*/
  • sorkanchana
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : sakk62@gmail.com
  • วันที่สร้าง : 2012-09-23
  • จำนวนเรื่อง : 293
  • จำนวนผู้ชม : 145824
  • จำนวนผู้โหวต : 66
  • ส่ง msg :
  • โหวต 66 คน
วันจันทร์ ที่ 1 ตุลาคม 2555
Posted by sorkanchana , ผู้อ่าน : 542 , 05:26:55 น.  
หมวด : วรรณกรรม/กาพย์กลอน

พิมพ์หน้านี้
โหวต 3 คน sorkanchana , ศุภฤกษ์ และอีก 1 คนโหวตเรื่องนี้

นกน้อย

 โดย

“ศ. กาญจนา”

  

                เรื่องมันเกิดขึ้นที่ร้านอาหารใน ดิโอลด์สยาม  แถวๆสี่กั๊กพระยาศรี  ที่เป็นศูนย์การค้ารูปทรงแสนจะคลาสสิก   ของ สำนักทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์  มีการชุมนุมครั้งใหญ่ของเหล่าสถาปนิกอาวุโสสามวัย  คือวัยจวนเกษียณ  วัยกำลังเกษียณ  และวัยเกษียณแล้ว  ทั้งหมดเป็น ซุปเปอร์ซีเนียร์กันทั้งนั้น  จะหาพวกหนุ่มน้อยสาวน้อยนั้นไม่มีสักคน  นอกจากลูกสาวเพื่อนคนเดียวเท่านั้นที่มาช่วยถ่ายวีดีโอให้  พวกคนเกือบแก่เฮฮาสนุกกันใหญ่  ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกครับ  พวกเขานัดกันมาเลี้ยงรุ่นตาม กระแสหรือ ฟีเวอร์” ดังที่เห็นๆกันอยู่ทั่วบ้านทั่วเมือง

 

               พวกเรามากันเพียบกว่า ๔๐ คน  พลันที่งานเลี้ยงได้เริ่มต้น  ทุกคนแย่งกันเล่าประสบการณ์ชีวิตอย่างน้ำไหลไฟดับ  ต่างมุมต่างกรรมต่างวาระแล้วแต่บุพกรรมจะบันดาล  ฝ่ายบันเทิงก็เตรียมกำกับเวทีกันอย่างเข้มแข็ง  ปรับกลยุทธกันที่หน้าเวทีนั่นแหละ  ปรับกันทุกสิบนาทีเพื่อให้การแสดงจะได้ทันเหตุการณ์  ที่มันแปรกลับไปกลับมาจนวุ่นวาย  ยังดีที่ไม่ถึงกับทะเลาะเบาะแว้งแย่งไมโครโฟน  เรากระจายความบันเทิงได้ทั่วถึง  บันเทิงกันไปทั้งงาน  ทั้งบนเวทีการแสดงและบนโต๊ะสุราอาหาร  หลายคนที่ไม่ได้เจอกันมานานก็ได้เจอกันสมอยาก  หลายคู่ที่โกรธกันหัวฟัดหัวเหวี่ยงก็เห็นนั่งคุยกันจ้อ  เดาได้เลยว่ามันโกรธกันเรื่องอะไรก็จำไม่ค่อยได้  เพราะมันผ่านมาแล้วนานเหลือเกิน  เลยโมเมว่าไม่เคยโกรธกันก็มี  มันมักจะเป็นอย่างนี้แหละ  ที่เกิดขึ้นเสมอๆกับเหล่าผู้สูงอายุ  สงสัยจะเป็นส่วนหนึ่งที่เขาเรียกว่า “วัฒนธรรมไทย” แต่หลายคนมันแกล้งแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า “อัลไซม์เมอร์”

                พวกไอ้ๆคุณๆมึงๆกูๆก็ได้กลับมาอยู่ในบทสนทนากัน  ฟังดูแสนจะสนิทหู  มิหนำซ้ำพวกตัวซ่าๆก็มากันครบครัน  เป็นปาร์ตี้ที่พลุกพล่านและดูจะอลหม่านนิดๆ  แต่ไม่มีใครหน้าบูดเลยสักคน  หน้าบานกันเป็นแถว  ทั้งไอ้ตัน,  ไอ้เลี่ยน, ไอ้โน, ไอ้จวบ, ไอ้หรี่  และไอ้ส่ง  ต่างก็ได้เฮกันสุดๆ  ชนแก้วกันอย่างเบียร์ตราช้าง  คือหันหน้าเข้าหากันแล้วเมาด้วยกัน  ปรนเปรอกันด้วยสุรายาเมาและกับแกล้มอย่างวิเศษ  ไอ้ ศ. ขยับจานนกทอดให้ไอ้ส่ง  มันน่ากินจนหลายคนชะเง้อตาม  แต่ไอ้ส่งกลับสะดุ้งร้องลั่นว่า

                “อย่าเอาให้กูกิน  มันมีความหลังว่ะ

 

                ไอ้ส่งหรืออาส่งในเรื่องที่จะเล่านี้  เป็นเรื่องจริงเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์  เกิดขึ้นที่หมู่บ้านของพวกญาติๆมัน  ที่ปลูกรวมๆในที่ดินของพ่อตาแถวบางซื่อ  เรื่องมันเกิดขึ้นตอนบ่ายอ่อนๆของหน้าร้อนที่ผ่านมานี่เอง  หลังจากโดนพรรคพวกคะยั้นคะยอให้เล่าให้ฟังหน่อย  มันเลยได้โอกาสเล่าเสียละเอียดยิบ  ส่วนพวกเราก็นั่งล้อมวงฟังมันตามประสาคนอยากรู้

                เสียงสนั่นหวั่นไหวดังไปทั่ว  เด็กน้อยวัยเพียงเก้าขวบกำลังประกอบวีรกรรมครั้งใหญ่  กู้ชีวิตเจ้านกเขาตัวน้อยที่กำลังดิ้นรนให้พ้นจากเขี้ยวเล็บและอุ้งเท้าของเจ้าแมวเกเร  ที่ชอบรุกล้ำเข้ามาในหมู่บ้านของพวกเราอยู่เสมอ  คุณปู่และอาส่งเผ่นพรวดพร้อมๆกันอย่างกับนัดกันไว้  ลวดลายทหารหาญของคุณปู่ยังอยู่เกือบครบถ้วน  สมกับเคยเป็นทหารใหญ่ในอดีต  ที่ผ่านการผจญภัยในป่าดงดิบและท้องถิ่นทุรกันดาร  เคยประจำการที่เมืองระแหงแขวงเมืองตากมาหลายปี  ส่วนอาส่งนั้นเล่าก็เป็นเกลอต่างวัย  ที่ทุกคนไม่กล้ามองข้ามภูมิหลัง  นับว่าไม่เบากันทั้งคู่

                เอาด้ามไม้กวาดนี่แน่ะ  อย่าไปตีตรงหัวมันนะ  เดี๋ยวจะไปกันใหญ่ 

                 เสียงคุณปู่แผดขึ้นอย่างผู้มีประสบการณ์ล้นเหลือ  พร้อมกับยื่นอาวุธจำเป็นให้เจ้าหลานตัวน้อย  คนโปรดของทั้งปู่ทั้งอา  เจ้าแมวเกเรตกใจเสียงคุณปู่  เลยทิ้งเหยื่ออันโอชะไว้  เลือดกระเซ็นไปทั่ว  นกเขาคอพับคออ่อนอาการน่าเป็นห่วง  เด็กน้อยประคองอุ้มไว้ในอ้อมอก  เริ่มจะสะอื้นและกวาดตามองหาที่พึ่ง

                นกอีกตัวมันไปไหน  ก็มันมาเป็นคู่ทุกครั้งนี่นา  ปกติมันจะช่วยกระสากลิ่นภัยด้วยกัน  มิน่า  เสียท่าไอ้เหมียวจนได้

                เสียงปู่สอบถามระคนกับปลงชีวิตนกเขาเคราะห์ร้าย  ที่ชอบบินมาบ้านเราจนเป็นกิจวัตร  มันได้รับเศษอาหารจากทุกคนที่อยู่ใกล้  เชื่องจนแทบจะเกาะแข้งเกาะขากันอยู่แล้ว  มาแต่ละทีก็มาเป็นคู่อยู่เสมอ  บางทีก่อนจะบินลงมาหา  ทั้งคู่มันจะเกาะกิ่งมะม่วงข้างครัว  ขันคูให้เราฟังอย่างไม่รู้เบื่อ  เสมือนอยู่ในชนบทก็มิปาน  อาส่งเองก็ใจเสียต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา  อยากจะช่วยหลานตัวน้อยและนกเขาเคราะห์ร้ายก็มิทันการ

                เมื่อยังมีชีวิตเห็นเจ้านกน้อยบินร่อนไปมาก็ไม่ค่อยจะรู้สึก  แต่เมื่อรู้ว่ามันจะจากจรเท่านั้นเอง  เศร้ากันเสียไม่มีดี  ซึมกันไปเลยทั้งปู่อาและหลาน  สามสหายต่างวัยพากันเงียบไปพักใหญ่  ที่ดูแสนจะเนิ่นนานเหลือเกินสำหรับความทุกข์ความผิดหวังนี่  ไม่เหมือนกับความสุขสันต์หรรษาเลย  ผ่านมาแต่ละทีก็แค่พริบตาเดียว  อาส่งต้องออกมาเตือนสติให้ทุกคนรู้จักข่มจิตใจ  เอาทางพระเป็นที่พึ่ง  ทุกข์จักได้ลดน้อยถอยลง  เป็นบุญกรรมของสัตว์ผู้ยาก  แต่ทันทีที่พร่ำรำพัน  มือไม้พลันสัมผัสร่างนกน้อยด้วยความสงสาร  ตายสนิทเสียแล้ว  บรรยากาศรอบบ้านหม่นหมอง  เวลาผ่านมาเริ่มบ่ายคล้อย  ทุกคนที่ตกอยู่ในปริเวทนาการก็เริ่มหิวโหย  หิวมากขึ้นจนท้องร้องอุทธรณ์

                อาส่งเหลือบดูนกเขาอีกครั้งให้เห็นเต็มตา  เมื่อตัดใจได้เด็ดขาดพลันก็หายเศร้าสร้อย  แอบกระซิบกับทหารใหญ่ผู้ชรา  ให้หวนนึกถึงชีวิตในไพรกว้าง  ถ้าได้นกเขาคลุกเกลือกระเทียมพริกไทยให้ทั่วตัว  จะปิ้งหรือทอดก็ใช้ได้ทั้งนั้น  คุณปู่ซึ่งหากจะเรียกให้เต็มยศต้องเรียกคุณหลวงนำหน้า  อายุปู่มากน้อยแค่ไหนก็เดากันได้เลย  เลือดทหารพรานเก่ามันวิ่งพล่าน  ตอบรับเห็นด้วยทันที  ซ้ำยังบอกว่าจะชวนตั้งหลายทีแล้วแต่เขินไอ้หลานตัวน้อยมัน  ความจริงนกมันตายโดยที่เราไม่ได้เป็นฝ่ายฆ่าแกงมัน  ไม่เป็นบาปเป็นกรรมอะไรหรอก  มิหนำซ้ำปู่ก็หิวด้วยซี 

                เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง  พ่อครัวจำเป็นสามวัยต่างก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือ  ใครเคยเห็นไก่ภูเขาไฟตามสวนอาหารบ้าง  อย่างไรก็อย่างนั้น  กลิ่นโชยหอมหวนชวนกินทำให้หิวเพิ่มขึ้นมาอีก  สำรับคับค้อนตั้งขึ้นอย่างฉุกละหุก  ไม่มีบรรดาแม่บ้านมาช่วยเหมือนอย่างเคย  เพราะยังไม่มีใครกลับจากข้างนอกสักคน  ตักข้าวใส่จานของทั้งปู่และหลานๆจนเต็มปรี่  หายเหนื่อยกันเป็นปลิดทิ้ง  สมอยากกันเสียทีขอโทษนะนกน้อยเอ๋ย

                มือกำลังจะแตะตัวนกต้องหยุดชะงัก  เสียงนกเขาคู่ของมันบินถลามาเกาะขอบหน้าต่าง  ดั่งสัญชาติญาณได้บอกกล่าวแก่มันแล้ว  มันร้องลั่นเสียงแปลกหู  โผบินไปมาในครัวอย่างร้อนลน  เสียงคุณปู่เอ่ยเตือนอย่างหนักแน่นแต่ชักจะแผ่วเบาว่า  อย่าพะวงไปเลยกินข้าวดีกว่า  หิวกันจะแย่อยู่แล้ว  อาส่งกำลังจะเอื้อมมือไปที่นกเขา  ที่น่ากินอย่างกับไก่ภูเขาไฟนั้นต้องกลับชะงักอีกครั้ง  ก็เจ้าคู่ของนกเขาตัวนั้นน่ะซี  มันตัดสินใจบินถลาลงมากลางจานที่แฟนตัวเองกำลังแอ่นอกทอดหอมเกรียมอยู่  มันสงสัยตั้งแต่แรกแล้วว่าใช่แน่แต่ยังไม่กล้า  ตอนแรกถึงได้แต่กรีดร้องบินวนไปเวียนมา

 

                หลานชายตัวน้อยของปู่และอา  ขยับตัวเข้ามาใกล้ปู่กระซิบอย่างแผ่วเบายิ่ง  ว่ากินแล้วสงสัยว่าจะบาปแน่ๆ  ดูหน้าตาแต่ละคนรอบๆสิ  ทำเอาหนูหายหิวไปเลย  คุณปู่ผู้องอาจชาติทหาร  ตัดสินใจลุกขึ้นทิ้งจานข้าวดื้อๆ  บอกเสียงดังฟังชัดว่า“กูก็กินไม่ลง  มึงอยากกินก็กินไป” พร้อมๆกับชำเลืองมาที่อาส่ง 

                “อ้าว....เป็นงั้นไป” 

                 อาส่งหรือไอ้ส่งของเพื่อนๆร้องออกมาได้แค่นั้น  แต่คิดต่ออย่างสับสนและยืดยาวไม่รู้จบ.....จนกระทั่งป่านนี้

 


 


อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 3 ศุภฤกษ์ ถูกใจสิ่งนี้ (1)
sorkanchana วันที่ : 08/10/2012 เวลา : 14.38 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sorkanchana

จะบอกอะไรให้คุณศุภฤกษ์อย่างหนึ่ง เรื่องไหนที่ตั้งใจเล่าเรื่องมากๆ เรื่องนั้นคนอ่านจะน้อยทุกที รวมถึงเรื่องนี้ด้วย
คุณศุภฤกษ์ชมมาคนเดียวก็พอใจแล้วครับ

ความคิดเห็นที่ 2 sorkanchana ถูกใจสิ่งนี้ (1)
ศุภฤกษ์ วันที่ : 01/10/2012 เวลา : 21.32 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/suparurk


เรื่องนี้ก็เฉียบครับ ต้องขออ่านย้อนหลังไปเรื่อยๆแล้วสิ

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
sorkanchana วันที่ : 01/10/2012 เวลา : 05.30 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sorkanchana

วันเวลาผ่านไปเร็วยังกับติดปีกบิน เผลอแพลบเดียวก็ปาเข้าไปสิบหกปีแล้ว ปีนั้นพวกเรากำลังจะเกษียณอายุพอดี เลยเห่อเลี้ยงรุ่นไปกับเขาด้วย

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน