซึ่งหากเป็นอย่างนั้น ในกรณีนี้ Entry นี้ก็จะตัวเล็กมากครับ


ความคิดเห็นที่ 3 (0)
ศิวร วันที่ : 12/03/2008 เวลา : 09.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/siriworn

ไม่ทราบว่าตัวหนังสือเป็นปกติยังครับ รบกวนแจ้งด้วย เพราะมองจากหน้ามอนิเตอร์ที่ผมทำอยู่ก็ปกติดีครับ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
Supawan วันที่ : 12/03/2008 เวลา : 07.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/supawan

ตัวอักษรเล็กมากๆค่ะ .. อ่านไม่ได้...

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
โฟล์คเหน่อ วันที่ : 12/03/2008 เวลา : 06.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/folkner
..เขียนเพลง เขียนกวี ชีวิตนักดนตรีบ้านนอก..

:::เจิมส์ท่าน... ตัวหนังสือเล็กมากใช้แว่นขยายยังมองไม่เห็นเลย ทำให้ ใหญ่ เดี๋ยวนี้::

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< มีนาคม 2008 >>
อา พฤ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          



[ Add to my favorite ] [ X ]