• วิหคพลัดถิ่น
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-04-15
  • จำนวนเรื่อง : 31
  • จำนวนผู้ชม : 146140
  • ส่ง msg :
  • โหวต 81 คน
...บล็อค 2 ..ลานคำ...[ ลำนำกลอน ]
... ลานคำ ลำนำทุ่ง ที่พักกายพักใจ เจ้าของบ้าน ..
Permalink : http://oknation.nationtv.tv/blog/songforlife
วันอาทิตย์ ที่ 5 สิงหาคม 2550
Posted by วิหคพลัดถิ่น , ผู้อ่าน : 2384 , 16:10:20 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

.

เจ็บที่ต้องจ่าย

.

เรื่องเล่าจากความทรงจำ

.
.... วันนี้ตื่นขึ้นมาในตอนเกือบเที่ยงอีกตามเคย จำได้ว่า เมื่อคืนนอนตี 4 นอนไม่หลับ อันที่จริง ตื่นตั้งแต่ 11 โมง แต่ก็นอนซุกตัวเปิดดูอัลบั้มภาพเก่า ๆ ที่ค้างไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ความทรงจำสมัยวัยเรียนหนังสือ มันเข้ามารบกวนจิตใจ ทำให้น้ำตาไหลได้ เมือนึกถึงทุกครั้ง...

.

... ฉันเข้าเรียนสายอาชีวะ อย่างไม่เต็มใจที่จะเรียน เนื่องจากถูกบังคับ (ปี 1 เรียนที่นึง ปี 2 เรียนอีกที่นึง)ไม่เคยมีความสุขกับการนั่งเรียนวิชาบัญชีอันน่าเบื่อหน่าย สิ่งเดียวที่ฉันจะทำได้ที่จะทำให้ฉันรู้สึก "สนุก" เมือเข้าไปในโรงเรียนแห่งนี้ก็คือ ฉันสมัครเข้าชมรม อาสาพัฒนา .... ทำนั่นทำนี่หลายสิ่งหลายอย่าง ที่ทำให้ฉัรู้สึกดี กับโรงเรียน และไม่ต่อต้านด้วยการ "โดดเรียน" บ่อยนัก...

.

... ชมรมนี้ไม่ใช่ชมรมใหญ่ เหมือนชมรมดนตรี หรือชมรมกีฬา ซึ่งโด่งดังและมีคนสมัครเข้าร่วมกิจกรรมมากมาย มีรุ่นพี่ชื่อ "ดิน" เป็นหัวหน้าชมรม ...พี่ดินเป็นคนทำงานเก่ง เป็นเด็กกิจกรรมจริง ๆ ฉันเองทำอะไรไม่ได้มากนัก นอกจากเป็น "ผู้ตาม" ตั้งแต่วันแรกที่เข้าชมรม ฉันได้เจอกับสายตาอ่อนโยนของพี่ดิน ซึ่งมองฉัน อย่างให้กำลังใจ ...

.

... วันเวลาผ่านไป ความรู้จักในฐานะ รุ่นพี่รุ่นน้อง ทำให้ฉันกับพี่ดิน มีความสนิทกันมากขึ้น พี่ดินจะคอยแนะนำ และเน้นย้ำให้กำลังใจฉันทุกวัน ถึงเรื่องของงานอาสา ซึ่งมันไม่ใช่งานที่น่าสนุกอย่างที่ใคร ๆ คิด หากใจไม่มา คงทำไม่ได้ ... ชมรมออกต่างจังหวัดบ่อยมาก ลงพื้นที่ช่วยเหลือเด็ก ๆ ตามโรงเรียนทุรกันดาร เท่าที่แรงซัพพอร์ทเราจะทำได้ ....

.

... หากแต่ฉัน ไม่มีโอกาสได้ลงพื้นที่เลยสักครั้ง เนื่องจากทางบ้านฉันเข้มงวดกับการไปไหนมาไหน ของคนในบ้าน กฏระเบียบที่เคร่งครัดสำหรับฉัน ในการกลับจากโรงเรียน ไม่อนุญาติให้เพื่อนมาบ้าน ไม่อนุญาติให้ไปเที่ยว ทำให้ฉัน "เสียโอกาส" ในความตั้งใจที่จะ อุทิศตัวเองให้กับสังคมอย่างแท้จริง มันเป็นผลทำให้ชีวิตฉัน "พัง" ในภายหลัง...

.

... ฉันยอมรับว่าเป็นคนอ่อนไหวง่าย จากกำลังใจที่พี่ดินมีให้เสมอมา ทำให้ฉันเกิดความรู้สึกว่าฉันได้ "หลงรัก" พี่ดินเข้าให้แล้ว เฝ้ารอคอยการกลับมาจากการ "ออกค่าย" ของพี่ดินเสมอ เฝ้ามองเขาด้วยความห่วงใย กลับมาทุกครั้งพี่ดินจะถามไถ่ทุกข์สุข และมีกำลังใจให้ฉันเป็นคนแรกทุกครั้ง ....

.

เพราะพี่ดินรู้ถึงสถานะทางครอบครัวฉันดีว่า "แตกแยก" อย่างไร ... ฉันอบอุ่นทุกครั้ง ที่ได้ฟังพี่ดินพูดว่า "คิดถึงนะ" "อย่าท้อนะ พี่เป็นกำลังใจให้เรานะ" ทำไมที่บ้านฉันไม่เห็นมีใครพูดแบบนี้กับฉันบ้าง....

.

... แต่แล้ว ความปลี้มใจ และอาการ "แอบหลงรัก" พี่ดินก็ต้องสลายลง เมื่อมีเด็กใหม่ ย้ายมาจากชมรมอื่น ซึ่งเธอเป็นเด็กต่างจังหวัด เหมือนพี่ดิน เธอเขียนกลอนเก่ง และพี่ดินก็เริ่มแอบชอบเธอ จากคำกลอน จากบทความของเธอที่ได้ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ของโรงเรียน (ทำแจกให้กับแต่ละชมรมได้ติดตามข่าวสารทุกอย่างในโรงเรียน) .... พี่ดินเริ่มเปลี่ยนไป จนฉันสังเกตุได้ ...

.

... พี่ดินเริ่มคุยกับ "อ้อย" มากขึ้น แต่เนื่องจากอ้อย มีหนุ่ม ๆ ทั้งในชมรมเดียวกัน และ ต่างชมรม มาติดพันมากมาย พี่ดินก็เป็นหนึ่งในนั้นที่พยายามที่จะ "เอาชนะ" ใจอ้อย ด้วยการหมั่นเข้าใกล้ชิดอ้อย พูดคุยกับอ้อยมากขึ้น จากที่เคยกลับจากค่าย จะไปหาฉันที่ห้องเรียนเป็นคนแรก แต่พี่ดินกลับไปหา "อ้อย" และลืมไปว่า "ฉันคอยเขาอยู่ตลอดเวลา" ....

.

... ถึงฉันจะเสียใจ แต่ฉันคงทำอะไรไม่ได้ ใจคนยากแท้หยั่งถึง ห้องฉันกับอ้อย อยู่คนละตึก แต่จากตึกเรียนของฉัน ฉันเจ็บ ทุกครั้งที่ได้เห็นภาพพี่ดิน เดินขึ้นไปหาอ้อย .... พูดคุยกัน ก่อนที่จะมาหาฉัน เอากำลังใจในคำปลอบประโลมมาให้ฉัน เป็นคนสุดท้าย....

.

... แล้วฉันล่ะ ... ฉันเคยถามพี่ดินว่า พี่ดินลืมฉันแล้วหรือ พี่ดินตอบว่า ไม่เคยลืม ยังเหมือนเดิม แต่พี่ดินตอบฉันไม่ได้ว่าทำไมพี่เปลี่ยนไป ... วันที่ฉันไม่เคยลืม เป็นวันที่ฉัน "เจ็บปวด" ที่สุด พี่ดินกลับบ้านเกิดที่จังหวัดทางภาคอิสาน ในวันปิดภาคต้นของเทอม ...

.

เมื่อวันแรก ของเทอมสองมาถึง ฉันตั้งตารอคอยที่จะได้เจอกับพี่ดิน ฉันทำการ์ดให้กำลังใจเอาไว้ให้ ....

... ฉันเรียนรอบบ่าย และได้นั่งรอรอบเช้าเลิกในโรงอาหารกับเพื่อน ๆ กลุ่มของอ้อย นั่งห่างจากกลุ่มฉันไปพอมองเห็นได้ ไม่ไกลนัก ... สักพัก พี่ดินได้เข้ามาในโรงอาหาร เพียงคนเดียว พี่ดินจะมานั่งรอน้อง ๆ ในชมรมเพื่อพบปะพูดคุยเป็นอย่างนี้ทุกวัน...

.

แต่วันนั้น.... ไม่ใช่ ....พี่ดินเห็นฉัน และฉันก็ยังคงเข้าใจไปเองว่า พี่ดินจะต้องเดินเข้ามาหาฉันเป็นคนแรก เหมือนทุกครั้ง แต่......

... ฉันคิดผิดถนัด .... ภาพที่เห็นตรงหน้า พี่ดินยกมือให้ฉันรู้ว่า "เขาเห็นฉันแล้วนะ" แต่เขาเดินเข้าไปหาอ้อย ... พูดจา ทักทาย ดูสนิทสนมกันเหลือเกิน .... ฉันกลั้นน้ำตาไม่ได้อีกแล้ว .... โรงอาหารมันเหมือนคุก ของฉัน ณ เวลานั้น ทำไมมันดูแคบลงไปถนัด ...

.

ฉันไม่ได้ยินว่า เพื่อนพูดอะไร น้ำตาฉันคลอ และไหลริน ลงไปในถ้วยหวานเย็นสีแดงงสด ในขณะที่ฉัน ก้มหน้า ซ่อนน้ำตาไว้ไม่ให้เพื่อนรู้ ... ฉันคิดว่าอีกเดี๋ยว พี่ดินคงเข้ามาทักทายฉัน ... แต่ฉันก็คิดผิดถนัดเป็นครั้งที่ 2...

.

... เปล่า ... ไม่มีแม้เงาพี่ดิน ที่จะเดินเข้ามาทักทาย ลูบหัว และพูดคำว่า "คิดถึงจัง เป็นห่วงนะ ทำจิตใจให้เข้มแข็ง พี่เป็นกำลังใจให้เหมือนเดิมนะ" เหมือนที่เขาจะทำให้ฉันรู้สึก "อบอุ่น" ได้ เช่นทุกครั้ง....

.

... พี่ดิน นั่งคุยกับ "อ้อย" จนเสียงกริ่งเลิกเรียนของรอบเช้า ฉันต้องเข้าห้องเรียนแล้ว ฉันรอเขา รอเขา และ รอเขา แต่สิ่งที่ตอกย้ำความเจ็บปวดของฉัน เป็นซ้ำสองคือ ภาพที่ฉันเห็นเขาเดินไปส่งอ้อย ที่ตึก ...

.

... ตั้งแต่วันนั้น ฉันพยายามที่จะลืมพี่ดิน ให้ได้ และอยู่อย่างเจียมตัวเสมอ ว่าฉันไม่ใช่คนที่พี่ดิน "คิดถึง" ตลอดเวลา เหมือนที่ฉันคิดถึงพี่เขาเกือบทุกนาที ... เข้าชมรม ฉันพยายามทำตัว "ห่าง" ออกจากพี่ดิน ให้ความรู้สึก "เจ็บปวด" นั้นมันแอบซ่อนให้ลึก....ที่สุด ... แต่ฉันก็ยังคงลืมเขาไม่ได้ ยังคงลืมถ้อยคำที่ทำให้ฉันลืมเรื่องราว ร้าย ๆ เมื่อกลับเข้าบ้านไม่ได้ ฉันยังคงรัก และ คิดถึงเขาตลอดเวลา ...

.

... ที่บ้าน ไม่มีใครสนใจ หรือ สังเกตุความเปลี่ยนแปลง ว่าฉันเศร้าลงขนาดไหน พฤติกรรมประชดชีวิต ก็เกิดขึ้น ฉันหนีเรียน หนีชมรม บ่อยมากขึ้น จนไปรษณีย์บัตร เรียกผู้ปกครองไปพบ ฉันถูกตี ด้วยไม้เรียวเหมือนเด็กประถม ตีแบบกระหน่ำตี พร้อมกับคำถามเค้นให้ฉันตอบว่า "ทำไมฉันถึงทำตัวเหลวไหลแบบนี้"...

.

... น้ำตาฉันไหลพราก แต่ไม่มีคำตอบจากฉัน สิ่งเดียวที่ฉันคิดเวลานั้นคือ ฉันคิดถึงกำลังใจของพี่ดิน ที่หายไปพร้อมกับ อ้อย ...

ผู้หญิงที่พี่ดิน "คิดถึง" ตลอดเวลา ไม่ใช่ฉัน ความเจ็บปวดจากการถูกตี ไม่ได้ทำให้ร่างกายฉันเจ็บปวด เท่ากับ วันเวลาที่ผ่านมาระหว่างฉันกับพี่ดิน ... เขาจะรับรู้ไหมว่าฉัน เจ็บปวดเพียงใด กับ การที่เขาเอากำลังใจจากฉัน คืนไปให้คนอื่น ... ใช่ ... เขาคงไม่รู้.....

.

... ถ้าย้อนอดีตกลับไปได้ ฉันอยากจะย้อนกลับไป เพื่อบอกเขาว่า "ฉันรักพี่ดินนะ" และอยากให้รู้ว่า คนที่พี่ดินใฝ่ฝัน และคิดถึงเธอคนนั้นตลอดเวลา เขาไม่ได้มีใจให้พี่ดินเลยแม้แต่น้อย เขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับพี่ดินเลย ซึ่งต่างกับฉัน ถึงแม้จะได้รู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนที่พี่ดินคิดถึงเลย แต่พี่ดินเป็นคนพิเศษสำหรับฉันคนเดียว ... เธอคนนั้นเขามีเจ้าของแล้ว แต่พี่ก็ยังพยายามทำให้เขาหันมาสนใจพี่ ... แต่กับคนที่เฝ้ารอคอยพี่ พี่กลับลืม และทอดทิ้งให้เดียวดาย ...

.

... แต่ฉันก็คงทำได้แค่นึก ไม่ว่าจะอดีต หรือ ปัจจุบัน ฉันคงจะวิ่งไปบอกเขาเช่นนั้นไม่ได้ ใจใคร ก็ใจใคร ใจคนยากแท้หยั่งถึง ...
ใจเรา ยังไม่เข้าใจตัวเองเลย จะให้ใครเขามารู้ใจเรา ...

.

... หากพี่ดิน ได้ผ่านเข้ามาอ่าน ... และยัง "จำกันได้" ขอให้พี่รับรู้ว่า ณ วันนี้ ฉันยังคงไม่มีใคร และ ยังคงรอพี่ดิน เหมือนวันที่ผ่านมา ด้วยความหวังว่า สักวันหนึ่ง พี่จะมองเห็นคุณค่า ของความรักที่ฉันมีให้กับพี่บ้าง .... ฉันอยากบอกพี่ว่า กำลังใจจากคนร้อยคน มันไม่เท่ากับ กำลังใจของคนที่รอคอยเพียงคนเดียว ... แต่พี่เอามันคืนไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว แต่ฉันก็จะรอ และ จะรอ กำลังใจของพี่ตลอดไป ...

.

... เฮ้อออ สลัดตัวจากที่นอน .... ถามตัวเองว่า นี่ฉันมาเพ้อเจ้ออะไรกันนี่ .... ป่านนี้เขาสองคน คงมีความสุขในชีวิตไปแล้วล่ะ ได้แต่อวยพรให้เขามีความสุขกันไปจะดีกว่ามั๊ย ....

.

ฉันทำทุกอย่างเพียงเพื่อให้เขาเห็นความดีของฉันบ้าง ฉันรอเขาเสมอ แต่เขาให้ฉันเพียงน้ำตาในวันที่เขากลับมา ...ใจเขาไม่เคยสัมผัสรับรู้ว่าฉันรอเขา ต่างกับคนที่ไม่เคยรอเขา แต่เขากลับให้ความสำคัญมากกว่า ฉันอยากบอกว่า "ฉันเจ็บ ฉันเสียใจ...ที่สุด"

.

....พยายามแล้วนะคะ เขียนได้เท่านี้และแบบนี้จริง ๆ เรื่องสั้นแต่มันยาว เขียนให้ใครคนหนึ่ง เผื่อเขาจะได้แวะเข้ามาอ่านและรับรู้ถึงความเจ็บปวดนี้ เจ็บที่ต้องจ่าย ...ให้กับ........

.

เจ็บที่ต้องจ่าย - แพรวา พัชรี

ยืมไฟล์มาจาก "นนุ่มผมยาว"

.

ชม MV เจ็บที่ต้องจ่าย คลิกเอง

ยืมมาจากกูเกิ้ล กระตุกมาก แต่ก็เอาเหอะ


!!! หมายเหตุ !!!

ฉันคิดว่าจะ "หยุด" เขียนกลอน โดยไม่มีกำหนด หรืออาจจะเลิก

เขียนไปเลย เพราะฉันไม่สามารถทำได้ดีเหมือนคนอื่น ฉันหมด

ความพยายามแล้ว และก็หมดแรงบันดาลใจ หมดกำลังใจที่จะเขียน




อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 30 (0)
พราวนภา วันที่ : 13/09/2007 เวลา : 00.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yui

การที่เราจะลืมอะไรสักอย่างมันยากจริงๆนะค่ะ...
.พี่วิหกฯถ่ายทอดออกมาเห็นภาพเลย...
.กลอนของพี่ ยุ้ยก็อ่านนะ..
.อ่านจบคิดถึงเรื่องเรามั่ง....เฮ้อ.เศร้า.เหมือนกัน...
..ยุ้ยค่ะ...

ความคิดเห็นที่ 29 (0)
คน(ผี)ทะเล วันที่ : 10/08/2007 เวลา : 13.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/seaman-57

เรื่องเศร้าๆของสาวๆ

ความคิดเห็นที่ 28 (0)
กระเช้าสีดา วันที่ : 09/08/2007 เวลา : 14.37 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/thanapa

ทำไมดูถูกตัวเองอย่างนั้นหล่ะจ๊ะ ตองเขียนกลอนได้ดีนะ
ใครๆก็ชอบ เขียนเถอะ แต่ตอนนี้ถ้าเหนื่อยก็พักก่อนและกลับมาเขียนใหม่นะจ๊ะ

ความคิดเห็นที่ 27 (0)
เป๊ปซี่ วันที่ : 09/08/2007 เวลา : 12.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Pepsi8


ความรักเป็นเหมือนเงาครับ...เราวิ่งไล่มันมันจะหนีเรา...เราวิ่งหนีมันมันจะไล่เรา...ถ้าเราอยู่เฉยๆมันก็อยู่รอบๆตัวเรา....เหมือนอย่างในโอเคนี่ไงครับ....มีคนรักคุณวิหคอยู่รอบๆเลยครับ....

ความคิดเห็นที่ 26 (0)
โกศล วันที่ : 08/08/2007 เวลา : 23.52 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kosol
  เชิญแวะเยี่ยมบ้านของกระผมครับ www.kosolanusim.org 

ทุกคนก็มีความหลังทำนองนี้ทั้งนั้นนะ

ชีวิตมันก็ต้องดำเนินไป

บางคนกว่าจะพ้นความหลังไปได้ก็แทบตาย

แต่ไม่ตาย

สู้ๆ

ความคิดเห็นที่ 25 (0)
วิหคพลัดถิ่น วันที่ : 08/08/2007 เวลา : 21.07 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/vihokpludtin
..'AVihok's Family@Mafia War

ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมนะคะ

ไม่ค่อยได้เข้ามาตอบ

แต่จะเข้ามาฟังเพลงทุกวัน

เพราะที่นี่เป็นที่เดียว ที่จะพักกายพักใจ

จากเรื่องราวร้าย ๆ ได้

บางครั้งอยากอยู่แบบสงบเงียบ

ไม่ต้องเล่าขานประวัติศาสตร์

เพราะเหนื่อยมากแล้ว

ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ

ความคิดเห็นที่ 24 (0)
YEEKENG วันที่ : 08/08/2007 เวลา : 20.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kind

คุณวิหคค่ะ โปรดอย่าหยุดเขียนกลอน ความไพเราะและลึกซึ้งอยูที่ผู้อ่าน กำลังใจมากมายบ่งบอกได้เลยว่าผลงานของคุณวิหคเป็นแบบไหน ขอให้รอเขาคนนั้นมาอ่านด้วยใจเบิกบาน ความสุขอยู่ตรงนี้ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 23 (0)
ทิพย์อาภา วันที่ : 08/08/2007 เวลา : 19.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/rpa

..บางครั้ง..บางสิ่ง..บางอย่าง..เราแทบไม่ต้องทำอะไร..เพียงแค่ปล่อยเวลาให้มันผ่านไม่เราก็จะลืมมันได้อย่างน่าอัศจรรย์..หายเศร้าหรือยังค่ะ..โลกนี้ยังมีอะไรดีงามอีกตั้งเยอะที่ไม่ใช่"ดิน" มาให้กำลังใจ จากภูเก็ตนะเนี๊ย..คิดถึงค่ะ
ปล.บล๊อกสวยจัง

ความคิดเห็นที่ 22 (0)
ฅนไทบ้าน วันที่ : 07/08/2007 เวลา : 09.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konthaiban

"เพราะ รัก .. สิ น่ะ !

ทำให้โลกทั้งใบเป็นของเรา

*********************************
ชื่นเช้า , อรุณสวัสดิ์ความรักของ " ฅน" ทั้งโลก นะครับ

ความคิดเห็นที่ 21 (0)
ku_khuan วันที่ : 07/08/2007 เวลา : 07.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/khuan
<<"วันนึงชั้นก็ตื่นขึ้นมา!...แล้วพบว่า....ตัวเองเป็นแค่ถ่านไฟฉายก้อนนึง">>


เศร้า

ความคิดเห็นที่ 20 (0)
street วันที่ : 06/08/2007 เวลา : 23.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/streetvoice

http://www.oknation.net/blog/siamwood
เปิดลิ้นชักอีกใบ.....ความทรงจำในอดีตก็ก่อตัวขึ้น....ในชีวิตคนเราคงมีลิ้นชักสัก 100 ใบ 1000ใบ

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
พญาพาน วันที่ : 06/08/2007 เวลา : 21.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/payapan
คนเมียสวย


ความหลังของแต่ละคน

มีทั้งสุขและเศร้า

แต่บางเรื่อง เวลาย้อนไปคิดถึง

ก็ทำให้นั่งยิ้มคนเดียวได้นะคับ

ขอกำลังใจจงอยู่กับหม่อมป้า

......ซ๊าธุ๊

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
psty วันที่ : 06/08/2007 เวลา : 20.43 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/prasityoo

ความหลังที่ทำให้มีความสุข ก็คิดถึงเถอะครับ
แต่อย่าปล่อยให้ทำร้ายจิตใจเราได้
สู้ สู้ครับ

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
+หนุ่มผมยาว+ วันที่ : 06/08/2007 เวลา : 17.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/My-love
<--หนุ่มน้อย--<< [-ก้าวไปให้ถึงฝั่งฝัน-] [-เหนื่อยนักพักศาลาริมน้ำ-]


แวะมาฟังเพลง โปรดครับ (ครั้งหนึ่งเคยมีความหลังกับเพลงนี้)
ขอบคุณ สำหรับสิ่งดีๆ ครับ

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
Dekthep วันที่ : 06/08/2007 เวลา : 16.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dekthep
  บนเส้นทางมีจุดหมาย   ระหว่างจุดหมายมีเรื่องราว  

อย่าไปสนพี่ดิน อิจฉาน้องอ้อยเลยครับ นกวิหคต้องคู่กับท้องฟ้าจะไปอยู่บนดินได้อย่างไร จริงมั้ยครับ วันนี้ผมมองออกไปข้างนอกตึก แม้มีเมฆฝนปกคลุม แต่บรรยากาศอบอุ่นไม่ร้อน เย็นสบาย เหมาะที่ป้าวิหคลุกขึ้นบิดขี้เกียสองที มองลอดช่องหน้าต่าง มีพี่ฟ้ารอป้าวิหคอยู่ครับ อิอิอิ

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
skinhead วันที่ : 06/08/2007 เวลา : 12.37 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/skinhead
          ส     กิ     น     เ     ฮ     ด         

อยากเป็นกำลังใจให้ครับ


และ

อยากให้อยู่กับความเป็นจริง

ที่โหดร้าย

อย่างมีความสุข

ครับ...

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
raksanok วันที่ : 06/08/2007 เวลา : 08.51 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/raksanok
 raksanok เพราะควมสุขอยู่ทีใจ  www.sumbydesign.net


รักมากเจ็บมาก

รักตัวเองให้มากดีกว่านะ


ความคิดเห็นที่ 13 (0)
riverpoem วันที่ : 05/08/2007 เวลา : 23.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/riverpoem
สุดมือสอยก็ปล่อยมันไป

อย่า "เศร้า" ไปเลยค่ะ อย่างน้อยก็ได้ "รัก"
เฮ้อ ชื่อ "ดิน" เหรอ
ทำให้คิดถึง "ใคร" อีกคน เหมือนกัน
ขนาดว่า ยอม ให้ "น้ำเพียงดิน"
แล้วเค้ายังไม่ยอม "สู้"
ไม่อยากให้ลำบากด้วย
เค้าว่างี้....
ก็ต่างคนต่างอยู่แล้วกัน....เนอะ
หรือเราจะอยู่ด้วยกันดี เอาไงดีล่ะเนี่ย

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
slipknot วันที่ : 05/08/2007 เวลา : 21.42 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/slipknot
ถึงเป็นผี...ก็เป็นผีมี..หัวใจ...นะเฟร้ยยยยยย

อืม..อกหักครั้งแรกใช่ไหม....5555...จะมีอีกไหม..5555

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
chao-oa วันที่ : 05/08/2007 เวลา : 21.08 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chao-oa

เศร้าอ่ะ.. พี่สาว

แง่ๆๆๆๆ

"เจ้าโอ๋"

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
ญาใจ วันที่ : 05/08/2007 เวลา : 20.19 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/yahyy


เขียนต่อไปเถอะค่ะ บทกลอนที่เพราะ มาให้กำลังใจค่ะ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
มีนา วันที่ : 05/08/2007 เวลา : 17.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/mena
 ทุกก้าวย่างของชีวิตคือการเดินทาง ทุกเส้นทางบอกเรื่องราว

มาส่งกำลังใจให้ค่ะ
อย่าเพิ่งเลิกเขียนกลอนเลยค่ะ
เท่าที่ติดตามมา คุณวิหคฯ แต่งกลอนได้ดีและไพเราะมากคนหนึ่งค่ะ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
ชุติภัทร์ วันที่ : 05/08/2007 เวลา : 17.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/way1
อย่าเพิ่งตัดสินฉัน จากสิ่งที่คุณอ่าน จนกว่าคุณจะได้รู้จักตัวจริงของฉัน

ความรัก ... บังคับกันไม่ได้
ใจใคร ใจมัน
แม้เรารักเขาแค่ไหน
เราก็อยากได้ความรักตอบ
ไม่ใช่ความสงสาร เห็นใจ
ดังนั้น
เอาความเห็นใจ สงสาร กลับไปเถอะ
ขอใจแลกใจ
....
เศร้ามาเลยพี่ตอง
ความรู้สึกแบบนี้
เหตุการณ์แบบนี้
เจอบ่อย
จนชินแล้วค่ะ
ช่างมัน
แล้วมันก็ผ่านไป

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
คนว่างงาน วันที่ : 05/08/2007 เวลา : 17.25 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Cantona

เรื่องมันเศร้าอีกแล้ว

เอาน่ะ เป็นกำลังใจให้ครับ

คุณ วิหค มีความสุขในวันหยุดนะครับ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
sat11 วันที่ : 05/08/2007 เวลา : 16.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/saturday11


มาอ่านนิยายรัก...ทำไมอกหักซะได้หนอ..

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ลานเทวา วันที่ : 05/08/2007 เวลา : 16.28 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/phutanow
 .......ทุกบทคำนำนัยยะ   เถอะเจ้าจงชำระ   มันด้วยใจ.........

เรื่องที่เหมือนจะแฝงเศร้า เอาไว้
ผ่านไปยังจดจำมิเลือน

ความคิดเห็นที่ 4 (0)
thesnake วันที่ : 05/08/2007 เวลา : 16.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/snake

รักมากก็เจ็บมาก...
รักน้อยๆ...ก็ไม่สมควรที่จะรัก..
เป็นบ่วงกรรมครับ...
แวะมาเพราะคิดถึงครับ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
roselobster วันที่ : 05/08/2007 เวลา : 16.27 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/Memyself
 º°” ไม่มีความรักใดในโลกจะยิ่งใหญ่เท่าคนไทย รักในหลวง””°

มาเยี่ยมพี่วิหคฯ
ความเจ็บปวดอย่าไปจำเลยเจ้าค่ะ
แต่บางครั้ง คนเรามี ที่เดิม ให้คิดถึง
มีคนเดิม ให้จดจำ
สุขสันต์วันอาทิตย์
บ่ายแก่ ๆ เจ้าค่ะ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
ฅนผ่านทาง วันที่ : 05/08/2007 เวลา : 16.23 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/konphantang
ร่างไร้วิญญาณของคุณน้าผ่องพรรณนอนสงบนิ่งอยู่ในโลงศพหน้าเตาเผา หากไม่มีบรรยากาศของพิธีการแห่งความโศกเศร้า ก็คงไม่ต่างกับภาพการนอนหลับของผู้หญิงวัยเกษียณที่ยังมีเค้าความสวยให้เห็น..

โห..ดินทำไมทำยังงี้

จากน้ำ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
ปฐม วันที่ : 05/08/2007 เวลา : 16.11 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/pathom
หยุด !!!  การเกลียดชังทุกอย่าง  หันมาเกลียดตัวเองแทน  ตึ่งโป๊ะ !!!

ตอง ขอบคุณมากสำหรับ บีจี

ขอบคุณมาก ๆ นะจ๊ะ

ว่าแต่... เอ็งเปลี่ยนบีจีอีกแล้วเหรอ

อิจฉาโว้ยยยย

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<< สิงหาคม 2007 >>
อา พฤ
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  

[ Add to my favorite ] [ X ]