*/
  • ฝายชะลอน้ำ
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : chartchoolee@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2012-09-15
  • จำนวนเรื่อง : 630
  • จำนวนผู้ชม : 222795
  • จำนวนผู้โหวต : 137
  • ส่ง msg :
  • โหวต 137 คน
วันอาทิตย์ ที่ 6 กรกฎาคม 2557
Posted by ฝายชะลอน้ำ , ผู้อ่าน : 2904 , 22:50:14 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 16 คน bene , ดงละดอน และอีก 14 คนโหวตเรื่องนี้

...ผมใช้เวลาใคร่ครวญอยู่หลายวัน พยายามคิดหาเหตุผลที่จะมาหักล้าง ในการตัดสินใจ ระหว่างเลือกที่จะเปิดประตูเดินออกจากมุมแคบๆ ที่เคยหลบเร้น หรือเลือกที่จะเฝ้าดูแล้วปล่อยให้ผ่านพ้นไป สิ่งสำคัญคืออาการประหม่า กับย่างก้าวที่แตกต่าง ซึ่งมาจากความรู้สึกไม่คุ้นเคย "ธรรมดาครั้งแรกมักจะยากเสมอ" นั่นคือบททดสอบจิตใจ ว่าเรากล้าพอจะก้าวพ้นความหวาดกลัวได้หรือไม่? แต่เมื่อย้อนกลับไปดู  นับตั้งแต่ ๑๘ กันยายน ๒๕๕๕  ที่ผมได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชุมชนคนโอเค จวบจนกระทั่งวันนี้... 

  "อัยย๊ะ...มาไกลเหมือนกัน"...แล...คงไม่มีเหตุผลอันใดที่ผมจะปิดกั้นตนเอง....

 ...คนเราย่อมมีคืนวันเก่าๆ ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ คือความรู้สึก ณ...ห้วงเวลานั้น สิ่งสำคัญคือเราข้ามผ่านมาได้อย่างไร?

...รูปภาพ บันทึก ลายลักษณ์อักษร สิ่งของมีค่าที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี...คราใดที่ได้หยิบ จับขึ้นมาดู ภาพการกระทำ ครั้งกระโน้น

 จะหลั่งไหลพรั่งพรูออกมาจากห้วงความทรงจำ ราวกับว่าเพิ่งจะผ่านพ้นมาไม่นานนี้เอง...

...อย่างไรก็ตาม "เรื่องราวในอดีต เป็นดั่งเงาจันทร์ในน้ำ ชื่นชมได้แต่มิอาจสัมผัส" (คำคมกิมย้ง มังกรหยก) เห็นท่าจะจริงอยู่บ้าง...

 เรื่องที่ผมจะนำมาบอกเล่า เป็นครั้งหนึ่งของชีวิต ที่ยากจะลืมเลือน ท่านผู้อ่านคงจะจำ มหาอุทกภัย เอา...(ไม่)อยู่... เมื่อปี ๒๕๕๔ บางท่านอาจเคยตกอยู่สถานภาพเช่นเดียวกับผม พระแม่คงคา หรือใครจะเรียกว่าน้องน้ำก็ตามใจ ข่าวคราวน้ำท่วมจาก ภาคเหนือ ภาคกลาง และกำลังจะไหลสู่ภาคกลางตอนล่าง รายงานกรมอุตุ ที่บอกว่าพายุหลายระลอกกำลังพาดผ่าน อย่าไปเอ่ยถึงรัฐบาน เลยครับ เพราะตอนนั้นกำลัง

...อาว...อยู่... เพิ่งจะมารู้สึกว่า...อาวไม่อยู่ก็ตอนน้ำท่วมดอนเมือง...

 ...แรกเริ่มผมเองระดมของตั้งใจจะไปบริจาคพื้นที่อ่างทอง แต่ปรากฏว่าไปได้เพียงอยุธยา มวลน้ำมาเป็นระลอก จนต้องพับแผนมานั่งพัก บริเวณ เจดีย์สามปลื้ม ซึ่งขณะนั้นน้ำเริ่มท่วมระดับแข้ง ผู้คนต่างขนของสัมภาระที่พอจะหยิบจับได้ ส่วนผมกำลังคิดหนทางเข้าไปยัง "วัดมเหยงค์" เผอิญได้เจอคุณพี่หญิงท่านหนึ่งมีความประสงค์เหมือนกัน ประกอบกับรถเครน กำลังจะเข้าไป เราจึงช่วยกันขนของไปด้วยกัน สองฟากฝั่งของถนน น้ำท่วมทั้งหมด ผู้คนต่างกุลีกุจอขนย้ายถ่ายหนี จนกระทั่งถึงปากทางเข้าวัด เห็น พระ แม่ชี ลูกศิษย์ มาตั้ง โซนรับความช่วยเหลือ หลังจากที่บริจาคเสร็จ ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน...

 ...ไม่น่าเชื่อนะครับ...จากเป็นผู้ให้...เรากลับกลายเป็นผู้รับอีกไม่นาน...

 ..วันต่อมาผมขับรถตระเวณบริเวณ ที่มีข่าวน้ำท่วม ตั้งแต่ตัวจังหวัดปทุมธานี  ประตูน้ำคลองมะพร้าว มาถึงคลองระพีพัฒน์ นี่...ก็ไปช่วยเค้าทำคันกั้นน้ำ หลังจากนั้นก็ขับเลียบดูตั้งแต่ คลอง ๑ .๒.๓.๔.๕..เห็นแนวกั้นที่มี แนวดินตม...คิดในใจ...อาวไม่อยู่ ...แน่นอน…

 ...รีบกลับเข้าบ้าน เอ่ย...ปากบอกใครก็ไม่มีใครเชื่อ เพราะต่างคนต่างระดม ทั้งเงิน เพื่อซื้อ อิฐ หิน ทราย ไม่ว่าแพงแค่ไหนก็จัดหามาให้ได้ เครื่องสูบน้ำไกลข้ามจังหวัดแพงเท่าตัว ...เค้า...จะเอา...จัดไป...ส่วนผู้นำชุมชนเร่งระดมคน ช่วยเสริมคันกั้นน้ำ สูงระดับค่อน อก ล้อมกรอบทางเข้าหมู่บ้าน(เพราะว่าขัดแย้งกับหมู่บ้านใกล้เคียง) สุดท้ายพอจะอพยพ ...ประตูหน้าบ้านถูกล๊อค จบ กัน...

 ...ชักชวนชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ ตั้งทีมขนย้าย ยกของขึ้นที่สูง สำหรับบ้านไหนที่ต้องการความช่วยเหลือ จนมาถึงหลังหนึ่ง หญิงวัยกลางคนตะโกนเรียก ให้ช่วย เปิดประตูเข้าไปแทบอึ้ง คนชรานอนอยู่บนเตียงสายระโยงระยาง บางคนหลงๆลืมพูดพร่ำเพ้อไม่ได้สรรพ กว่าจะช่วยกันอพยพได้ ทุลักทุเลอยู่เหมือนกัน คนชราร่วม ๑๐กว่าคน น่าแปลกใจที่ไม่เห็นหน้าค่าตาเจ้าของกิจการ...

...น้ำค่อยๆเพิ่มระดับเป็นระยะ ผู้คนต่างตระเตรียมอพยพกันวุ่นวาย เพื่อนอีกคนขนย้ายข้าวของ สุนัข เผอิญไม่มีรถ อีกทั้งผมคงยังต้องอยู่เฝ้าดูบ้าน เลยตัดสินใจโยนกุญแจรถให้เพื่อนขับรถไป เพราะถ้าจอดไว้แถวหมู่บ้านคงรอดยาก และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ...

...ส่วนตัวผมเองคอยช่วยเหลือบ้านใกล้เคียง จนกระทั่งเย็น... ด้วยความอ่อนเพลีย อาบน้ำ จนเช้าวันต่อมา น้ำเต็มบ้าน ข้าวของเครื่องใช้ ลอยกะเท่อเร่อ นึกหัวเราะเยาะตัวเอง มัวแต่ช่วยคนอื่น โชคยังดีที่ยกขึ้นแล้วบางส่วน ได้แต่ปลอบใจ...ไม่เป็นไรซื้อใหม่ได้...

 ...ออกเดินฝ่าน้ำสำรวจรอบๆบ้าน พลันได้ยินเสียงสุนัข เห่า กระโดดป๋อมแป๋ม รถกะบะคันเก่า ด้านหน้าจมน้ำ ส่วนท้ายมีสุนัขยืนสั่นเทา เพราะเปียกปอน เจ้าตัวเล็กยังซ่า เห่ากรรโชก อยู่บนตอไม้ นับรวมได้ประมาณ ๗ ตัว อาจะเป็นเพราะความหวาดกลัวและหิวโหย...ปลา กระป๋อง ข้าวสวย นำเอาให้พวกมัน จนรู้สึกปลอดภัยยอมให้ผมเข้าใกล้ จับมาไว้ที่บ้าน แพขวดน้ำ ฟูกโซฟาถูกนำมาประกอบ  ให้พวกมันได้อาศัย...  

                

                

                       

...น้ำยังคงเพิ่มระดับ ผมเองต้องออกไปที่ทำงาน มองดูเท้าตัวเองเริ่มเปื่อยเพราะถูกน้ำกัด ต้องฝ่านำ้ แถมเดินไม่ค่อยสะดวก ปวดแสบไปหมด จนถึงถนนเลียบคลอง กระแสน้ำยังไหลเชี่ยว สิ่งมีชีวิตตัวน้อย เดินลุยน้ำสวนทางกับผม เลยกดชัตเตอร์ ถ่ายรูปมันเอาไว้ ท่าทางคงจะถามอะไรผม  แต่เผอิญคุยกันไม่รู้เรื่อง...

                   

...รถธรรมดาวิ่งลำบาก ส่วนปากทางคลองสามนั้นฝ่าไปไม่ได้ ต้องออกเส้นคลองหลวง โชคยังดีที่มีรถทหาร และรถ สิบล้อ การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค คอยรับส่งคนสัญจรไปมา บ้างช่วยกันฉุดขึ้นรถ ตลอดเส้นทางนั้นมีหลากหลาย ผมได้บันทึกรูปไว้เป็นที่ระลึก... 

    

  

จนกระทั่งถึงปากคลองหลวง น้ำใจ ของคนไทยไม่เคยเหือดหาย นึกในใจจากเคยให้ มาบัดนี้เป็นผู้รับ โต๊ะ น้ำบริการ ข้าวกล่องคลายหิว บ้างเอ่ยถามถึงจุดหมายปลายทาง เพื่อจะได้ช่วยกันโบกรถให้...

                  

 

...ผมลงทางด่วนดอนเมืองมองไปยังสนามบิน อืมม์....น้ำท่วมจนคนที่บอกว่า "อาวอยู่ ขนของหนีไม่ทัน ผมฝ่าน้ำทุลักทุเล อีกทั้งไม่คุ้นเคยเส้นทางเข้าไปในสื่อสารทหาร เพื่อจะเอารถที่เพื่อนนำมาจอดไว้ เหมือนโชคจะยังเข้าข้าง หลังจากที่ผมนำรถไปจอดที่ทำงานอีกหนึ่งวันถัดมา น้ำท่วมสื่อสารทหาร...

                         

                        

                  

...ทำงานก็ไม่มีความสุข กระวนกระวายเป็นห่วง ตัดสินใจขอลาพักยาว นั่งรถมาลงฟิวเจอร์รังสิต                                                       

                                         

                                  

 นั่งเรือต่อ ไปยังปากคลองสาม ระหว่างทางเห็นคุณลุงท่านหนึ่งนำเรือออกมาแจว...

           

...ถึงปากคลองสาม ดวงอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า ผู้คนยืนพูดคุยสนทนา... 

 

 ...แผ่นฟ้าผืนน้ำสีเดียวกัน คือความมืดปกคลุม...

ผมนั่งเรือไปถึงหมู่บ้านวรารักษ์ ต้องเรียกเพื่อนให้มารับเพราะ เป้สัมภาระ เสบียงที่แบกมา เริ่มรู้สึกหนักขึ้น ค่ำคืนนี้เราจะขับกล่อม ร้องรำทำเพลง คลายความทุกข์ ให้ลืม...สักชั่วขณะหนึ่ง เพื่อเช้าวันถัดไปจะได้มีกำลังใจ...สู้กันต่อ...

...เราอยู่กันอย่างถ้อยทีอาศัย ถุงยังชีพ มาม่า ปลากระป๋อง กินกันจนเอียน โชคดีมีเพื่อนเป็นนักตกปลา แรกๆปลาที่ได้มานั้นคือปลาคาร์ฟ ตัวใหญ่ๆ ผมเองขอเลี่ยงไม่กิน หาเก็บผักบุ้ง ตามประสา...

 ...อยู่มาวันหนึ่งต้องออกไปประสานงาน กับ อบต.และผู้ใหญ่บ้าน ที่จุดรับเรื่องหน้าบิ๊กซีคลองสาม ในการแจ้งจำนวนสมาชิกที่ยังอยู่ในหมู่บ้าน เพื่อรับถุงยังชีพ เรื่องอื่นๆ นั่งคุยกันสักพัก กับแกล้ม ปลาทอด ถูกยกมา หยิบมาชิมหนึ่งชิ้น...

 อืมม์...อร่อยดี...ปลาอะไรเหรอพี่ ?ผมเอ่ยถามพี่ อ.บ.ต...

 ปลาคาร์ฟ...เสียงตอบอย่างหนักแน่น...

 อะ...เจ๊ย...อุตส่าห์หนีไม่กินที่หมู่บ้าน...ดันมาตกม้าตายซะงั้น...กินก็กิน...อิ่ม...อร่อยเหมือนกัน...

 ...วิถีชีวิตเป็นไปแบบง่ายๆสบายๆ ดูแลสารทุกข์สุกดิบ ออกตระเวนยามค่ำคืน ท่อระบายน้ำที่ถูกกระสอบทรายปิดทับก็ต้องดำผุดดำว่าย รื้อ...ออกมาเพื่อให้น้ำเคลื่อนไหว ไม่เน่าเสีย ปากทางเข้าหมู่บ้านที่มีคันกั้นน้ำ  ก็ต้องระดมช่วยกันเปิดทางเดินให้น้ำ จนกระทั่งน้ำลดระดับ...คนเริ่มกลับเข้ามา...

 ...วาระส่งท้ายจัดกิจกรรม จุดเทียนชัยในวันพ่อ...

 

                    

 

                                 

 

                                                 

ผมก็ละจาก...ทุกคนต่างมีภาระหน้าที่ เพื่อนเคยร่วมกันฟันฝ่า อยู่ร่วมกันเกือบสองเดือน ต่างคนต่างแยกย้าย แต่...ทุกคราผมได้แวะเวียนไปเยี่ยมเยือนบางคน รู้สึกดี...เห็นรูปที่ผมทำให้ไว้เป็นทีระลึก แปะผนังบ้าน เขาเหล่านั้น ...

ใช่...เป็นภาพแห่งความทรงจำ ยากจะลืมเลือน...

แล...คนที่มีส่วนทำให้ผมก้าวผ่านห้วงเวลาเหล่านั้นได้...คือเธอคนนี้...              

เธอ...ไม่ยอมหนีไปไหน...

เธอ...สอนให้ผมเรียนรู้ และเอาชนะ...ใจตนเอง...

ความเป็นจริงของทุกสรรพสิ่ง ธรรมชาตินั้นคือผู้กำชัย

วิถีชีวิตปัจจุบันนับว่ายากอยู่แล้ว หากต้องพานพบกับสิ่งที่เหนือความคาดหมาย

เราจะดำรงอยู่ได้อย่างไร?...

...ขอขอบคุณ...พี่ที่ทำงานซื้อยารักษาโรคน้ำกัดเท้า มาบริจาคเพราะทุกคนที่อยู่ในหมู่บ้านสภาพไม่ต่างกับผม

 

...พี่ อบต...ผู้ใหญ่ ผู้ให้บริจาคที่เอื้อเฟื้อแบ่งปัน ยังมีอีกหลายคนหลายส่วน  ผมไม่ได้เอ่ยถึง...ต้องขออภัย...

...ขอบคุณทุกๆท่านที่เสียสละ เวลาเข้ามาอ่าน สิ่งที่...ผมอยากจะเล่าให้ฟัง...แค่นี้...ก็พอใจแล้ว...ครับ...

                                              

                         

                                                                      ...สวัสดีครับ...นายฝาย ชะลอน้ำ...

                      

 

 

 

 

 



อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
ฝายชะลอน้ำ วันที่ : 22/07/2014 เวลา : 22.39 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/slowlylife

ใช่ครับ...คุณดงละคอน...อาวไม่อยู่จริงๆ

ความคิดเห็นที่ 16 ฝายชะลอน้ำ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ดงละดอน วันที่ : 20/07/2014 เวลา : 16.17 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yaya2508

น้ำใจ มากมาย น้ำท่วมแค่ไหนก็ไม่เท่า
เอาไม่อยู่จริงๆน้ำใจท่าน

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
ฝายชะลอน้ำ วันที่ : 13/07/2014 เวลา : 10.46 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/slowlylife

ผมเองก็พลอยรู้สึกดี ไปด้วย...ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนะครับ พี่ก๊วย...

ความคิดเห็นที่ 14 bene , ฝายชะลอน้ำ ถูกใจสิ่งนี้ (2)
พี่ก๊วย วันที่ : 13/07/2014 เวลา : 10.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/peeguay

อ่านแล้วรู้สึกดีจัง ชื่นใจ

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
ฝายชะลอน้ำ วันที่ : 08/07/2014 เวลา : 22.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/slowlylife

...แค่พี่กำหนันแวะมาเยี่ยม ผมก็ดีใจ...
..ปล...ผมก็แค่นักอยากเขียนครับ...

ความคิดเห็นที่ 12 bene , ฝายชะลอน้ำ ถูกใจสิ่งนี้ (2)
กำหนัน วันที่ : 08/07/2014 เวลา : 21.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/saiyai21

สวัสดีครับ ผมอ่านอย่างตั้งใจ ครับสำนวนการเขียนเล่าเรื่องเหมือนนักเขียนดีดีนี่เอง ชอบครับ อยากกดหลายโหวดแต่ระบบเขาไม่ยอมชิมิ

ความคิดเห็นที่ 11 BlueHill , กำหนัน และอีก 1 คนถูกใจสิ่งนี้ (3)
ฝายชะลอน้ำ วันที่ : 08/07/2014 เวลา : 17.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/slowlylife

ตอบคุณ..อะหนึ่งขอบคุณมากครับที่แวะมาทักทาย...เผอิญของในกรุ ไปกับน้ำหมดครับ....คริๆๆ

ตอบคุณ..wansuk ๑๐๐ ปีมีครั้งพลาดได้จะไหง?ครับ...ผ่านไปแล้ว...

ตอบคุณ...feng_shui...เป็นอะไรที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยครับ...
ตอบคุณ...ศศริตา...เสียท่าแต่อิ่มแปล้เลยครับ...ทุกวันนี้ เดินไปเจอเลี้ยงปลาสวยงาม ไอ้คาร์ฟ วิ่งหนีตู้แทบพัง...
ตอบคุณ...สิงห์นอกระบบ...สงสัยจะกินปลาคาร์ฟไปหลายตัว ชิมิๆ
ตอบคุณ แม่หมีขอบคุณที่แวะมา อย่าถึงกับว่าเชียร์เลยครับ อีกอย่างผมกับแม่ตกลงกันว่าจะไม่หนี จึงไม่มีใครรั้งใคร...

ตอบคุณ Chaoying ตอนสบายเลือกมาก พอลำบากถึงได้รู้ อยากกินส้มตำสักครก โห ๖๐บาท โซดา ขวด ๒๐ เรียกได้ว่า เหงื่อแตกซิกเลยครับ...เอารูปมาแชร์กันบ้างนะครับ...
ตอบคุณ...ริน เรียกได้ว่าผมไม่ได้รู้สึกทุกข์มากมายอะไร หลังจากไปเห็นน้ำที่มาก จนคิดว่าสู้ยังงัยไม่ไหว ผมเลยเก็บแรง รวมสมัครพรรคพวกเอาไว้ สำหรับคอยช่วยเหลือ หลายคนต่างมองผมในแง่...ไม่ให้ความร่วมมือ....ทำงัยได้ละครับ...สู้ไปก็เหนื่อยเปล่า หมดทั้งเงิน หมดทั้งแรง...และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ...
ตอบคุณยั้งคิด ต้องศึกษาผลดีผลกระทบก่อนนะครับ...อีกอย่างน้ำท่วมครานี้ เป็นสัญญานเตือน ถึงความสะเพร่า ของคน ในเรื่องผังเมือง โครงการแต่ละโครงการไม่ได้ศึกษาอย่างละเอียดรอบคอบ นายทุนก็มุ่งหวังแต่ผลกำไร...ทั้งนี้ไม่ได้โทษใคร...เพราะมันเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้วครับ...
ตอบ...บก...ไม่รู้มีเรี่ยวแรงมาจากไหน...ประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้ผมรู้สึก ถึงคุณค่าของคำว่า"ให้"...
ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมเยือน ขอบคุณจากใจ....จริงๆครับ...

ความคิดเห็นที่ 10 กำหนัน , ฝายชะลอน้ำ ถูกใจสิ่งนี้ (2)
BlueHill วันที่ : 08/07/2014 เวลา : 15.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

สุดยอดมากๆเลยครับ
ตัวเองเดือดร้อน ยังช่วยเหลือผู้อื่นได้มากขนาดนี้

ความคิดเห็นที่ 9 กำหนัน , ฝายชะลอน้ำ ถูกใจสิ่งนี้ (2)
นายยั้งคิด วันที่ : 08/07/2014 เวลา : 15.03 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/political79

สร้างแม่น้ำเจ้าพระยาอีก 3 สายเป็นอย่างน้อย เพื่อเก็บและผันน้ำไหลหลากลงทะเลทุกๆปีครับ

ความคิดเห็นที่ 8 bene , กำหนัน และอีก 1 คนถูกใจสิ่งนี้ (3)
รินรู้ดี วันที่ : 07/07/2014 เวลา : 20.14 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rinrudee



เรื่องเล่าของคุณฝาย ทำให้รินได้กลับไปคิดถึง วันเวลา

ในช่วงเดียวกัน ที่รินเผชิญเช่นเดียวกัน ช่วงนั้น ทุกข์หรือไม่

รินกลับไม่รู้สึกเท่าไร แต่กลับคิดว่า วิกฤติครั้งนี้

ทำให้เรารู้จักชีวิตดียิ่งขึ้น

ขอบคุณเรื่องเล่าดีๆ ที่แบ่งปันกัน ชอบภาพพระอาทิตย์

เหนือสายน้ำ บนถนนหลวงคะ

ความคิดเห็นที่ 7 bene , กำหนัน และอีก 1 คนถูกใจสิ่งนี้ (3)
Chaoying วันที่ : 07/07/2014 เวลา : 13.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Chaoying

โอ้ ว้าว..กำลังคิดถึงภาพน้ำท่วมปี 54 อยู่พอดี..ของเจ้าหญิงก็มีเหตุการณ์สนุกสนานมิใช่เล่น..
แต่เชื่อไหมว่า..น้ำท่วม..สอนอะไรได้หลายอย่าง..ไม่มีอะไรจีรัง ไม่ยึดเหนี่ยว ยึดติด ไม่มีอะไรเป็นของเราตลอดไป..
นั่งกินข้าวมองน้ำท่วม..รู้ไหมว่า..จิตใจเยือกเย็น เป็นสุข กว่าวันที่เห็นรถราวิ่งเร็วดังลั่นตาลายบนถนน..กับ นั่งมองเรือพายผ่านไปช้าๆ เย็นๆ ของน้ำ..กลับมีความสุข..หลังจากที่เราสู้อะไรกับน้ำไม่ได้หรอก ยอมแพ้ แล้วทำใจให้สบายๆ

ความคิดเห็นที่ 6 กำหนัน , ฝายชะลอน้ำ ถูกใจสิ่งนี้ (2)
แม่หมี วันที่ : 07/07/2014 เวลา : 13.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mamaomme

วิกฤตของคนไทย

แม้จะไม่ได้น้ำท่วม เพราะอยู่เขตสาทร ที่ท่านผู้ว่ากทม.ระวังเต็มที่ แต่แม่หมีก็กลัวมาก หนีไปอยู่พัทยาซะหลายวัน คุณแม่ของคุณเข้มแข็งมากๆ ที่ผจญกับน้ำท่วม แถมให้กำลังใจลูก จะว่าไปแม่หมีไม่มีแม่แล้วนี่นา เลยไม่มีใครรั้ง

มาเชียร์ฝาย ชะลอน้ำ ที่โดนน้ำท่วมซะอ่วม

ความคิดเห็นที่ 5 กำหนัน , ฝายชะลอน้ำ ถูกใจสิ่งนี้ (2)
สิงห์นอกระบบ วันที่ : 07/07/2014 เวลา : 13.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nfedlion

เหมือนกันครับ

ความคิดเห็นที่ 4 bene , กำหนัน และอีก 1 คนถูกใจสิ่งนี้ (3)
ศศิตรา วันที่ : 07/07/2014 เวลา : 11.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Isarasriroj
แสงเพ็ง

วิกฤตครั้งนี้ทำให้เห็นถึงน้ำใจคนในหมู่บ้าน ทหาร อบต. ที่ไม่ทอดทิ้งกัน
ส่วนตอนท้ายของวิกฤตครั้งรี้ มีแอบเสียท่าให้ปลาคาร์ฟนะครับ ฮ่าๆ

ความคิดเห็นที่ 3 กำหนัน , ฝายชะลอน้ำ ถูกใจสิ่งนี้ (2)
feng_shui วันที่ : 07/07/2014 เวลา : 11.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/buzz
feng_shui

ประสบการณ์ร่วม....ต่างผ่าน มหาอุทกภัยนั้นมาได้....

ความคิดเห็นที่ 2 กำหนัน , ฝายชะลอน้ำ ถูกใจสิ่งนี้ (2)
wansuk วันที่ : 07/07/2014 เวลา : 09.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/wansuk

อยู่กันคนละฝั่งคลองนะคะนี่ คลองสาม-รังสิต กับคลองสาม-ลำลูกกา เปิดกรุความทรงจำที่ยากจะลืมและขออย่าให้เกิดขึ้นอีกเลยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 1 กำหนัน , ฝายชะลอน้ำ ถูกใจสิ่งนี้ (2)
อะหนึ่ง วันที่ : 07/07/2014 เวลา : 01.24 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mindhand
  อะหนึ่ง    คิ ด เ ขี ย น...พ อ สั ง เ ข ป  


จำได้ว่า เปิดกรุ ปี 5 ต้องหลีกทางให้น้องน้ำ
จะเปิดกรุ ปี 6 ก็ต้องเว้นวรรค ให้กับชุมนุมการเมืองอีก
มาเปิดกรุปีนี้ ก็เกือบพักไป เพราะเหตุชุมนุมทางการเมืองอีกรอบ
โชคดีที่มีการ คืนความสุข เปิดกรุ ปี 5+2 จึงกลับมา ปันความสุข
ตามกระแส ๕๕๕+
ขอบคุณ นายฝาย ชะลอน้ำ ที่ร่วมกิจกรรมครับ

ถึงแม้จะไม่มี สิ่งของ+ภาพ เก๋าๆ ประกอบเรื่องเล่า
(ตามนโยบายเปิดกรุ อิ อิ)
แต่เขียนเล่าได้ดี มีประสบการณ์ร่วมกับผู้อ่าน
เหมือนเป็นการบันทึกวันวาน ไว้วันหน้า
เราต่างผ่าน มหาอุทกภัยนั้น กันมาได้เช่นไร
คือความรัก ร่วมมือ มีน้ำใจ ของคนไทยนั่นเอง

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน